ก่อนเข้าร่วมกิจกรรม MSU – KM Shows and Share ผมได้เชิญผู้แทนชมรมต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งที่ปรึกษาชมรมมาพูดคุยกัน โดยย้ำอย่างชัดเจนและแน่นหนักว่า การเข้าร่วมงานครั้งนี้ เราไปเพื่อแสดงตัวตนของเรา ... ไม่ใช่ไปเพื่อการแข่งขัน แต่ถ้าจะแข่งขัน ก็ขอให้เป็นการแข่งขันกับการทะลายกำแพงทางความคิดของตัวเราเอง ...
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และก่อนขึ้นเวทีผมเทียวเดินหาน้องนิสิตอยู่พักใหญ่ ๆ … ไม่ใช่เพราะมีอะไรเร่งด่วนที่ต้องฝากย้ำกับเขา แต่ไปเพื่อปลุกปลอบให้เขามีกำลังใจและมั่นใจที่จะขึ้นพูดต่อหน้าครูบาอาจารย์และนักวิจัยจำนวนมาก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมวิเคราะห์สถานการณ์บางอย่าง โดยเฉพาะประเด็นของการ “ตื่นเวทีของนิสิต” จึงได้ตัดสินใจส่งคุณสุริยะ สอนสุระ ขุนกระบี่นวัตกรรมข้ามคืนของผมขึ้นเวทีเบิกร่องเป็นคนแรก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>แทนที่จะเป็นคุณวัฒนพงษ์ คงสืบเสาะ เจ้าของโครงการตัวจริงขึ้นเวที แต่ผมกลับเลือกที่จะให้คุณสุริยะ ฯ รับบทบาทและหน้าที่นี้เสียเอง เพียงเพราะเหตุผลหลักใหญ่ ๆ สองประการ คือ (๑) คุณสุริยะ มีทักษะการนำเสนอที่ไหลรื่น กระชับและมีกระบวนความที่น่าฟัง มีลูกฮาให้ฮาอย่างไม่ต้องสงสัย (๒) การขึ้นเวทีคนแรกของคุณสริยะ เป็นเสมือนการไปปูพรมบนเวทีให้น่านั่งน่านอน นิสิตคนถัดไปจะได้รู้สึกไม่แปลกเปลี่ยวและแข็งกระด้าง …. </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และการวิเคราะห์สถานการณ์เช่นนั้นก็ถือว่าช่วยแก้ปัญหาความตื่นกลัวของนิสิตได้เป็นอย่างดี … ผมถอยฉากกลับมานั่งหลังสุด เฝ้ามองและเฝ้าฟังกระบวนการนำเสนอของพวกเขาทุกกระบวนความ … จดจำและบันทึกจุดเด่นจุดด้อยไว้อย่างถี่ยิบ และพร้อมที่จะแลกเปลี่ยนกลับเขาเมื่อกลับลงมาจากเวที</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถึงแม้นิสิตจะยังตื่นเวทีอยู่บ้าง, … พูดและทำไม่ได้ดังที่ใจคาดหวังเสียทั้งหมด รวมถึงเจอคำถามขั้นเซียนที่ไม่มีโอกาสตั้งตัวมาก่อน แต่พวกเขาก็เอาตัวรอดลงจากเวทีอย่างไม่ขี้เหร่ ….</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมรักและภูมิใจเขาเป็นที่สุด .. </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่หวังให้ทุกคนต้องรักและเอ็นดูนิสิตเหล่านี้ จนต้องเทคะแนนโหวตให้โครงการของพวกเขา แต่อยากให้ครูบาอาจารย์และเจ้าหน้าที่ทุกคนได้ถอดทิ้ง “หัวโขน” ความเป็นนักวิชาการและนักจัดการความรู้พักวางไว้ข้างโต๊ะ พร้อมเปิดใจรับฟังกิจกรรมของนิสิตดูบ้างว่า “เป็นเช่นไร ? … งดงาม แห้งผาก หรือเป็นธรรมชาติสักแค่ไหน ?”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะนิสิตไม่ได้จัดเจนในกระบวนความรู้ที่ว่าด้วย KM อย่างที่เรา ๆ เข้าใจ … เขายังไม่รู้ศัพท์แสงอะไรนักเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นั่นก็เป็นเพราะผมวางกรอบทิศทางการเรียนรู้ของเขาไว้เช่นนั้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p></p><p>ผมบอกกับเขาแต่เพียงว่า เราต้องเชื่อว่าในตัวตนของเรามีความรู้ตกผลึกและฝังแน่นอยู่อย่างมากมาย และกิจกรรมต่าง ๆที่ผ่านมานั้นเราต่างก็ค่อย ๆ ช่วยกันสกัดออกมาทีละนิดละน้อย … มีการจัดเก็บเพื่อนำไปสู่การต่อยอดอยู่เป็นระยะ </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ได้อ้างศัพท์แสงอะไรให้เขามึนงง .. แต่บอกให้รู้ว่า มีกระบวนการ หรือวิธีการใดบ้างที่ควรต้องนำมาใช้กับการสกัดความรู้ของตัวเอง …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>KM ไม่มีถูกไม่มีผิด ... เมื่อเราลงมือทำ กระบวนการแห่ง Km ก็จะแตกร่างสร้างใบความรู้ขึ้นภายในตัวของเราเอง … </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครับ…. ผมอยากให้ครูบาอาจารย์และเจ้าหน้าที่จำนวนมากเหล่านั้น ได้รับฟังเรื่องราวของนิสิต ในมิติความคิดของ “นิสิต” … ไม่ใช่การรับฟังในมิติของนักวิชาการที่ช่ำชองอย่างที่เป็นอยู่ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราอาจจะใช้เวลาเดินทางไปสู่จุดหมายที่เร็วกว่านิสิต เพราะพรั่งพร้อมด้วยต้นทุนทางปัญญา มีต้นทุนทางสังคมที่พร้อมจะหนุนส่งได้อย่างมีพลัง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p></p><p>แต่สำหรับนิสิตแล้ว เราต้องไม่ลืมว่า กว่าจะมีกิจกรรมได้แต่ละครั้ง นิสิตต้องวิ่งเต้นหางบประมาณกันอย่างแสนเข็ญ สัญจรไปสู่หมู่บ้านอันกันดาร ตระเตรียมกระบวนการอย่างจิปาถะ พานพบปัญหาในระดับองค์กรและชุมชนให้ปรับแก้อย่างหนักหน่วง แต่พวกเขาก็ไปถึงจุดหมายได้ … หากแต่วันเวลาก็ดูจะมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครับ … ในเวที MSU – KM Shows and Share ครั้งนี้ ผมได้พูดเช่นนั้นกับบุคลากรหลายท่านเยี่ยงนี้จริง ๆ พูดด้วยความเคารพต่อผู้ฟัง และพูดด้วยความรักที่มีต่อผู้นำนิสิต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และหากเราไม่ปล่อยวางหัวโขนแห่งเรา .. เราก็จะไม่เข้าใจสรรพเสียงของนิสิตที่เปล่งออกมาจากวิถีของนิสิตนั้น ๆ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>KM มิติของเด็กซึ่งหมายถึงนิสิต อาจมีมิติที่ต่างไปจากเรา ๆ ท่าน ๆ ที่ช่ำชองในเวทีเหล่านี้ แต่มิติหนึ่งที่ผมเชื่อเหลือเกินว่าไม่แตกต่างกันก็คือ …นิสิต มีความสุขกับการได้ลงมือทำ และความสุขนั้นก็คือหัวใจของการทำงาน </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">KM มิติของนิสิต ก็ควรได้รับสิทธิ์ในการบอกเล่าด้วยวิธีของเขาเอง !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีครับ
สบายดีนะครับ... ผมเองก็วุ่นวนอยู่กับการรายรายรอบตัว จนแทบกระดิกตัวไปไหนต่อไหนไม่ไหว
....
นิสิต เป็นกลุ่มคนที่ทำให้โลกและชีวิตของผมไม่เงียบเหงา การได้ร่วมคิดและร่วมทำอะไรสักอย่างเคียงข้างกัน ถือเป็นความรื่นรมย์ของชีวิต
บางทีก็มีบ้างเหมือนกันกับมุมมองที่แตกต่าง เสมือนการจราจรทางความคิดที่ดูประหนึ่งคับคั่ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีการปะทะชน ...
....
ระลึกถึงเสมอ นะครับ
ยังไม่ได้อ่านเอกสารแนะนำการเขียน blog ตามที่พี่หยิบให้เมื่อวันที่ 25 กันยายยนที่ผ่านมา ที่งาน MSU KM show and share 2007 แต่ก็ลองเขียนๆดู ค่ะเดี๋ยวคงจะคล่องขึ้นภายในไม่ช้านี้ (หวังว่าอย่างนั้น)
ยังงงๆกับ KM อยู่ค่ะ แต่ก็รู้สึกได้ว่าจากการเข้าร่วมอบรม 2-3 ครั้ง มันทำให้เราเปิดใจ มีเพื่อนใหม่ ซึ่งน่าน่าจะกลายเป็นมิตรได้ในไม่ช้าไม่นาน
รู้สึกดีใจกับนิสิต มมส.ที่มีทีมงานที่แข็งขันในการส่งเสริมการทำกิจกรรม มองย้อนไปตอนเราเป็นนิสิต (นานเหมือนกัน)ก็มีลองผิดลองถูก คิดไปตามประสาเด็ก แต่ถ้ามีคนแนะนำที่ดีและเป็นแรงหนุน เชื่อว่า พลังในตัวเด็กๆ จะสร้างอะไรได้อีกเยอะแยะค่ะ
ได้อ่านแ้ล้ว
สวัสดีค่ะ
คุณพนัสเป็นโค้ชชั้นยอด
อดนึกถึงพวกโคชนักกีฬาไม่ได้ เดินไปเดินมา ตื่นเต้น อยู่ตลอดการแข่งขัน ส่งสายตาลุ้นเด็กๆอย่างสุดใจ
สำเร็จได้ในระดับนี้ ก็น่าปลื้มค่ะ ต่อไป ยังมีโอกาสอีกมากค่ะ
สวัสดีครับ คุณปุ๊ก
ขอบคุณนะครับที่แวะมาทักทาย...
และขอชื่นชมในการเขียนบันทึก ซึ่งระยะต้นทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าดีเยี่ยมแล้วครับ
KM จะกล่อมเกลาให้เราเรียนรู้การ "เปิดใจ" อย่างเป็นธรรมชาติ วันนี้ผมอยู่ที่การสัมมนา KM ที่ ม.นเรศวร พบเจอบล็อกเกอร์มากมาย ... หลายท่านเดินมาทักเราว่าเปแน "คุณแผ่นดิน" หรือเปล่า
เราเฮฮาและมีมิตรภาพต่อกันอย่างแทบไม่น่าเชื่อ...
เวลาเท่านั้นจะบอกเราในปรากฏการณ์ดังกล่าว
...
โชคดีครับ
สวัสดีครับ นายบอน
สวัสดีครับ พี่ศศินันท์
ตอนนี้ผมอยู่ที่พิษณุโลก กว่าจะมาได้ก็เหนื่อยแทบขาดใจเลยทีเดียว
การได้ทำงานกับเด็ก ๆ ซึ่งหมายถึงนิสิต ถึงแม้จะรู้สึกเหนื่อยบ้าง แต่ก็ไม่เคยอ่อนใจที่จะพักวาง
งานนี้, ในเรื่องนิทรรศการนั้นยกให้นิสิตจัดการกันเอง ผมเพียงแนะนำ และบอกกล่าวแนวคิดบางประการเท่านั้น รวมถึงการแนะนำวิธีนำเสนอที่ต้องเน้นประเด็นให้ชัดลึกเท่านั้นเอง
พวกเขาทำได้ดี.. และไม่ขี้เหร่นัก ...
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์ อยู่มหาสารคามหรอค่ะ แระอาจารย์สอนคณะอะไรหรอค่ะ ยินดีที่รู้จักคะ
++++ชาวสุพรรณคนหนึ่ง++++
สวัสดีครับ..
ยินดีที่ได้รู้จัก...นะครับ
เรียนชั้นไหนกันบ้างแล้ว
ปิดเทอมหรือยัง...
...
ขยันเรียนให้มาก ๆ นะครับ