สวัสดีครับ

  เมื่อวันพุธที่ผ่านมาได้ออกทำงานหน้าที่ประจำอย่างหนึ่งคือ    การออกหน่วย PCU  ที่อนามัยเมืองแปง  ซึ่งอยู่ที่ต.เมืองแปง  ซึ่งเป็นตำบลหนึ่งในอ.ปาย   ที่อยู่ไกลออกไป   ใช้เวลาในกรเดินทาง 50 นาที

  ช่วงเช้าก็ได้ทำหน้าที่ปกติ  คือการตรวจรักาผู้ป่วยที่มารับบริการ  ซึ่งส่วนมากแล้วจะเป็นผู้ป่วยโรคเรื้อรัง  คือความดันและเบาหวน ข้อเสื่อม  เมื่อช่วงบ่ายก็ได้วางแผนในการออกเยี่ยมบ้านคนไข้

  การเยี่ยมคนไข้ครั้งนี้เน้นผู้ป่วยจิตเวช  ซึ่งมีทั้งหมด5 คน  ซึ่งจะเล่าอีกบันทึกหนึ่งที่เขียนไว้ครับ  แต่ดีใจมากที่ได้เยี่ยมบ้านครับ

 

   หลังการเยี่ยมบ้านก็เวลาประมาณ 15.00 น  ก็ได้ไปเยี่ยมคุณครูแอน  ซึ่งเขียนบันทึกใน GTK    ไม่เคยเห็นตัวจริงมาก่อนเลย  ทั้งๆที่ผมก็มาที่นี่เกือบทุกเดือนเลยครับ  

   ช่วงหลังเข้าไปอ่านบันทึกคุณครูมากขึ้น  ทำให้เห็นบันทึก  และเรื่องราวต่างๆ  ความรู้สึกเมื่อพบกับชาวบล๊อกที่เชียงใหม่ก็เข้ามา  คิดว่าถ้าได้พบกันก็จะได้ ลปรรแบบ F2F  และเป็นเครือข่ายทำงานกันต่อไป

   ได้หนบพี่ศรี..เจ้าหน้าที่สาสุขมาด้วย  ทำให้ได้แลกเปลี่ยนความรู้เพิ่มเติมมาก  วันนั้นได้พบครูปู  ครูผู้ชายอีกที่นที่เป็นคุณอำนวย...

  

   โรงเรียนเมืองแปงเป็นโรงเรียนที่อยู่ท่ามกลางขุนเขา  บนเนิน  ข้างล่างลงไปเป็นทุ่ง  ถัดไปเป็นดอยและเชิงเขา

   ตอนแรกที่เดินเข้าไป  ผมแปลกใจมากเพราะว่านักเรียนที่เห็นเราไม่กลัวและไม่รู้สึกว่าเราแปลกเลย  แต่กลับยิ้มทักทาย  และยกมือไหว้สวัสดีอย่างเป็นกันเอง  

   ผมเดินลงไปที่แปลงเกษตรซึ่งปลูกข้าวอยู่  พบนักเรียนที่โตแล้ว  ถางหญ้าที่ทุ่งนาซึ่งปลูกข้าวอยู่  เด็กๆนักเรียนตัวเล็กๆก็ตามลงไปด้วยกัน

 

   จากนั้นก็ขึ้นมาเพื่อเยี่ยมคุณครู  จริงๆแล้วได้พบครั้งหนึ่งแล้วช่วงเช้าที่อนามัย  แต่กำลังตรวจคนไข้อยู่ (อีกอย่างไม่แน่ว่าคนเดียวกันหรือเปล่า ^_^ ๆๆ)     คุณครูก็กำลังทำงานอยู่กับครูปู(เขียนบันทึกด้วยครับ)

   บรรยากาศการลปรร  ช่วงแรกอาจจะเขินเล็กน้อย(สำหรับผมเองนะครับ)   แต่เมื่อๆคุยไปก็เป็นกันเองมากขึ้น  ทำให้การ ลปรร  เป็นไปด้วยดี  โดยมีคุณครูผู้ชายซึ่งเก่งมาก     มีประสบการณ์และทักษะด้านการจัดการความรู้ในโรงเรียน  เล่าเรื่อความเป็นมาและรายละเอียดการจัดการความรู้ที่มี

  และผมได้ซักถามประเด็นต่างๆเพิ่มเติม  เพื่อความกระจ่างขึ้น  ทำให้เห็นโอกาสของการแลกเปลี่ยนและการจัดการความรู้  ที่อาจจะช่วยเหลือองค์กรเราได้

 

 ขอเล่าอีกตอนสองนะครับ