ความภาคภูมิใจ

ความภาคภูมิใจ

     อืม...ตั้งแต่บรรจุเป็นครูมาเนี่ยนะ โฮะ โฮะ มีความภาคภูมิใจมากมายเหลือเกิน ทีแรก อ. พันฑูร บอกตั้งชื่อบล็อกเก๋ๆ ก็ว่าจะตั้งว่า วิศวกรมนุษย์ แต่แหม!! เราคงยังไม่เข้าขั้นก็เลยเอาแค่ ข้างหลังภาพ - Behind The Scene ก่อนเนอะ แล้วความภาคภูมิใจแรกที่จะเอามานำเสนอเพื่อนๆ ให้ได้รับทราบกันก็คือ แถ่น..แท๊น..การนำจิตวิทยาเข้ามาใช้ในการเรียนการสอน เป็นไงล่ะฟังดูดีล่ะสิ หุ หุ เริ่มเลยแล้วกัน

     เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อปี 49 เราก็ได้สอนวิชาคอมพิวเตอร์ให้นักเรียนชั้น ป. 1 เป็นครั้งแรก ฮ่า ฮ่า คิดสภาพดูสิคะ เหนื่อยสุดๆ เรานึกเองว่าคงจะเป็นช่วงที่เค้าคิดว่า อิสระเป็นของฉัน หลังอยู่ในกรอบน้องอนุบาลมาสองปี ก็เลยโอ้โห สุด สุด ทั้งพูดคำหยาบ ซนผิดปกติ พฤติกรรมทางเพศ มั่วไปหมด ตอนนั้นก็นะ ไม่น่าเลยเรา...พอดีกำลังเรียนวิชาชีพครู รายวิชา จิตวิทยาการเรียนการสอน ก็เลยเอามาลองของซะเรย..ย..ย

     เรามองลึกลงไปทีพื้นฐานครอบครัว ความเคยชิน การดำรงชีวิต เพื่อน สิ่งแวดล้อม ก็เลยสรุป (เอง) ว่า พื้นฐานของครอบครัวที่ขาดแคลน น่าจะเป็นสาเหตุหลักของพฤติกรรมเหล่านี้ ก็เลยตัดสินใจใช้วิธีง่ายๆ คือ การมอบความรักความเข้าใจ ฟังดูง่ายใช่มั้ยล่ะ แต่มันไม่ง่ายเลย

     เริ่มแรกเราต้องอดทนระงับอารมณ์ที่พร้อมจะพุ่งถึงขีดสุด จากนั้นเข้าถึงตัวเด็กที่มีปัญหา พูดดีๆ แสดงความรัก โอบกอด หน้าตายิ้มแย้ม สอนรายบุคคล และสุดท้ายบอกเด็กๆ ของเราด้วยว่า เรารักเค้านะ

     สุดท้าย ปีนี้เด็กๆ เรียน ป. 2 แล้ว มีทักษะการใช้คอมพิวเตอร์ดีมาก เชื่อฟัง รู้จักระเบียบวินัย คำหยาบ พฤติกรรมเลียนแบบทางเพศ ความซุกซน ลดลงจนเกือบหมด (อย่างน้อยก็ต่อหน้าเรา) ก็นับว่าจิตวิทยาง่ายๆ สามารถใช้ได้ดีทีเดียว