ในช่วงนี้ผมเป็นกรรมการในคณะกรรมการต่างๆ กว่า ๓๐ ชุด นี่ถ้าอาชีพกรรมการมีเบี้ยประชุมแพงๆ ผมรวยอื้อเลยนะครับ แต่ชีวิตจริงมันตรงกันข้าม
ถ้าถามว่าการประชุมของที่ไหนที่ผมเบื่อที่สุด ไม่อยากไปประชุมที่สุด ก็ขอโทษที่ต้องตอบว่าที่ทำเนียบรัฐบาลครับ โดยเฉพาะที่เจ้าหน้าที่หน้าห้องรัฐมนตรีหรือรองนายกเชิญมา บางครั้งผมพบว่า รัฐมนตรีปล่อยให้เรารอเป็นชั่วโมง พอเข้ามาในห้องท่านก็ถามเจ้าหน้าที่ว่า “เราจะประชุมกันเรื่องอะไร” เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดในรัฐบาลชุดนี้ครับ
การที่รัฐมนตรีปล่อยให้เรารอเป็นชั่วโมงและไม่ขอโทษ ไม่ตระหนักว่าตนเสียมรรยาท ทำให้ผมตั้งใจว่า ถ้ารัฐมนตรีท่านนั้นเชิญอีก ผมจะไม่ไป
อีกครั้งหนึ่งเป็นที่ปรึกษารัฐมนตรี ผมก็ตั้งใจไว้อีก ว่าถ้า ดร. ท่านนั้นเชิญประชุม ผมไม่ไป เพราะเดาว่าจะไม่ได้ประโยชน์ เขานัดประชุมแบบชุ่ยๆ
อ้าว! ผมทำผิดกติกาการเขียน บล็อก เสียแล้ว เราต้องเน้นเล่าเรื่องดีๆ เรื่องน่าชื่นชมครับ
ผมประชุมคณะกรรมการบ่อย เกือบจะเรียกว่าครึ่งหนึ่งของชีวิตอยู่กับการประชุม ผมก็ต้อง “ออกแบบ” วิธีเข้าประชุมให้มัน “สุขสันต์ซาบซ่า และประเทืองปัญญา” เป็น “ประชุมกรรมการวิจารณ์สไตล์” ที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน
เคยมีคนปรารภกับผมหลายคน ว่าเขาเพิ่งมาเห็นผมเป็นคนแรก ที่ทำหน้าที่ประธานการประชุมแบบไม่นั่งหัวโต๊ะตลอดเวลา ยังลุกขึ้นไปถ่ายรูปการประชุมด้วย ประธานที่ทำหน้าที่ตากล้องด้วย เขาเห็นผมเป็นคนแรก ไม่เบานะครับ กับการได้เป็น “คนแรก” แบบนี้
ถ้าผมเป็นประธานการประชุม ผมจะเอา KM ไปประยุกต์ใช้ เพื่อทำให้ผู้เข้าร่วมประชุมเกิดความสุข และประเทืองปัญญาไปพร้อมๆ กัน
วิจารณ์ พานิช
๓ ต.ค. ๕๐
หนูเคยประชุมไปด้วย..ร้องเพลงกันไปด้วย
กลุ่มย่อยน่ะค่ะ
รู้สึกดีค่ะ
ลูกศิษย์อาจารย์ค่ะ
ม.อ.รุ่นเก้า