ก่อนอื่นต้องแจ้งให้ทราบว่าเจ้าพายุ Lekima ที่เวียตนามตั้งขึ้นนี้ แปลว่าอะไรหรือครับ พบว่าเป็นชื่อคนผู้ค้นพบพายุลูกนี้ครับ ส่วนลูกใหม่ที่กำลังมาอีกนั้นชื่อ Krosa เป็นชื่อของกัมพูชาครับและคราวนี้ที่คิดว่าจะมีปัญหากับ Lekima นั้นก็โชคดีครับเราพบฝนระหว่างทาง แต่มามากแม้ว่าท้องฟ้าจะครึ้มมอยู่ เขาพัดผ่านไปแล้ว ตัวใหม่ที่ชื่อ krosa นั้นก็คงจะไม่ลงมาถึงเวียตนามใต้ นับว่าเราโชคดีมาก
เพราะธรรมชาติหรือเปล่าที่ทำให้คนเวียตนาม ขยันมากเพื่อเอาชนะตัวเอง จริงๆก็เพื่อความอยู่รอด วันแรกที่ไปถึงจังหวัด กวางจิ หรือกวางตรี ได้เลยขึ้นไปดูสถานที่สัญลักษณ์การแบ่งเขตเวียตนามเหนือใต้ในสมัยสงคราม ซึ่งเป็นแม่น้ำครับ แล้วคณะก็เลยไปดูอุโมงค์ที่ทหารเวียตนามเหนือขุดขึ้นเพื่อหลบการทิ้งระเบิดของทหารอเมริกันจากเวียตนามใต้
อุโมงค์ลึกขนาด 32 เมตร แบ่งเป็นชั้นๆ เล็ก แคบ และชื้นแฉะผมจับผนังดูมันเป็นดินเหนียว ใช้เวลาขุด 1 ปี มีทางเข้าออกหลายทาง ชั้นที่ตื้นที่สุดนั้นต่ำกว่าพื้นผิว 12 เมตร ในสมัยสงครามมีทหารและครอบครัวอยู่ประมาณ 300 คน มีห้องพยาบาล ห้องครอบครัว ห้องทำอาหาร ห้องประชุม ฯลฯ โอ้ พระเจ้าช่วย กล้วยย่าง..แค่มุดลงมาไม่ถึงชั่วโมงก็อยากจะกลับขึ้นไปข้างบนจะตายอยู่แล้ว....แต่ทหารและครอบครัวเวียตนามใช้ชีวิตในถ้ำนี้ถึง 6 ปี ... มนุษย์ที่เป็นชาวเวียตนามทำได้
ความจริงก่อนเข้าเมือง Dongha บนยอดเขาที่อำเภอ Dakrong เขาชี้ให้เห็นซากรถถังบนยอดเนินตระหง่านนั้น รถถังคันนี้เอามาจากเวียตนามเหนือ และไม่ได้ขับมาบนถนน หรือลัดเลาะชายป่ามานะครับ เพราะถ้าทำอย่างนั้นก็หนีไม่พ้นอำนาจเรดาร์ของทหารอเมริกัน แต่ทหารเวียตนามเหนือเอามาโดยถอดชิ้นส่วนออกหมด แล้วให้ทหารแบ่งชิ้นส่วนนั้น ปีนขึ้นเขาแล้วเอาไปประกอบใหม่ที่เมืองนี้ ….
มีคำถามมากมายถึงเรื่องการขุดถ้ำ ขุดได้อย่างไร รู้ได้อย่างไรว่าขุดไปแล้วจะไปออกตรงนั้นตรงนี้ การขนชิ้นส่วนรถถังมาประกอบใหม่ ... มันเป็นอะไรที่บ่งบอกจิตใจคนเวียตนาม ทำได้ไงเนี่ยะ ฯลฯ แต่คนเวียตนามก็ทำแล้วและทำสำเร็จ
มาเวียตนาม หากเราศึกษาและเข้าใจประวัติศาสตร์การต่อสู้ของเขาแล้วเราต้องยกนิ้วให้จิตใจของชาวเวียตนามที่ต่อสู้ อดทน และใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นง่ายๆเอาชนะอเมริกันที่มีเทคโนโลยี่สูงได้ ผมทราบมาจากเพื่อนชาวอเมริกันว่า ช่วงปลายสงครามและหลังสงครามเวียตนามนั้นอเมริกาส่งนักสังคมวิทยาเข้าไปศึกษาว่าทำไมเวียตกง จึงสามารถต่อสู่กับทหารอเมริกาได้ทั้งๆที่อเมริกามีทุกอย่างที่ทันสมัยเป็นเทคโนโลยี่ชั้นสูง อเมริกาทิ้งระเบิดลงสู่เวียตนามเหนือจำนวนมากมายมหาศาล เวียตนามเหนือไม่มีเครื่องบินสักลำ แต่ใช้วิธีการรบภาคพื้นดิน ผมไม่ทราบผลการศึกษา แต่สามารถเดาได้ว่า จิตใจที่สู้ และพยายามใช้ทุกอย่างเพื่อต่อสู้ ...และจิตใจเช่นนี้ชนะการรบครับ
ตกค่ำเราไปกินอาหารที่ริมแม่น้ำเฮือง หรือแม่น้ำหอมที่เมือง Hue ด้วยความหิว อร่อยครับ (การใช้ Internet ลำบากเหมือนกัน เพราะที่พักที่ Hue มีให้ใช้ฟรี แต่ ไม่ใช่ระบบ ADSL เมื่อเข้า gotoknow และจะ upload - download ภาพต่างๆ มันช้าเสียจนทนไม่ได้ หากจะใช้ ADSL ต้องไปที่ร้านข้างนอก และไม่มีภาษาไทยแน่นอน) ต้องขออภัยที่ไม่ได้ตอบเพื่อนๆที่เข้ามาทักทายครับ
ขอสารภาพค่ะ ว่าหลงรักคนเวียดนามตรงใจสู้และอดทน นี่แหละค่ะพี่บู๊ท สงครามโหดร้ายกับเขาแค่ไหน เขาก็สู้ !! หนิงเจอคนเวียดนาม(ตาบอด)หลายคน แต่ละคนนี่สุดยอดเลยค่ะพี่
แหะๆ แต่ยังไม่คิดจะเป็นสะใภ้เวียดนามนะคะ
ขอบพระคุณค่ะ ป้าแดง
อิอิ สุดยอดแค่ไหนต้องให้พี่สะ-มะ-นึ-กะ หาโอกาส ลปรร กับ คนเวียต ดูเนาะป้าเน๊าะ
คนพิการ(เก่ง)บ้านเราว่า ใจสู้แล้วใช่ไหมคะ ไปดูของเขาสิ บนความขาดแคลน แม้ขนาดคนทั่วไปมีครบๆยังลำบากอ่ะนะ เขาสู้มาสุดๆเลยหละค่ะ พี่สะ-มะ-นึ-กะ ขา
แบบนี้คราวหลังได้เจอวิทยากร(พิการ)ชาวเวียต อีกจะชวนพี่สะ-มะ-นึ-กะ ไปลปรร อิอิ