การเปลี่ยนวิธีคิดของคน อาจจะเป็นเรื่องยาก หากแต่บางครั้งจะมีคำพูดบางคำที่สามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความคิดของคนได้ ลองอ่านเรื่องเล่าของอ.ยงยุทธ ที่ปรึกษาของสถาบันฯ เขียนมาเล่าให้ฟังค่ะ
จับขั้วหัวใจหมอ
....ผมได้มีโอกาสได้ไปเยี่ยมคุณหมอที่โรงพยาบาลชุมชนและคาดหวังว่าจะไปทานกลางวันด้วยกันผมไปถึงก่อนเวลานิดหน่อย เข้าไปในโรงพยาบาลผมตรงไปที่ห้องทำงานของคุณหมอเจ้าหน้าที่บอกว่าลงมาตรวจคนไข้ ผมตามลงมาที่ห้องตรวจดูที่ป้ายไม่พบชื่อคุณหมอที่ป้ายหน้าห้องตรวจโรค เริ่มงง! สอบถามพยาบาลได้รับตอบว่าผู้อำนวยการลงมาตรวจทุกวัน และจะตรวจจนกว่าคนไข้จะหมดวันนั้นผมรอคุณหมอจนถึงเวลาเที่ยงครึ่งแล้วเราก็ไปทานข้าวที่ร้านอาหารสวัสดิการของโรงพยาบาลเราคุยกันสัพเพเหระ และได้ถาม ความรู้สึกลึกๆของหมอที่ได้นั่งตรวจผู้ป่วยจนกว่าคนไข้จะหมด
คุณหมอเล่าให้ฟังว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งในโรงพยาบาลชุมชนแห่งแรกที่ได้ออกไปทำงานในอาชีพแพทย์ คืนนั้นต้องรอทำคลอดอยู่เป็นเพื่อนพี่พยาบาลเสร็จก็ห้าทุ่ม พอจะกลับไปนอนมีคนไข้ปวดท้องเข้ามาปวดมา 1วันแล้วดูแล้วเป็นไส้ติ่งอักเสบแน่ ๆรอดีหรือไม่รอดี ความคิดในใจเริ่มต่อสู่กันและแล้วตัดสินใจตามทีมงานและทำการผ่าตัดใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็เรียบร้อยดี เข้านอนประมาณตี่สี่ตกใจตื่นตอนเจ็ดโมงครึ่ง (นอนที่ห้องตรวจโรค) เริ่มมีคนไข้มารอตรวจแล้วรีบลงไปอาบนำที่บ้านพักกลับมาตรวจผู้ป่วยจนเที่ยง หิวมากอารมณ์ เริ่มขุ่นมัวจิตใจไปอยู่ที่อาหารแล้ว (ซึ่งเกิดจากงานเมื่อคืน)หาเหตุผลให้ตนเองเวลาผ่านไปเที่ยงเกือบครึ่งแล้ว พี่พยาบาลเรียกคนไข้คนสุดท้ายอยู่ 3-4 ครั้งและคนไข้ก็ค่อยๆเดินเข้ามาในห้องตรวจ "ไปอยู่ที่ไหนเรียกต้องหลายครั้งทีหลังต้องมาเร็วหน่อย รู้มั้ย!หมอยังไม่ได้กินข้าวเลย “ คนไข้ดูซึมลงทันตาหมอเริ่มรู้สึกผิด เสียใจที่พูดใส่อารมณ์กับคนไข้(ความหิวเข้าครอบงำ ขาดสติ) คนไข้พูดว่า “ผมออกจากบ้านมาตั้งแต่ตี่สี่รถเที่ยวแรกของหมู่บ้านมาถึงหน้าโรงพยาบาลเก้าโมง และนั่งรอหมอเรียกอยู่ทางโน้นตั้งแต่มาถึงไม่ได้ไปไหนเลยกลัวหมอเรียกจะไม่ได้ยิน ผมยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยครับ” ความสงสารเห็นใจคนไข้เข้าถึงขั้วหัวใจหมอทันที………..25 ปีแล้วผมไม่ปล่อยให้คนไข้รอผมอีกเลย……..ความอยากรู้ว่าทำไมผู้ป่วยมาช้า ได้หายไปจากจิตใจของหมอตั้งแต่วันนั้น……..
เรื่องดีๆที่มองเห็นความเป็นมนุษย์………………..ในระบบสาธารณสุขที่มีหัวใจแห่งความเป็นมนุษย์ยังมีอยู่ <p> </p>
