เมื่อวาน มีธุระไปในเมืองสุรินทร์ ก่อนกลับบ้านแวะเข้าร้านขนมปัง คนขายอัธยาศัยดีมาก เจอกันเป็นช่วงๆ ก็ได้มีโอกาสคุยกัน คนขายถามว่า ฉันทำงานอะไร องค์กรแบบไหน คนขายยังให้ความคิดเห็นที่น่ารัก กับงานของฉันด้วย ฟังแล้วก็รู้สึกดี
พอออกมาจากร้าน เยื้องกันนิดหน่อย ก็แวะซื้อผลไม้ ที่ร้านรถเข็น ขณะ รอคนขาย หยิบโน้นนี่ หั่น ใส่ถุงให้ ฉันก็ชวนคุย
“ ขายดีมั้ยคะ “
“ ดี ครับ ผมขายหมดทุกวัน “ รู้สึกดีใจ กับ คุณลุง ฟังไปก็ยิ้มให้ คุณลุง
“ ถ้าขายหมดนี่ ได้สามพันบาทครับ “ ก็รู้สึกดีใจมากขึ้นไปอีก และคิดไปว่า แล้ว หักทุน น่าจะเหลือเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีเวลาถามต่อ
“ ดีจังคะ ...ขอให้ของหมดเร็วๆนะคะ “
ฉันกลับมาบ้าน ก็รู้สึกอยากขยันขึ้นมาอีก บางทีฉันก็ไปทำงานเรื่องเอกสารมากไป ก็ลืมดูแลงานอื่นๆ
จากนั้นก็ไปดึงผ้าแม่บ้านมา คิดออกแบบ โน่น นี่ ตัดผ้าเตรียมว่าจะเอาแบบไหนไปย้อม ลายไหน และเอาไปทำอะไรบ้าง
ไม่ใช่อะไร ที่ผ่านมา นอนเล่นอยู่หลายวัน เพื่อนฝูงชวนไปงานเสวนา สัมมนา ก็ไม่ได้ไป หมดแรงไข้ พอหายไข้ก็ อยากขยันแบบคุณลุงขายผลไม้
คิดถึงพี่หน่อยเสมอค่ะ.......ช่วงนี้ต้าแวะมาทักทายเฉยๆ ค่อยเขียนบันทึกให้อ่านนะคะ...Take care
คิดถึงเช่นกันคะ