ฉันได้แต่ขอบคุณมือของพี่ผ่านความรู้สึกของฉัน

     ตัวเอง ถือว่ามีประสบการณ์ในการเข้าห้องผ่าตัดในฐานะคนไข้  ถ้านับความถี่ก็ถือว่ามาก  นับแต่ปี 2542 ถึงปัจจุบัน    

     บางที เวลานอนเตียงคนไข้แล้วเจ้าหน้าที่ เข็นรถนอน พาไปห้องศัลยกรรม ต้องผ่าน ตึกนั้น ตึกนี้ ห้องนั้นห้องนี้ กว่าจะถึง ก็เจอพี่ๆที่รู้จัก ก็จะถามไถ่....บอกตรงๆว่าอายหมือนกัน...นึกกับตัวเองว่า  จะเป็นอะไรกันนักกันหนา....     

      อย่างครั้งก่อนเจอ พี่ ที่ห้องไตเทียม ที่เป็นคนไข้ด้วยกัน มาฟอกเลือด พอดีฉันแวะไป วัดความดัน พี่ก็ถาม   “ เป็นอะไร ทำไมมา รพ.บ่อยจัง “ ฉันก็เล่าเรื่องตัวเองว่าแม้เปลี่ยนไตแล้ว ก็มีอะไรมาเรื่อยๆ ให้มาปรึกษาหมอ อยู่เนื่องๆ

      อยากจะบอก พี่ที่ฟอกเลือดว่า เปลี่ยนไต แล้ว ไตทำงานได้แล้ว คุณภาพชีวิตดีขึ้นบ้าง แต่ว่า ปัญหาอื่นๆก็ตามมาอย่างไม่หยุดยั้ง เหมือนกัน แต่ก็ต้องทำใจ อยากให้กำลังใจ พี่ในการฟอกเลือด ซึ่งดูเหมือนพี่จะหันมาให้กำลังใจฉันมากกว่าอีก     พี่ บอกว่า

“ ต้องออกกำลังกาย ด้วยนะ ร่างกายเราจะได้แข็งแรง “    

      ประสบการณ์ในการเข้ารับการผ่าตัด เป็นเรื่อง ไม่ชวนสนุกของคนไข้ ถึงแม้ฉันจะมาบ่อยๆ ก็ยังหวาดๆ อยู่ดี  ถ้าถูกวางยาสลบ นี่จะแฮปปี้มาก ไม่ต้องคิดอะไรมาก    

       ยิ่งตอนผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายไต ฉันหลับแบบอย่างดีมากเลย หลับเหมือนไปอยู่อีกโลกหนึ่ง พอตื่นมาถึงเจ็บโน่น เจ็บนี่    

      แต่ถ้าฉีดยาชา นี่ เป็นความทุกข์ ถึงทุกข์มากที่สุด หรือ ยาชา ไม่ชา จริง หรือไม่ได้ จังหวะของการชา ก็ไม่รู้ ฉันได้แต่ภาวนาในใจ  

     แต่เวลาผ่าตัด ที่ฉีดยาชา พยาบาลที่อยู่ในห้องรู้ว่าฉันต้องเจ็บมาก เธอบอกว่า

      “ จับมือพี่ เอาไว้นะ “      ฉันถูกปิดตามองไม่เห็นอะไรเลย ไม่เห็นพี่ที่ยื่นมือให้ฉันด้วย   ได้แต่กุมมือเธอไว้แน่น   ตลอดเวลา

       เหมือนกับเป็นความรู้สึกที่เรายึดอะไรไว้อย่างหนึ่งก่อนที่จะจมไปในทะเล จมไปในกองทุกข์     ฉันบอกตัวเองว่า  

           “ นี่ไง ความทุกข์ “     และ  

           “ นี่ไง สิ่งที่ดึงใจเราไว้ “   

           ฉันได้แต่ขอบคุณมือของพี่ผ่านความรู้สึกของฉัน