เราเริ่มทำงานในต้นทศวรรษ ๒๕๑๐
เมืองไทยมีสงครามทางอุดมการณ์ และคนไทยรบกันเอง ประเทศของเราถูกดึงเป็นตัวแทนอเมริกา ไปทำสงครามกับเพื่อนบ้าน
นิสิตนักศึกษาเริ่มเคลื่อนไหวทางการเมือง จนนำไปสู่เหตุการณ์ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๑๖ และ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙ เพื่อนเราหลายคนลูกศิษย์เราหลายคนเข้าป่าไป
ในทศวรรษ ๒๕๑๐ และ ๒๕๒๐ การศึกษาพื้นฐานและการศึกษาภาคบังคับของเราขยายตัวรวดเร็ว วิทยาลัยครูของเราต้องขยายตัวเพื่อผลิตครูและเพิ่มวุฒิครู โปรแกรมทไวไลท์เกิดขึ้น
นอกจากนั้นนักการเมือง ให้วิทยาลัยครูของเรารองรับคนจบมัธยมที่ไม่มีมหาวิทยาลัยให้เข้า และไม่มีงานทำ เปิดสอนภาคค่ำให้คนเหล่านี้เรียนมีปริญญา และไปตกงานในอนาคตหลังได้รับการศึกษาอุดมศึกษาอีกสี่ปี
แม้ครูวิทยาลัยครูจะมีเงินเดือนที่ต่ำ แต่มีรายได้เพิ่มจากการสอนพิเศษทไวไลท์และเป็นสิ่งเสพย์กันต่อมา ไม่มีการแก้ปัญหาสถานะภาพและเงินเดือนของครูจริงจัง ค่าสอนพิเศษทำให้ครูอยู่ได้
นอกจากนั้นประเทศเรามีปัญหาเศรษฐกิจจากวิกฤตการณ์น้ำมัน ระบบราชการต้องรัดเข็มขัด อาชีพราชการและอาชีพครูตกต่ำ ไม่มีคนเก่งคนดีเข้ามาเป็นครู เป็นข้าราชการ
เมื่อเราเริ่มชีวิตการทำงาน เราเริ่มสังเกตว่าคนที่เข้ามาเรียนครูจำนวนมากขึ้น และมักจะเลือกเรียนครูเป็นลำดับท้าย ๆ
สวัสดีค่ะ
ดิฉันเป็นคนที่เคารพครูมาก ใครก็ตามที่ได้มาสั่งสอน แม้เพียงครั้ง สองครั้ง ดิฉันจะจดจำและตอบแทน ไม่เคยดูถูกอาชีพครู ครูเป็นผู้ที่ทำคุณกับโลกได้มากๆ สอนคนให้เป็นคนดี แต่ถ้าจะว่ามีครูเลว นั่นเฉพาะตัว และเขาไม่ใช่ครูค่ะ
ขอบคุณครับ
ทุกวันนี้เป็นยุคทุนนิยม คนที่รวยเท่านั้นจึงจะได้รับการยกย่อง ครูบางท่านไปติดกับของทุนนิยม ท่านจึงเปลี่ยนไป แต่หวังว่าวันหนึ่งท่านคงสำนึกได้ และกลับหลังหัน มาดูแลลูกศิษย์ท่านเช่นเดิมครับ ผมหวังว่าคงเป็นอย่างนั้น
สวัสดีครับ