เธอเป็นนักเล่าเรื่องที่ดี และประสพความสำเร็จได้เพราะเธอเคยเป็นคุณครูนั่นเอง การเขียนได้ดีต้องใช้มากกว่าสติปัญญา นั่นคือศิลปะ

วันนี้ วันหยุดอยู่กับบ้าน  กลัวได้หายใจทิ้งโดยไม่มีประโยชน์ ว่าแล้วก็ลุย 5 ส. บ้านค่ะ ..มุมที่อาฆาตมานานเห็นจะเป็น ชั้นหนังสือ ที่วางเลอะเทอะ เลื่อนเปื้อน ขัดหูขัดตา ..มานาน ... และตามธรรมเนียมทุกครั้งที่จัด ตู้หนังสือ ..หนังสืออันไหนที่หลงหู หลงตามานาน ..เราก็จะเปิดอ่าน ..บางทีก็อ่านจนลืม..ทำงานต่อให้เสร็จก็มี ..(แหะๆๆ ..พูดแล้วอาย ไปบอกเขาทำไมเนี่ย)..

ไปเจอหนังสืออยู่เล่มหนึ่งค่ะ เป็นประวัติของ J.K.Rowling ผู้เขียนนิยายเด็กชื่อดังHarry Potter ..ที่ผู้เขียนเองชื่นชอบ..มาก ๆ ...หนังสือเล่มนี้ได้มาจากเพื่อน...ที่รักการอ่านเหมือนกันคนหนึ่ง..คุณ J.K.Rowling เธอเป็นนักเขียนที่ประสบความสำเร็จ ..ช่วงที่ชีวิตลงมาถึงช่วงที่ตกต่ำสุด ๆ ..งานเขียนเล่มแรกของเธอ “Harry Potter and the Philosopher’s stone” แก้ไขแค่เล็กน้อย ก็ดังเป็นพลุ ..ขายดี ..และพลิกชีวิตเธอได้..มาบางอ้อ ว่าเธอเป็นนักเล่าเรื่องที่ดี ที่ประสพความสำเร็จได้อย่างไร ...เพราะเธอเคยเป็นคุณครู นะเอง...เป็นคุณครูนี่ดีจังเนอะ..

โดยส่วนตัวแล้ว..ผู้เขียน ไม่ born to be นักเขียน ไม่ได้ใกล้เคียงเลยด้วยซ้ำ... แต่สิ่งที่ถนัด น่าจะเป็น การพูด ..ซะมากกว่า ..พูดง่าย ๆ คือ เป็นนักจัดอบรม ..เป็นวิทยากร ..เป็น Moderator ..เหล่านี้จะถนัดมากกว่า ..และจะลื่นมาก ถ้าเป็นกลุ่มชาวบ้านและเยาวชน..งานนี้ของถนัดค่ะ..

สิ่งที่ทำได้ใกล้เคียงนักเขียน ..ที่สุดคือ ไดอารี่ เยิน ๆ ไม่กี่เล่ม ..ที่ไม่ชอบเหตุผลหนึ่งคือ ..ไม่ชอบลายมือตัวเอง ..เป็นลายมือไม่สวย อ่านยาก..ยุ่งเหยิง..ชอบสะกดอะไรผิด ๆ ให้ตัวเองขายหน้าบ่อย ๆ .. เป็นคนชอบใช้ดินสอ(ชอบเขียนไป  วาดไป เขียนลายเส้น..ยุ่ง ๆ เหยิง ๆ ) ..แต่งานเขียนที่เป็นดินสอ..เวลาผ่านไปมันก็จะเลือน ๆ ไป ..อ่านไม่ค่อยออก..บางทีจำต้นตอเกือบไม่ได้..ตั้งแต่มีคอมพิวเตอร์เกิดขึ้นมาในโลก..ก็ช่วยอะไรได้เยอะ ค่ะ..แต่..แค่ลายมืออย่างเดียวคงไม่ได้ช่วยให้เรา เขียนเก่งใช่ไหมคะ ..

การเขียนจะว่าไป ก็เหมือนการพูด ...ก็คือ มันต้องผ่านกระบวนการคิด อย่างน้อย  1 ชั้น ..เพราะฉะนั้นจะพูดได้ เขียนได้ ก็ต้องคิดให้เป็นด้วย ... การคิดเป็นคำพูดได้ การเขียนความคิดออกมาได้ ก็ใช่ว่าจะเขียนออกมาได้ดี  ..น่าสนใจหรือจับใจคนอีก ...เขียนได้ดีอันนี้ต้องใช้มากกว่าสติปัญญา ...เพราะมันหมายถึงศิลปะ...ศาสตร์แห่งศิลป์ ในการเขียน  หลาย ๆ คนไม่ได้มาจากพรสวรรค์อย่างเดียว ...มันคงต้องผ่านการอ่านเยอะ ๆ การฝึกฝน..ลองผิดลองถูกกันไป...คนที่จะพัฒนาได้ดีคือ คนที่ได้รับการ ติ..ชม หรือ ..วิพากษ์ หลาย ๆ ครั้ง ..(หรือเปล่านะ)...

อย่างผู้เขียนนี่ ..พูดได้คำเดียวว่า “พูดได้..ก็เก่งแล้วค่ะ”  เอิ้ก ๆๆ ..ไม่อาจหาญเอาฝีมืออันต่ำต้อย ..ไปเทียบขั้น กับ blogger ชั้นครู และ blogger ที่เป็นคุณครู (อาจารย์) ใน go to know ที่นี้ อย่างแน่นอน....ไม่ได้อยากเป็น blogger ชั้นแนวหน้า ที่ใคร ๆ เห็นก็อยากกระโดดกอดเหมือนป้าแดง..หรือ มี ทั้งสาวและหนุ่มคลั่งใคล้ เหมือนน้องเอก นะคะ ...เอิ้ก ๆๆ ...ขอเป็นคนเล่าความคิด...ในมุมที่อบอุ่น ไปพลาง ๆ ละกันค่ะ ..และ ..ขณะเดียวกันก็จะขอเฝ้ามองการเติบโต..ของพันธมิตร ..ที่ผ่านทางมาก็แล้วกันนะคะ..

...ขอบคุณที่อดทนอ่านค่ะ . ..ภูมิปัญญา อันน้อยนิดของผู้เขียน น้อมรับคำติชมค่ะ

 ..

...

..เวลาเขียนสัพเพเหระแบบนี้  ไม่รู้จะจัดลงกลุ่มไหนค่ะ..แห ๆๆ ..