...รถบรรทุกคันนึง ขับมานานมาก เวลาผ่านไป ความคิดถึงก้มากขึ้นตามลำดับ...มากขึ้น...มากขึ้น และมากขึ้น จนเต็มคันรถ....เลยหลังคารถออกมา...ถึงแม้หนทางจะยาวไกล ฝนจะตก ฟ้าจะร้องหนัก ถึงจะหนัก...แต่เจ้าของไม่เคยเลย...ที่จะปล่อยให้ความคิดถึง ร่วงหล่นเลยสักความคิดถึง...จนรถบรรทุกคันนี้ ได้มาเจออุโมงค์ใหญ่ แต่เพดานต่ำ...แค่ผ่านอุโมงค์ เจ้าของรถก็จะได้ไปส่งเอาความคิดถึง อันมหาศาลให้กับเธอคนนั้น...แต่อุโมงค์มันต่ำ...ต่ำกว่ากองแห่งความคิดถึงเพียง 1 นิ้ว..แค่หยิบเอาเศษเสี้ยว ความคิดถึงนั้น...ออกไป สัก 1 นิ้ว เจ้าของรถก็จะได้เจอเธอคนนั้นดังใจหมาย...แต่เขาไม่ยอม ไม่ยอมแม้แต่ จะเอาความคิดถึงออกไปสักนิดเดียว เพราะเขารู้ดีว่า มันมีค่าสักเพียงใด <div> หนทางอีกแค่ ระยะทางอุโมงค์...300 เมตร...แต่เขากลับไปไม่ได้...เขาจะทำยังไง...จะขน 2 รอบหรือ แล้วมันหล่นไประหว่างทางหรือ ไม่??? เขาจะไปได้อย่างไร ถ้าไม่เอากองแห่งความคิดถึงออกไป :-)</div><div>
จบลงด้วยประการฉะนี้
</div><div></div>
