ไอ้เหยี่ยว (ตอนที่๑)

ไข่เน่านั่งมองตะเกียงกระป๋อง ที่กำลังส่องแสงสีส้ม และให้ควันโขมงอยู่ข้างมุ้งสีมอๆ ถึงเวลานอนแล้ว แต่เขายังไม่ง่วงเลย จึงนั่งนึกอะไรต่อมิอะไรเพลินอยู่

เขากลายเป็นไอ้ไข่เน่าของทุกคนเพียงเพราะความยากจนและอดอยาก วันหนึ่งไก่บ้านไอ้เริงทิ้งรังที่กำลังฟักเสียเฉยๆ ไม่ยอมกลับเข้ารังอีก ไอ้เริงจึงนำไข่ในรังไปลอยในอ่างล้างตีน ทุกใบลอยฟ่อง ไม่มีสัญญาณของชีวิตอยู่ในไข่เลยแม้แต่ใบเดียว ถ้ามีลูกเจี๊ยบอยู่ในไข่ มันจะดิ้นดุกดิก ทำให้น้ำกระเพื่อม แต่นี่ไม่มีเลย ไอ้เริงบ่นอย่างหัวเสียว่า “ อีสร้อยทองนี่ต้องเชือด สองครอกแล้วไม่เคยได้ลูกเลย ครอกก่อนก็เหยียบแตกทั้งรัง”

มันพูดพร้อมกับการเงื้อมือจะขว้างไข่ในมือทิ้ง แต่เขาห้ามไว้ “ เฮ้ย! อย่าทิ้ง กูขอ ” ไอ้เริงมองหน้าเขาอย่างงงๆ แต่ก็ให้ไข่ตายโคมบ้างไข่ข้าวบ้างกับเขามาถึงแปดฟอง ไข่ตายโคมคือไข่ที่มีลูกเจี๊ยบอยู่ข้างในแต่ตายเสียแล้ว ไข่ข้าวคือไข่ที่ฟักไม่เป็นตัว ข้างในจะมีไข่แดงกับไข่ขาวละลายปนเป็นเนื้อเดียวกัน เขย่าดูจะมีน้ำกระทบกันอยู่

เมื่อกลับถึงบ้าน ไข่เน่าติดไฟในเตาเชิงกราน ต้มไข่นั้นจนสุก แล้วปอกเปลือก ที่เป็นไข่ข้าว

ก็แยกกองไว้ ที่เป็นลูกเจี๊ยบเขาก็ใช้มีดแบ่งเป็นสี่ส่วน ทำน้ำจิ้มเปรี้ยวจากหัวน้ำส้ม หวานจากน้ำตาลปีบ และเค็มจากน้ำปลา เสร็จแล้วก็กินกับน้องๆอย่างเอร็ดอร่อย ระหว่างนั่งกินกันอยู่นั้น

ไอ้เริงแอบเห็นเข้า จึงตะโกนล้อว่า “ ไอ้ กินไข่เน่า ” เขาไม่โกรธเลย ซ้ำยังยิ้มอวดไข่ข้าวเหลือง

อร่ามเต็มซอกฟันเสียอีก แต่เขาก็กลายเป็นไอ้ไข่เน่าของเพื่อนๆมาตั้งแต่บัดนั้น ช่างเถอะ เขาจะ ชื่ออะไรไม่สำคัญ เพราะนามนั้นสำคัญไฉน แต่เขาตั้งใจจะเป็นคนดีก็แล้วกัน กระต๊อบไหวเยือก พร้อมเสียงฝีเท้ากระทบบันไดไม้ไผ่ ไข่เน่าหันไปทางเสียงนั้น พ่อกำลังเดินขึ้นมา เมื่อเห็นไข่เน่านั่งอยู่ข้างมุ้ง จึงพูดว่า “ ไข่เน่า ไอ้เหยี่ยวน่ะขายให้ลุงรุนไปเถิดนะ อยู่กับเราก็ไม่ได้เล่นได้หัว ” พ่อพูดเหมือนขอความเห็นจากเขา แต่ความเป็นจริงมันคือคำปกาศิตที่เขาไม่อาจโต้แย้งได้ ไข่เน่านิ่งอั้น น้ำตาเจ้ากรรมไหลอาบแก้ม จนต้องซ่อนหน้ากับเงามืดของยามราตรี แล้วเปิดมุ้งเข้าไปนอนเรียงกับน้องอีกสามคน ไข่เน่าไม่อาจข่มตาให้หลับได้ เขาคิดวกวนอยู่กับเรื่องของไอ้เหยี่ยว มันไม่ใช่ไก่ชนธรรมดาแต่มันเป็นเพื่อนสนิทของเขา มันเข้าใจเขาและเขาก็เข้าใจมัน โดยไม่ต้องพูดกันเลยสักคำ หน้าแล้งปีที่แล้ว บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ไข่เน่ากำลังสาละวนอยู่กับการแหวกหญ้าเพื่อดักไซอยู่เสียงร้อง เจี๊ยบ ๆๆ ก็ดังมาจากบนฟ้า น้ำเสียงนั้นแสดงถึงความตกใจอย่างสุดขีด เขาแหงนหน้าขึ้นมองหาต้นเสียง ก็เห็นนกเหยี่ยวตัวใหญ่กำลังจะบินข้ามหัวเขาไป ในอุ้งเล็บมีลูกเจี๊ยบบอบบางติดอยู่ ปากไวกว่าความคิด “ เฮิ้ว ! ๆ ๆ ” เขาตะโกนเสียงลั่นทุ่ง พร้อมกับคว้าท่อนไม้ผุๆที่อยู่ใกล้ตัวขว้างไปเต็มแรง นกเหยี่ยวตกใจ คลายกรงเล็บ บินหนีไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ลูกเจี๊ยบลอยละลิ่วตกลงมากลางกอหญ้าในหนองน้ำ เขารีบลุยน้ำบ้างโคลนบ้างไปที่ลูกเจี๊ยบตก มันยังคงตกใจอย่างหนัก ปากตะเบ็งร้อง “ เจี๊ยบๆ” เสียงลั่น พยายามชูคอหาทางออกจากพงหญ้า ไข่เน่าถลันจับไว้ได้โดยพลัน ทำให้เสียงนั้นยิ่งดังขึ้นอีก พร้อมกับพยามดิ้นหนีสุดชีวิต ตัวมันเปียกปอน ขนนุ่มๆของมันเปื้อนโคลน เขาค่อยๆล้างจนสะอาด แล้วใช้ฝ่ามือทั้งสองป้องลมให้ เสียงจิ๊กๆเบาๆจึงแทนเสียงแตกตื่นใจเมื่อสักครู่ เขานำมันมาเลี้ยงไว้ที่ใต้ถุน เป็นไก่ตัวแรกที่เขามี กลางคืนให้นอนในไซเก่าๆที่ไม่ใช้แล้ว แขวนไว้ใต้ถุน กันงู กันหนู ไม่ให้มาจับไปกินเสีย เขาตั้งชื่อมันว่า “เหยี่ยว” กลางวันเขาใช้เสียมบ้าง ลำแพนบ้าง ตามแต่จะหาได้ กั้นเป็นวง ล้อมดงผักโขม ปล่อยให้เหยี่ยวหากินตามลำพัง ยามใดพบอาหารชิ้นโต เจ้าเหยี่ยวก็จะสะบัดไปมาเป็นนานสองนาน ก็ยังกินเหยื่อไม่ได้ ทำให้ไข่เน่าต้องหาปลวก มาทุบให้กินจนกระเพาะโป่งทุกวัน เจ้าเหยี่ยวตัวอวบอ้วนจนกลม ขนปุยหลุดไป ขนจริงขึ้นมาแทนที่ หางปักเป้ากลายเป็นหางแพน มีหางกะลวยสั้นๆแทรกอยู่ตรงกลาง ที่กลางหลังมีสร้อยสีเหลืองเข้มแทรก ทำให้ไข่เน่ารู้ได้ว่ามันเป็นตัวผู้ จึงเรียกมันว่าไอ้เหยี่ยวแต่นั้นมา ลองดีดมือเสียงเปาะๆ ไอ้เหยี่ยวก็กรีดปีกป้อเข้าหาเหมือนบอกเป็นนัยว่าข้าเริ่มเป็นหนุ่มแล้วนะ เขานึกขำทุกครั้งที่ได้ยินเสียงไอ้เหยี่ยวหัดขัน มันกระพือปีกเสียงปั้บๆๆ โก่งคออยู่นานกว่าเสียงขันจะดังอ๊อกแอ๊กออกมาได้ “ ไอ้เหยี่ยว ถ้ามันยากนัก ก็อย่าขันเลยวะ” เขาพูดกับมันอย่างเยาะเย้ย มันส่งเสียงกุกๆ พร้อมกับเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย ไอ้เหยี่ยวฝึกขันทุกเช้ามืดของวัน เสียงขันเริ่มมีจังหวะจะโคนขึ้น เสียงอ้อแอ้ก็ชัดเจนขึ้น น้ำเสียงกังวานใส มันกลายเป็นไก่หนุ่มที่งามสง่า สีประดู่ หงอนกดติดกระหม่อม ที่เหนือนิ้วก้อยของขาทั้งสองข้าง มีตุ่มเดือยใหญ่ มั่นคง หางกะลวยสีดำสนิท แข็ง พุ่งออกจากแพนหางลงเรี่ยดิน แม่ไก่สาวของบ้านใกล้เคียงเดินตามเป็นพรวน แต่กระนั้นทุกเย็นก่อนขึ้นคอน มันจะมาอ้อนขอกินจิ้งหรีดบ้าง ปลวกบ้าง ตัวหนอนอวบอ้วนที่ไข่เน่าหาเผื่อเอาไว้ให้ “ หิวซ่กมาเชียวนะมึง ตอนกลางวันทำหยิ่ง คุ้ยหาอาหารได้เท่าไร ให้ตัวเมียกินหมด ทียังงี้ทำอ้อน หิวจะตายทุกเย็นเลยนะมึง ” เขาพูดพร้อมป้อนเหยื่อให้กับมัน วันหนึ่งพ่อคลี่ปีกทั้งสองข้างของมันออกดู ตรวจดูที่กกหาง ขนทุกเส้นสมบูรณ์ ไม่มีขนที่กำลังโตขึ้นมา พ่อบอกกับไข่เน่าว่า “ สุดแล้ว ปล้ำได้แล้ว ” ไข่เน่ารู้สึกตื่นเต้น ที่ไอ้เหยี่ยวจะได้เข้าสังเวียน ตีลองเชิงกับไก่อื่น พ่อเริ่มกราดน้ำให้ไอ้เหยี่ยวทุกเช้า ทาขมิ้นให้จนทั่วทุกเส้นขน ไอ้เหยี่ยวกลายเป็นไก่นักสู้ไปเสียแล้ว ต้นขาทั้งสองข้างมีปั้นเนื้อเป็นมัดแข็ง เพราะพ่อเอาไก่ล่อให้มันไล่ตีทุกเช้า เดือยทั้งสองข้างถูกพ่อเหลาจนแหลมกลมกลึง เสียงตีปีกไม่ดังพั่บๆเหมือนเก่า แต่กลับดังเป๊ะๆราวประทัด

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน