(หนทางข้างหน้ายังอยู่อีกไกล แต่เราก็จะก้าวเดินไปด้วยกัน)

คนชอบวิ่ง..ทักทัวงมาในBlog ฟังดูเหมือนเย้ากันเล่นๆ แต่นี่แหละคือหัวใจของเฮฮาศาสตร์เราละ ที่พวกเราเฝ้าติดตามเอื้ออาทรกันทุกเรื่อง เห็นอะไร รู้สึกอย่างไร ก็แนะนำกันได้ตรงๆไม่อ้อมค้อม การที่ไม่มีหัวโขน ศีรษะเราก็จะเบา ไม่ต้องแบกการแสดงบทเสมือนจริงตลอดเวลา สมองก็จะปลอดโปร่ง คิดอะไรได้อย่างอิสระไม่ต้องพะวงหน้าพะวงหลัง เหมือนกับวิชาเรขาคณิต ..เส้นตรงเส้นหนึ่ง ลากไปเจอกับเส้นตรงอีกเส้นหนึ่ง ส่วนมากเราจะไปลากเส้นโค้ง แล้วเอามาต่อกันให้เป็นเส้นตรง มันก็เหนื่อยและยุ่งสิครับ 

(โลกของเฮฮาศาสตร์สวยงามเสมอ)

ผมมีความเห็นเกี่ยวกับการจัดงานมหกรรมKM.ภูมิภาคครั้งที่1 หลายประเด็น แอบอ่านที่หลายท่านให้ความเห็นไว้ก่อนแล้วก็ครอบคลุมดี ขอยกยอดที่จะไม่กล่าวซ้ำอีก เว้นแต่เรื่องอานุภาพของBlog ที่คนไทยส่วนใหญ่ยังตาบอดสี ไม่ศึกษาก็เลยไม่ใส่ใจ นึกว่าเรื่องนี้มันก็ไอ้แค่นั้นแหละ ตามสันดานไทยที่ไม่ค่อยเอาจริงกับอะไรสักเรื่อง หรือการไปมองว่าBlogมันเป็นเครื่องมือเล็กๆ ที่เอามาช่วยเสริมการบริหารงาน ประเมินงาน และเรียนรู้งาน ถ้ากล้าหาญพอที่จะถามตนเองว่า ..วันนี้เราอยู่กับความรู้อะไร เราก็คงตื่นตัวที่จะให้โอกาสตนเองได้เรียนรู้มากกว่านี้  

(นำเสนอบริบทเฮฮาศาสตร์)

ถ้าใครศึกษาอย่างถ่องแท้ จะตระหนักในอานุภาพของBlog มันเป็นเครื่องมือกลั่นกรองคุณสมบัติของมนุษย์ทุกผู้ทุกนาม เราจะไม่สามารถหลอกใครได้เลยแม้แต่ตัวเองถ้าเราอยู่ในโลกของBlog ก่อนหน้านี้ผมผิดหวังกับการที่ถูกลวงหลอนเป็นประจำ จนหัวใจช้ำเลือดช้ำหนอง ทำงานกับคนที่ใส่หน้ากากมาหา ใช้วิชากะล่อนศาสตร์จนเคยตัว ใช้ไปใช้มาก็ติดเป็นนิสัย นึกว่าตัวเองจะหลอกใครๆได้ตลอดไป สุดท้ายก็เหมือนหมาหลงบนทางด่วนไปไหนไม่ถูก ผมเข็ดจริงๆให้ดิ้นกระแด่วๆ ต่อไปนี้มิตรสหายที่ไม่ผ่านกระบวนการBlog ต้องยกไปต่อคิวไว้ท้ายสุด เพราะไม่รู้ว่ามีวิชามารอะไรติดตัวมาบ้าง 

(พลังBlogger คือพลังบริสุทธิ์ที่ทรงอานุภาพในอนาคต)

พวกลูกหลานที่เข้ามาอยู่ในก๊วนเฮฮาศาสตร์  เราจะสื่อความหมายได้อย่างสนิทใจ การเป็นเครือญาติก็เป็นญาติกันจริงๆ ไม่ใช่แค่คนรู้จักกันดาดๆธรรมดา ลูกหว้า ราณี ตูน แก่นจัง ต้อย แป๊ด จิ๊บ เอก ขจิต ทวีสิน หนิง ออต สายลม แผ่นดิน ครูเสือ เจ๊องุ่นคนสวย ฯลฯเขาเหล่านี้ถือเป็นมรดกล้ำค่าของมหาชีวาลัยอีสาน อยู่ในชั้นลูกที่ผมรักหมดจิตหมดใจ ยังมีชั้นพี่ป้าน้าอา ชั้นอาวุโสที่อยู่ในมหาวิทยาลัยและในกรมกองต่างๆทั่วประเทศอีกจำนวนหนึ่ง บางคนก็กระโตกกระตากอยู่ต่างประเทศ เช่น เม้งเยอรมัน พิรี้พิไรรำพันมาทุกค่ำคืน  

ทำไมพวกเราเห็นหน้า ถึงโผเข้ามากอดกัน มีใครสั่งมีใครบังคับรึ ก็เปล่านะ มันเป็นการสะท้อนออกจากความรู้สึกข้างใน ถ้าไม่รักไม่สนิทใจใครจะบ้ามากอดกันเล่า..ไม่เชื่อก็ลองหาวิธีให้คนมากอดตัวเองดูสิ ว่าจะทำได้ง่ายสักเพียงไหน เอาเงินซื้อก็อาจจะได้ประเดี๋ยวประด๋าว แต่มันก็เป็นกอดปลอมๆอยู่นั่นแหละ เราจึงมีเกณฑ์ในเรื่องนี้ ใครมาคล้องแขนมากอดถือว่าเราเป็นญาติกันแล้ว เข้าก๊วนเฮฮาศาสตร์แล้ว อ้าว! คนที่ยังไม่มีโอกาสกอดละ อ๋อ! ก็ขอบัตรคิวรอไว้..  

ผมถึงบอกว่า..ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในโลก G2K ทำให้ผมมีที่ค้นคำตอบ และมีคนที่คอยตอบคำถามให้ทุกเรื่องทุกกรณี มีทุกศาสตร์ทุกสาขาให้เลือกได้ไม่อั้น ทำให้เราพัฒนาการความรู้ได้ ตามสะดวก ตามจริต ตามกาล ไม่มีวิธีไหนที่จะแสวงหาความรู้ได้สะดวกสบายเท่านี้อีกแล้ว ผมขออนุญาตกราบเรียนท่านอาจารย์ใหญ่ ศ.นพ.วิจารณ์ พานิชว่า คุณูประการที่ท่านทำให้กับประเทศนี้มีมากมายเอกอนันต์ แต่การส่งเสริมให้มีการเรียนรู้ผ่านG2Kถือว่าเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงในชีวิตของท่านเป็นวาระแห่งชาติด้านการยกระดับการศึกษาของปวงชนอย่างแท้จริง

ถึงจะไม่ได้ประกาศเป็นทางการ แต่ก็ดีกว่าวาระแห่งชาติที่โฆษณากันโครมๆแต่ไม่มีผลในทางปฏิบัติ ถึงจะมีสมาชิกระดับBloggerเพิ่มขึ้นในแต่ละหน่วยงานอย่างช้าๆ แต่ก็เป็นการสร้างมนุษย์พันธุ์KM.ที่เป็นของจริง ผมยังไม่เห็นในองค์กรใดในประเทศนี้จะมีเครื่องมือพัฒนาทรัพยากรบุคคลที่เหมาะสมกับสภาพการณ์ของสังคมเท่าBlog เคยมีคนถามว่าBlogดีอย่างไร ก็ตอบไปว่า Blogมันทำให้ควายเป็นคนได้ ถ้าใครดูแคลนblog ก็อย่างไปว่าเขานะครับ เพราะเขาอยู่ในสถานะที่กล่าวแล้ว ควรแผ่เมตตาให้  

ผมมีข้อสังเกตว่า ทุกครั้งที่มหาวิทยาลัยต่างๆจัดUKM. จะมีอาจารย์ นักศึกษา ที่เป็นคนในของสถาบันนั้นๆมาร่วมงานแทบจะนับคนได้ สถานการณ์ยังเป็นการแยกส่วนกันทำ ไม่รับลูกกัน ใครคิดใครทำโครงการอะไรก็ว่ากันไป ฉันไม่เกี่ยว ตรงนี้สะท้อนอะไร ถ้าไม่แสดงให้เห็นการเชื่อมโยงระบบพัฒนาการภายในสถาบัน ที่ส่วนมากยังหว้าเหว่ห่างเหิน ไม่มีการบูรณาการระหว่างกัน การพัฒนาทรัพยากรบุคคลจึงยังอยู่ห่างเป้าหมายมากนัก บางทีแนวทางเฮฮาศาสตร์ก็อาจจะนำไปปรับใช้ในระบบได้นะครับ ควรจะทดลองดู  ดั่งภาพข้างบนนี้ เยี่ยมมากท่านบีแมน

ภาควิชาข้าใครอย่าเตะ คืออาการโรคดื้อตาใส ทั้งหมดทั้งมวลนี้คือเหตุผลว่าทำไมถึงมีก๊วนเฮฮาศาสตร์เกิดขึ้น ตามที่ท่านเล่าฮูแสวงและท่านอื่นถามมาบทบาทของเฮฮาศาสตร์คือการเตรียมคน เตรียมใจ เตรียมความเข้าใจ เพื่อพัฒนาไปเป็นความตั้งใจ ในการที่จะเป็นอัศวินทางสังคม เลิกลอยเพสังคม แต่จะทำหน้าที่ช่วยเหลือในการพัฒนาสังคมด้วยทีมงานของคนที่รู้ใจ  โดยมีBlogเป็นเครื่องมือในการทำงานแบบอิงระบบและKM.ธรรมชาติ

ไม่แน่นะครับ ถ้ามหาชีวาลัยอีสานมีเครือข่ายBloggerครบ1,000คนเมื่อไหร่ ผมจะขออนุญาตสคส.จัดงานวันเฮฮาศาสตร์แห่งชาติก็ได้ ตอนนี้มี.. 

เครือข่ายสาขาเชียงใหม่ รวมเอาเชียงราย แม่ฮ่องสอนไว้ด้วยกัน

เครือข่ายอีสานรวมเอาจังหวัดขอนแก่น-มหาสารคาม-บุรีรัมย์-ศรีสะเกษ

เครือข่ายส่วนกลางกรุงเทพและปริมณฑล

เครือข่ายภาคใต้ หนูแป๊ด หนูจิ๊บ ย่ามแดง ประสานงาน

เครือข่ายภาคเหนือตอนล่างสาขานครพิษณุโลก มีรองเจ้าเมืองเป็นประธาน 

ผมยังขาดแคลนลูกสาว ลูกชาย  ที่จะปั้นให้เป็นพระเอกนางเอกในฐานะวิศวกรทางสังคมอีกมาก ครูบาอาจารย์ หนุ่มสาวชาวBlog สนใจที่จะร่วมงานนี้ ลงมือศึกษากลุ่มเฮฮาศาสตร์ผ่านBlogนี้ได้นะครับ ไม่ต้องรีบร้อนสมัครเข้ามา ถามใจตนเองดูก่อน ว่าพร้อมแล้วยัง หนูแป๊ดแห่งม.สงขลานัครินทร์เป็นคนกำหนดเกณฑ์ว่าเราจะ..วัดกันที่ใจ ใครหัวใจรั่ว หัวใจเปราะ หัวใจมีไหวหวั่น หัวใจไขว้เขว หัวใจยี่ยักยี่หย่อน ควรตรวจสอบล่วงหน้าให้เรียบร้อย ส่วนคนอกหักเราก็รับนะ ถือว่าเป็นอุบัติเล็กๆน้อยๆ ได้ประสบการณ์ตรง ทำให้หัวใจแกร่งดีเสียอีก อิอิ..