ความงดงามของชีวิตมีอยู่จริง และมีอยู่อย่างไม่แห้งแล้ง

ดึกแล้ว

ดึกแล้ว - แต่ผมยังไม่มีความรู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย    ตัวเลขหน้าจอคอมพิวเตอร์บ่งบอกว่าบัดนี้เป็นห้วงเวลาของวันใหม่ - 

ผมยังไม่ง่วง   และไม่มีความอ่อนล้าโรยแรงอย่างที่เคยเป็น ...

 

ผมพลิกกลับไปดูภาพกิจกรรมอันแสนงามของนิสิตอย่างมีความสุข    ภาพแล้วภาพเล่า  กิจกรรมแล้วกิจกรรมเล่า    ...  รอยยิ้มของนิสิตอิ่มงามไปด้วยความฝัน  รอยยิ้มของเด็กในหมู่บ้านทอประกายอย่างไม่แห้งโหย

 

 

     

ผมมีความสุขกับภาพชีวิตอันมากมายเหล่านั้นอย่างเต็มล้น    และยังหยอกเล่นกับตัวเองด้วยคำถามอันแสนทะลึ่งว่า  “หากต้องพักวางชีวิตลงอย่างกะทันหัน  หรือแม้แต่วางมือจากงานกิจกรรมเสียตั้งแต่บัดนี้  ผมได้ทำอะไรมากพอดังที่ใจอยากจะทำหรือยัง ?...”

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> “ไม่รู้สิ…”   ผมรำพึงรำพันแทนคำตอบทั้งปวงที่ตนเองไม่เคยคิดที่จะตอบ </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ห้วงดึกเช่นนี้ และ ณ  วินาทีนี้   ผมมีความสุขอย่างมหาศาล  - มหาศาลจนผมรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังสำลักความสุขทั้งปวงนั้นออกมาเททับเป็นกอง ๆ  อยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยทีเดียว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>

หวนกลับไปเช้าวันที่  2   กรกฎาคมกันอีกสักครั้ง, .....เช้าวันนั้น   ผมพาตัวเองหลบออกไปจากสำนักงานอันจำเจ   โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่การท่องตระเวนไปยังหมู่บ้านในละแวกมหาวิทยาลัย        

 

 

ผมขับรถไปอย่างไม่รีบเร่ง   หัวใจเบิกบานและลิงโลดอย่างเสรี   ท้องถนนสงบเงียบราวไม่มีการสัญจร   สองฝั่งฟากถนนมีทุ่งข้าวสีเขียวเป็นพรมยาวเหยียดประดับประดา  ขณะที่บางห้วงถนนพบวัวฝูงเล็ก  ๆ ถูกต้อนออกจากหมู่บ้านมู่งสู่หัวไร่ปลายนาที่ไหนสักแห่ง  .....

ผมปิดมือถือตัวเองอย่างสุภาพ  ...ปิดแอร์รถยนต์ลงอย่างนุ่มนวล   จากนั้นก็กดปุ่มเปิดกระจกรถทั้งสองฝั่งเพื่อต้อนรับสายลมอันอ่อนละมุน  พร้อมกับค่อย ๆ  แล่นรถไปตามท้องถนนราวกับคนกำลังหลงรักอะไรสักอย่าง !  ...    

   

 

ผมค้นพบโรงเรียนเล็ก ๆ อันเงียบสงบแห่งหนึ่งอย่างแทบไม่น่าเชื่อ  ...

โรงเรียนแห่งนี้อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยในราว  10  กิโลเมตร   มีครู  3  คน   มีนักเรียน  21  คน  และนอกจากนั้นก็มี “ความขาดแคลนทางการศึกษา”  เต็มล้นอยู่ในโรงเรียนอย่างน่าตกใจ  

    

ผมกลับจากที่นั่นในราวเที่ยงเศษ   ความรื่นรมย์ทั้งปวงที่ก่อนหน้านี้มีอยู่อย่างหลากล้นได้อันตรธานหายไปอย่างเงียบ ๆ  ...

    

ผมกลับมายังมหาวิทยาลัยพร้อมด้วยเรื่องราวอันมากมายไหลเวียนอยู่ในหัวสมอง   ภาพชีวิตของเด็กนักเรียนผุดขึ้นมาในมโนทัศน์ของผมอย่างไม่รู้จบ  ...

ผมคิดและคิดอย่างเงียบ ๆ  ถึงหนทางของการช่วยเหลือเด็ก ๆ  ....     ผมก้มมองดูสองมืออันน้อยนิดของตนเองอย่างสะเทือนใจ   แต่เมื่อก้มมองลึกเข้าไปถึงห้องใจของตนเองกลับรู้สึกราวกลับว่าภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยประกายความฝันที่ไม่เคยสิ้นหวัง  

   

ผมนำเรื่องราวที่พานพบ ณ โรงเรียนแห่งนั้นบอกกล่าวเล่าแจ้งในหมู่มวลนิสิตอย่างต่อเนื่องและกว้างขวาง  ... บอกล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้สึกเบื่อ ... 

กระทั่งวันหนึ่ง, ...นิสิตกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งเข้ามาคุยกับผมพร้อมแสดงเจตนารมณ์อันแน่วแน่ว่า “อยากไปแต้มรอยยิ้มให้กับเด็ก ๆ ...”   

  

ห้วงนั้น,   ผมรู้สึกในทันทีว่า  “ความงดงามของชีวิตมีอยู่จริง   และมีอยู่อย่างไม่แห้งแล้ง”   พร้อม ๆ กับการให้เบอร์โทรศัพท์ของผู้บริหารโรงเรียนนั้นแก่นิสิตไปอย่างไม่รีรอ

        

 9  กันยายนที่ผ่านมา ...

นิสิตกลุ่มดังกล่าวลงสู่โรงเรียนพร้อมด้วยกิจกรรมต่าง ๆ อย่างมากมาย   อาทิ  จัดห้องสมุด  พัฒนาสิ่งแวดล้อมในโรงเรียน  ปลูกต้นไม้   ทำรั้ว  จัดบอร์ด   แข่งกีฬา  และอื่น  ๆ  อีกจิปาถะ     

ผมไม่มีโอกาสไปร่วมกิจกรรมในครั้งนั้น   เพียงเพราะมีราชการทับซ้อนที่ไม่อาจเลี่ยงหลบไปได้   แต่อีกอย่างก็เจตนาที่จะไม่ไปร่วมกิจกรรมครั้งนั้นด้วยเหมือนกัน   เพราะต้องการให้นิสิตได้ทำอะไรด้วยตัวของเขาเองอย่างเต็มที่ ...

9  ตุลาคม  ...

ผมได้รับภาพถ่ายจำนวนหลายสิบรูปจากนิสิตเหล่านั้น   ภาพแต่ละภาพยืนยันได้ว่ากิจกรรมที่เกิดขึ้นนั้นมีความเป็นรูปธรรมอย่างเห็นได้ชัด ... แตะต้องสัมผัสได้ทั้งด้วยกายและใจ   และที่สำคัญก็คือ  “ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของนิสิต พร้อมด้วยรอยยิ้มอันแสนงามของเด็ก ๆ “  ที่ผมพบเห็นได้ไม่บ่อยนักในโลกแห่งความขาดแคลนทางการศึกษา    

 

 

 

.....       

10  ตุลาคม  50

01 :  44  น.

ยามนอนที่หัวใจยังไม่ยอมนอน

เพราะความสุขที่เต็มล้นและหลากไหลอยู่ในหัวใจอย่างไม่รู้จบ ....