เมื่อปลายเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปศึกษาดูงานโรงเรียนแห่งหนึ่งแถวๆ เขาใหญ่ หนึ่งในกิจกรรมก็คือ..การเดินป่า..
ก็ทราบๆ กันอยู่เดือนสิงหาคมเป็นช่วงของฤดูฝน เพราะฉะนั้นฝนต้องตกชุกแน่นอน โดยเฉพาะ..เขาใหญ่..ซึ่งเป็นป่าดิบชื้นตลอดปี สิงห์สาลาสัตว์ต่างๆ มากมาย ทั้งเก้ง กวาง ลิง และที่สำคัญสุด สุด นั่นก็คือ..."ทาก"...
เจ้าหน้าที่ของอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ให้คำแนะนำว่าควรสวมถุงกันทาก เอ้า! เราก็สวม ต่อจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็พาเรา ฮุยเลฮุย ลุยป่าเลย!!!
จากที่ค่อยๆ ก้าว ชมนก ชมไม้ ชมธรรมชาติสองข้างทาง เอ๋!! ตัวอะไรเกาะขา ขณะที่นั่งพินิจพิจารณาเขี่ยทากออกจากขา ตาก็เหลือบไปเห็นพรรคพวกของทากอีกเป็นโขยงบนพื้นดิน ตั้งแต่เกิดมาจากท้องพ่อ ท้องแม่ก็ไม่เคยได้พบได้เจอสัตว์ชนิดไหนที่จะน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงได้ขนาดนี้
รวบรวมสติ (สตางค์ไม่ต้อง) และความรู้ที่มีอยู่น้อยนิด (เกี่ยวกับทาก) ออกมาใช้ สัตว์จำพวกนี้รู้ทิศทางของสิ่งที่จะเกาะด้วยความสั่นสะเทือน เพราะฉะนั้น ต้องให้มีความสั่นสะเทือนน้อยที่สุดและให้มันจับทิศทางไม่ถูก....ใช่แล้ว...
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จะช้าอยู่ใย ใช้ความรู้ให้เกิดประโยชน์ คิดได้เท่านั้นแหละก็...วิ่งซิครับท่าน...เร็วและจับทิศไม่ถูกแน่นอน...
ผลปรากฎว่าก็รอดมาได้ โดยโดนทากเกาะมา..นิดหน่อย..แต่เหนื่อยมากกกกก...
Phuti.
