ขอเพียงแค่คิดถึง....เฝ้าคนึงถึงเธอเพ้อครวญหา..

คิดว่าจะเขียนบันทึกนี้ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว   แต่ติดภารกิจที่จะต้องรีบเร่งการเขียนแผนการจัดการเรียนรู้แบบ Backward Design และเตรียมการเป็นวิทยากรในวันพรุ่งนี้  จึงพับการเขียนบันทึกเรื่องนี้ไว้ก่อน  

ระยะเวลา 1 วัน 1 คืน  อาจจะเปลี่ยนใจ....  ไม่คิดถึง  และไม่อยากจะเขียน  ก็ได้....  ใช่ไหม เวลา นี่เป็นตัวยารักษาใจได้....  เยี่ยมนัก 

เอาเวลาไปทำอย่างอื่นให้เพลิดเพลิน  ก็อาจลืมเรื่อง...คิดถึงได้  

ทำงานให้หนัก  ทำงานหลายๆอย่าง..ให้ลืมไปเลย  สมองเสื่อมกับเรื่องความคิดถึงไปเลย..ดีไหม 

แต่ตรงกันข้าม.....ครูอ้อยยิ่งมีความรู้สึกอยากจะเขียนบันทึกมากขึ้น

และความรู้สึกเหมือนเดิมจะพูดว่า..มีอะไรหรือเปล่า  หากจะเขียน  เขียนด้วย....ความคิดถึง 

คงจะมีสิทธิได้แค่คิดถึง   แม้เขาจะไม่สนใจที่จะตอบ  ก็จะคิดถึง  ครูอ้อยไม่เสียใจหรอก  เพราะยังดี...ที่ครูอ้อยได้คิดถึง 

ท่านผู้อ่าน หรือ เจ้าตัวคนที่ครูอ้อยคิดถึง เข้ามาอ่าน  ก็คงอยากรู้ว่า...ครูอ้อยคนนี้ คิดถึงใครกันนะ  ก็จะตอบว่า...

ก็คิดถึงผู้ที่กำลังอ่านนี่ล่ะค่ะ