ผมเป็นคนชอบเรียนรู้ สอนให้ลูกเรียนรู้วิทยาการใหม่ๆตลอดเวลา ตั้งแต่ยังเป็นเด็กประถม จริงๆแล้วผมซื้อเอนไซโคลปิเดียให้ลูกตั้งแต่ยังคลานอยู่เลย แบบว่าเขามาเดินขายให้ผ่อน เพื่อนๆบางคนเขาว่าผมงี่เง่า แต่ผมเห็นว่าเงินที่เราจ่ายรายเดือนถ้าเราใช้จ่ายฟุ่มเฟือยตามปกติ ดื่มเหล้าครั้งสองครั้งก็หมดแล้ว หนังสือที่เราซื้อยังอยู่ถึงปัจจุบัน

           ผมกับลูกชายเล่นคอมพิวเตอร์ ตั้งแต่ปี ๒๕๓๗ เพราะลูกอยากได้ยอมแคะกระปุกออมสินเอาเงินทั้งหมด(หนึ่งส่วน) ที่มีมาซื้อผมต้องออกเงินสมทบให้สองส่วน แต่สมัยนั้นเครื่องความเร็วแค่ ๒๕ Mhz ยังราคาตั้ง ๓๙,๕๐๐ บาท ผมก็ได้ใช้งานพิมพ์เสียส่วนใหญ่ จนกระทั่งลูกชายไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา จึงได้ใช้อินเตอร์เนตเมื่อปี ๒๕๔๐

            ผมก็หาเรื่องเล่นผมไปเรื่อยๆ วันนี้อยากเล่าเรื่องไปหัดเขียนรูป สมัยนั้นเป็นอัยการจังหวัดคดีเยาวชนและครอบครัวจังหวัดภูเก็ต ภรรยาผมก็อยากไปเรียนประดิษฐ์ดอกไม้ เพราะเขาชอบงานฝีมือ เขาบอกว่ามีสอนวาดภาพสีน้ำสนใจไหม ผมโอเคทันที เพราะงานคดีเยาวชนไม่ยุ่งยากเท่าไหร่ ก็เลยไปเรียนมาชั่วโมงละ ๑ บาท แต่เนื่องจากเราไม่มีพื้นฐานเรี่องแสงและเงามาก่อนก็ได้ภาพที่พอถูไถไปได้มาฝากให้ดูกันเล่นๆ ครับ

Bird

กับอีกภาพหนึ่งเป็นมุมหนึ่งในสวนเกษตรของแม่ครับ

Landscape3

ผมสอนให้ลูกเรียนรู้เรื่องราวต่างอย่างไม่มีขีดจำกัด หนังสือในบ้านมีแทบทุกประเภท วิทยาศาสตร์ ศิลปะ ภาษา นิยาย เรื่องแปล ธรรมะ สังคมศาสตร์ จนภรรยาผมบ่นเรื่องไม่มีที่เก็บหนังสือ อิอิ บ่นไปบ่นมาก็สั่งตู้เหล็กมาเก็บหนังสือให้ผมเรื่อยๆ นี่ก็สั่งมาอีก ๒ ลูก แต่ผมจ่ายตังค์ แฮ่ๆ....