ปิดภาคเรียนมาแล้ว 1 วัน ใครๆก็คิดว่า...สบายแล้ว ได้พักผ่อน แต่สำหรับครูอ้อย...... ยิ่งไม่ใช่เลยอย่างนั้น เพราะครูอ้อย...หมักหมมงานมามากเหลือเกิน มัวแต่ทำงานของส่วนรวม ชมตัวเองอีกแล้ว ไม่ชมได้อย่างไรล่ะ...ก็เป็นเรื่องจริง งานของโรงเรียน ที่สั่งการมา ไม่เคยได้คั่งค้าง แต่งานของตัวเอง...วางแน่นิ่งอยู่ในกล่อง.... ครูอ้อยเคยนำเสนอบันทึกว่า จะไปเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ..วันเสาร์นี้..ว่างไหมคะ เพราะอารมณ์ตอนนั้น อยากไปจริงๆน่ะค่ะ แต่เมื่อนั่งทำงานอย่างติดต่อกันไป จึงพบว่า...ครูอ้อยน่าจะใช้เวลา ที่มีค่านี้ มาคิดทำอะไรที่มีประโยชน์ อย่างเช่น เมื่อคืนนี้.....ครูอ้อยอ่านพบ การแสดงความคิดเห็นของท่านหนึ่งในบันทึกของครูอ้อย...ปีนี้ คิดใหม่ ทำใหม่ เรื่อง ภาษาอังกฤษในยุคคอมพิวเตอร์ ครูอ้อยเลยหนาวขึ้นมาทันที ยังได้พูดติดตลกกับพ่อบ้านว่า....ครูภาษาอังกฤษเลิกกิจการ พานักเรียน ทำนา ทำสวนดีกว่า ส่งข้าวไปขายนอกประเทศได้รายได้ดีกว่า..พัฒนาให้รู้ภาษาอังกฤษ อีกละมั้ง... ก็เลยมานั่งทำงานแบบ หามรุ่งหามค่ำ เพื่อให้ได้ในสิ่งที่หวังไว้....ตัวเองเท่านั้นล่ะค่ะที่จะรู้ว่า..พัฒนาหรือไม่ พัฒนาอย่างไร พัฒนาเพื่ออะไร...
มาอ่านแล้วครับ
ขอบคุณค่ะ...ดร. แสวง รวยสูงเนิน