อัศจรรย์วันนี้

 

 

 

 ความจริงต้องบันทึกเมื่อวาน คือวันที่ 5 ตุลาคม 2550 แต่บังเอิญต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาลกับภรรยาเพื่อคลอดลูกขาย คนที่ 4 จึงขอมาบันทึกในวันนี้

เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ " ทำไมพุทธคยา พุทธคยาทำไม " จึงจำเป็นต้องกล่าวถึงการเกิดของ ดช.เดชพล วรฉัตรหรือน้องนะมัสเต้ ทำให้มีวันนี้ ที่โรงพยาบาล  Max เขตซาเกต นครนิวเดลี อินเดีย ประเทศที่มหัศจรรย์ทุกวัน

แต่สำหรับเมื่อวานเป็น "มหัศจรรย์วันนี้" สำหรับผมและภรรยา ธรรมะจัดสรร ทุกสิ่งทุกอย่างจึงเป็นไปดังที่เป็นอยู่

เพราะมีสิ่งนี้ สิ่งนี้จึงเกิดขึ้น เป็นเหตุเป็นผลกันและต่อเนื่องกันไปในกาลเวลา

แต่อีกไม่กี่วัน ผมก็จะไปอุปสมบทหรือบรรพชา  8 วัน และก็ได้อ่านหนังสือเรื่อง "บวชทำไม" ของท่านพุทธทาส (คุณไพทูรย์ สงค์แก้ว สกญ. ณ เมืองเจนไนกรุณาส่งให้) จึงขอนำความในเบื้องต้น มาเล่าสู่กันฟัง ดังนี้

การบรรพชาคือ เป็นผู้ที่ไปหมด เว้นหมด เว้นจากสิ่งที่เป็นอุปสรรคแก่การก้าวหน้าทางวิญญาน 

นอกจากนั้นยังคือการออกไปแสวงหาว่าอะไรคือกุศล โดยออกไปอยู่อย่างต่ำต้อย ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไร เป็นอยู่ในลักษณะขอทาน............แหม อ่านถึงตรงนี้ ชัดเจนมากเพราะทำให้อดนึกึงภาพขอทานในอินเดียไม่ได้

และที่สำคัญ พอจะทำให้ตระหนักว่า การเป็นพระในดินแดนพุทธภูมินั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และสุขสบายอะไรเลย ถ้าไม่มีบุญบารมีมากพอแล้ว คงไม่สามารถเป็นพระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบได้ เพราะพระนั้นคือเนื้อนาบุญสำหรับฆราวาสและสัตว์โลก.......แต่อย่างไรก็ไม่ประมาทครับ

และขอส่งความสุขสวัสดีมายังทุกท่านนะครับ ในวันมหัศจรรย์วันนี้ของผม

ด้วยความปรารถนาดี