ลูกแก้วที่ฉันภูมิใจ

ลูกแก้วของฉัน

เมื่อปีการศึกษา  2547  ฉันได้พบว่ามีนักเรียนกลุ่มหนึ่งอ่านหนังสือไม่ออก  ฉันจึงคิดว่าน่าจะช่วยเหลือเด็กกลุ่มนี้  โดยการสอนเสริมพิเศษให้เขา

ต่อมาในปีการศึกษา  2548  ฉันจึงหารือกับฝ่ายวิชาการ เพราะคิดว่าต้องมีนักเรียนที่อ่านหนังสือไม่ออกอีก และก็มีจริง ฉันจึงคัดกรองเด็กกลุ่มนี้ ฉันเรียกเขาว่า” ลูกแก้ว ” เพราะเขาใสบริสุทธิ์น่ารักและเป็นลูกแก้ววิเศษ ที่ทำให้ชีวิตฉันมีคุณค่าขึ้น  แล้วฉันก็เริ่มพัฒนาเขาด้วยวิธีการของฉันคือ

-          เปิดสอนวิชาเพิ่มเติม  คือวิชา ท30301 พัฒนาทักษะการอ่าน คิดวิเคราะห์และเขียนภาษาไทยสัปดาห์ละ  2  ช.ม.

-          เปิดชุมนุมพัฒนาทักษะการอ่าน คิดวิเคราะห์ และเขียนภาษาไทย สัปดาห์ละ  1  ช.ม.

-          สอนซ่อมเสริมในชั่วโมงว่างของนักเรียน สัปดาห์ละ  1  ช.ม.

-          สอนซ่อมเสริมพิเศษช่วงเย็นหลังโฮมรูมทุกวัน

-      นำไปทัศนศึกษานอกสถานที่
           นักเรียนลูกแก้วเป็นขวัญใจของครูทุกคนในโรงเรียน ครูทุกคนรักเขาให้กำลังใจและ   สนับสนุนเขาในการพัฒนาทักษะการอ่าน

         เมื่อสิ้นปีการศึกษา ปรากฏว่าลูกแก้วของฉัน   เขาสามารถอ่านหนังสือได้ เก่งเกือบเท่าเด็ก ม. 1 ปกติคนอื่น เขาอ่านออก สรุปความได้ เขียนสื่อความได้     เขากลายเป็นเยาวชนที่มีค่าของสังคม           เป็นคนไทยเต็มตัวที่สามารถอ่านออก เขียนได้ และคิดเป็น    เขาภูมิใจในตัวเอง พ่อแม่ก็ภูมิใจในตัวเขา   และฉันก็ภูมิใจในตัวเขามาก “ ลูกแก้วที่น่าภูมิใจของฉัน   ”