ก็ข้อตกลงว่างั้น...เขาก็ทำตามข้อตกลงไง....ว่าเขาไม่ได้

 

วันนี้มีเรื่องเล่า...เมื่อฉันเข้าห้องผ่าตัดกระดูก

“โอ๊ว!....พี่ติ๋ว...ไปอยู่ไหนมา...คิดถึ้งงงง...คิดถึง” น้องลากเสียงยาวฮาๆๆๆๆ.....

“พี่ติ๋ววว....หนูถูกสามีทิ้ง” น้องอีกคนเดินเข้ามาหาแล้วแวะคุยด้วย

แล้วเธอก็เริ่มเล่า ว่าเมื่อวานนี้เธอกับลูกๆขับรถไปรับสามีที่กลับจากทำงาน  ซึ่งเขานั่งรถรับส่งสำนักงานมาลง  แล้วรอเมียรับกลับบ้านต่อ....

เมื่อเธอจอดรถรับ สามีบอกว่า

“แม่ลงมา...พ่อขับเอง”  ด้วยเกรงว่าภรรยาผู้มารับ  ขับรถค่ำๆอาจจะเกิดอันตราย(นี่ภรรยาคาดเดาและเล่าเองนะคะ...)

พอภรรยาลงจากรถและสามีก้าวขึ้นที่นั่งคนขับ...เท่านั้นแหละ....รถก็เคลื่อนตัวออกไป...ต่อหน้า...ต่อตา....

เธอก็ได้แต่...อ้าววๆๆๆ.....แล้วเธอก็ยืนนิ่ง...คล้ายถูกมนต์สะกด....

เงินก็ไม่มีสักบาท  โทรศัพท์ก็อยู่ในรถ....เหลือแต่ตัวเปล่าๆจริงๆเธอคอยอยู่พักใหญ่มากๆ...ได้ความทีหลังว่า จนสามีคุยกับลูกๆที่นั่งด้วยด้านหน้า....จนอิ่มเอมเปรมปรีดิ์  และเมื่อมีคำถามที่ต้องถามแม่ว่า...ลูกไปเรียนเทควันโด้หรือไม่.....ก็ไม่มีคำตอบ...และก็หาคนตอบไม่เจอ

“แม่หาย.....” ลูกบอก

“หนูก็งงๆ....ทำอะไรไม่ถูกเพราะเงินก็ไม่มี  โทรศัพท์ก็ไม่มี....” เธอเล่าต่อ

“พอเจอกันโวยวายไหม?” ฉันถาม

“ไม่หรอกพี่...เห็นสีหน้าเขาก็โวยวายไม่ลงแล้ว  หน้าจ๋อยเลย  เขาบอกว่านึกว่าต้องเลี้ยงลูกคนเดียวซะแล้ว”

สามีบอกเธอว่าครั้งแรกรู้สึกตกใจมาก  คิดว่าเมียตกรถไปซะแล้ว   คงลำบากต้องเลี้ยงลูกสามคนอยู่คนเดียว ......เมื่อสามีเธอตั้งสติได้ก็วกกลับมารับเธอที่เก่า...กะว่าถ้าไม่พบก็จะตามไปแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลฯ!....

ฉันสรุปว่าเป็นเพราะน้องสื่อสารไม่สมบูรณ์   ก็สามีบอกแล้วว่า “แม่ลงมา...พ่อขับเอง”  เขาก็ทำตามข้อตกลงไง....พอแม่ลงมาจากรถ....พ่อก็ขับรถไปเองไง...

ฮาๆๆๆๆๆ.......

แล้วฉันก็แนะนำว่าวันหลังต้องตกลงกันใหม่ว่า

“แม่ลงมา...พ่อขับเอง....ให้แม่ขึ้นรถ...พ่อถึงออกรถ...นะ” 

ฮาๆๆๆๆๆ......

พอแพทย์ผ่าตัดเข้ามา   เราก็ช่วยกันเล่าและแอบบอกเทคนิคการทิ้งเมียให้อาจารย์หมอฟัง  โดยให้เมียขับรถมารับจากนั้นก็บอกเมียว่า

“น้องลงมา...พี่ขับเอง....”  แล้วไม่ต้องวกกลับมารับนะ  เพราะไม่อยู่ในข้อตกลง

.......ฮาๆๆๆๆๆๆๆ........