วันนี้กับเมื่อวาน ผมนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมๆ ตั้งแต่เช้าจนเย็นครับ แต่วันนี้โปร่งกว่าเมื่อวานเยอะครับ เมื่อวานมีเรื่องเครียดๆ สามถึงสี่เรื่อง สะสางตั้งแต่เช้ายันเย็น ไม่เสร็จ แถมพกกลับไปเครียดต่อที่บ้านด้วย
แต่วันนี้เช้ามา สดใสแล้วครับ งานแรกปัญหาเกี่ยวกับการลงทะเบียนนักศึกษาภาคพิเศษ เมื่อวานไม่ชัดเจนเอาสักเรื่อง ว่า ใครผิด ผิดตรงไหน เช้านี้มา เจ้าหน้าที่ค้นหนังสือที่คณะส่งไปที่สำนักบริการการศึกษาเจอ เลยได้ลดจากโทษหนักเหลือเป็นแค่ความผิดพลาดที่ไม่ได้เจตนา
ปัญหาที่สอง คือ ปัญหาเครียงบวิจัยของผมเอง ฮาฮา งานค้างปีครับ จำไม่ได้ว่า เก็บใบเสร็จไว้ที่ไหน หามาหลายวันแล้ว ไม่เจอ (ถ้าใครอ่านความรกของโต๊ะทำงาน จะรู้ว่าหาของยากจริงๆ) ปรากฏุหาเจอแล้วครับ ถึงแม้ไม่ทั้งหมดก็โอเคครับ
ปัญหาอีกเครื่องหนึ่ง ซึ่งต้องไปนำเสนอให้อาจารย์ในวันที่สามเดือนหน้า ปรากฏเกือบเสร็จแล้ว ฮาฮาฮา (อัลฮัมดุลลิลลาห์)
สบายใจแล้วครับ จะขอรีบกลับบ้านหน่อย เพราะต้องพาภรรยาไปซื้อเตาแก็สใหม่ เมื่อเช้าถ้าไม่เข้าไปดูคุณภรรยาทำกับข้าวให้ลูกๆ ทานละก้อสงสัยได้เห็นโศกนาฏกรรมแน่เลยครับ
เตาแก็สนี้ใช้มานานมากแล้วครับ ตัวแก็สโดนสนิมกินจนหมดแล้ว ผมเลยแก้ปัญหาเบื้องต้นด้วยการเอาสนิมออกเฉยๆ แล้วก็ให้ภรรยาใช้ต่อ ปรากฏสักพักภรรยาก็บอกว่า มันมีไฟลุกที่ใต้เตาแก็ส ผมก็คิดว่าเรื่องเล็กๆ ฮาฮา ที่ไหนได้เรื่องใหญ่ แต่ก็เข้าไปปิดวาวล์ถังแก็สทัน ก็เลยบอกภรรยาว่า เย็นนี้ไปซื้อใหม่ให้ครับ
เรื่องความปลอดภัย กลับเรื่องความประมาทนี้ใกล้กันมากจริงๆ ครับ
อาจารย์จบได้อย่างน่าสยองเชียวครับ
ผมใช้เตาแก้สเหมือนกัน (สินะ) พบว่า ตัวแผงเตาที่ทำจาก เซรามิก ไม่ให้เปลงไฟ ไม่มีเขม่าดำติดก้นหม้อ เมื่อเพทียบกับแบบเก่า ที่มีเปลวไฟลุก และมีเขม่าครับ
เตาแก็สอันนี้ซื้อตั้งแต่สมัยผมอยู่มัธยมครับ แต่ถ้านับอายุการใช้งานก็ประมาณสิบปีครับ ถือว่าสมควรแก่อายุแล้วครับ คติที่ได้คือ อย่าซ่อมสุ่มสี่สุ่มห้าครับ
มาเยี่ยม คุณ