·      วันที่ 10 ตุลาคม 2550 เช้าพยาบาลมาวัดไข้และความดันโลหิตแต่เช้า แล้วให้เจ้าหน้าที่มาพาไปตรวจคลื่นหัวใจ เพิ่งทราบ การตรวจคลื่นหัวใจ เค้าให้เปิดอกด้วย อุ้ยเขิน เจ้าหน้าที่นำเครื่องมือที่เป็นสายหลายๆสาย ปลายสายเป็นแผ่นกลมๆมาแปะที่ตรงหน้าอกหลายจุด มีอาการคันๆนิดๆเมื่อคลื่นไฟฟ้าอ่อนๆผ่านตามที่นักศึกษาอธิบายให้ฟังเมื่อคืนวันแรกที่เข้าพักโรงพยาบาล หลังจากนั้นก็ไปคอยที่ห้องพัก ระหว่างนั้น ก็ได้เฝ้าดูการทำงานของเจ้าหน้าที่ ไม่ว่าจะเป็นคนทำความสะอาด คนส่งอาหาร พยาบาล หมอ เย็นๆมีหมอดมยามาอธิบายการวางยาสลบให้ทราบ พยาบาลมาเตรียมสวน เพื่อให้ลำใส้สะอาดมั้ง มีกำจัดสิ่งที่จะรบกวนการผ่าตัด ก่อนนอนพยาบาลมาวัดไข้ วัดความดันเช่นเดิมเป็นปกติ วันนั้นหมดไปอีกหนึ่งวัน 
·      วันที่ 11 ตุลาคม 2550 พยาบาลมาวัดไข้และความดัน ตั้งแต่เช้าเช่นเดิม ให้กินยา หลังจากนั้นมีเจ้าหน้าที่เอารถเข็นมารับไปห้องผ่าตัดตั้งแต่เช้า ถึงห้องผ่าตัด มีพี่รจนา  ศรีสันติสุขและคุณ ชุลีพร พยาบาลของคณะทันตแพทยศาสตร์ ที่มีความคุ้นกับห้องผ่าตัดอย่างดี ได้กรุณามาช่วยให้กำลังใจถึงในห้องผ่าตัด ไม่นานหมอดมยาก็นำที่ครอบเป็นยางมาครอบปากและจมูก แล้วบอกให้หายใจลึกๆ หลังจากนั้นก็ไม่รู้สึกตัว มาฟื้นอีกทีเมื่อมีเสียงเรียกชื่อ สลืม สลือ  เมื่อออกมาถึงห้องพัก หลับไปอีก 2 ชั่วโมง ตื่นมาก็มีคนมาเยี่ยมหลายคน ดีที่ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด มากอย่างที่คิด คืนนั้นหลับยาวจนเช้า

 ·      วันที่ 12 ตุลาคม 2550 เที่ยงและเย็นหมอให้กินอาหารอ่อนๆ จึงจัดการกินน้ำข้าว และมีแถมผลไม้นิดหน่อย  จึงเป็นเหตุให้หมอและพยาบาลต้องลุ้นให้อาหารย่อย เพื่อจะได้ถ่ายท้อง

 ·      วันที่ 13 ตุลาคม 2550 หมอและพยาบาลตามมาลุ้นให้อาหารย่อย เพื่อจะได้ถ่ายท้อง แล้วสายวันนั้น ก็ประสบผลสำเร็จ ถ่ายท้องได้เป็นปกติ แต่ไม่ทันหมอมาเยี่ยมตอนเช้า หมอบอกว่าให้ออกโรงพยาบาลได้ ดีใจตามปกติที่คงเป็นกับคนไข้หลายๆคน

 ·      วันที่ 14 ตุลาคม 2550 เตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลด้วยการนั่งคุยทางอินเตอร์เน็ตกับเพื่อนทางไกล แล้วสายๆก็ได้กลับบ้านมาเล่าให้ท่านๆฟังนี่แหละ

 ต้องขอขอบคุณเจ้าหน้าที่ ทุกท่าน ของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ที่ได้กรุณารักษาและให้บริการอย่างดี ขอบคุณชาวคณะทันตแพทยศาสตร์ มข.ที่ตามมาให้กำลังใจ มาเยี่ยม รวมถึงเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ พ่อ แม่ ที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ ค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ