ที่ว่างกลางใจมีให้คุณเสมอ...วาย..หวานเสียไม่มี...ว้าว...อะไรขนาดนั้น...อูย...เขิน...

หลังจากที่ท่าน..สะ-มะ-นึ-กะ ได้เขียนบันทึกเล่าเรื่องราวภารกิจของท่านในบันทึกเรื่อง...BAR ; KM สพท.กทม.2 ตอน ขอแจมด้วยคนนะจ๊ะที่รัก .....ทำให้ครูอ้อยรู้สึก ละอายใจ ที่ งานของตัวเองแท้ๆ  แต่ให้ท่านมาคิดโน่นนี่แทน  เลยเกิดบันทึกนี้....ที่ว่างกลางใจมีให้คุณเสมอ  นี่คือ..ความเป็นมา 

เพราะความหนาแน่นของภารกิจที่ครูอ้อยต้องทำนั้น  ทำให้ครูอ้อยมองเลยข้ามเรื่องนี้ไป 

อาจจะเป็นเพราะครูอ้อยเคยชินกับภารกิจที่จะต้องทำในวันพรุ่งนี้แล้ว..จึงไม่ตื่นเต้นนัก  

มีความรู้สึกว่า...เหมือนไปเล่าประสบการณ์ให้คนอื่น 50 คน ฟัง  เพื่อให้ท่านเหล่านั้น  ได้ตระหนัก  เห็นความดี  เห็นประโยชน์  และปฏิบัติในงานของตน  

การทำงานเป็นทีม  ก็ต้องเข้าขากัน   พูดในเรื่องเดียวกัน  และรับช่วงของการพูดให้ถูกต้อง  เหมาะสม  กลมกลืน  

เมื่อวานนี้  ครูอ้อยได้พูดถึงส่วนที่ครูอ้อยจะพูด  และส่วนที่ท่านพ่อบ้านจะพูด 

 เราแบ่งหน้าที่กันก่อนในคราวนี้  เพื่อให้ท่านและครูอ้อยนั้น   ได้เกิดความชำนาญเสียก่อน  

หากมีคราวหน้าต่อไป   เราก็จะเปลี่ยนรูปแบบของการสัมมนาขึ้นอีก  แบบใน.....เอ้อ...ในทีวี...ดีไหม...

เย้...ที่รัก  อย่ามองแบบนั้นสิ  มีท่านหลายท่านบอกว่า...เรามาช่วยกันทำมาหากิน...เย้...