การทอนหรือการซื้อของจากพระ-เณร (ผาติกรรม)

บางคน เมื่อจะบวชลูกหลาน ก็ไปซื้อบริขาร เช่น ผ้าไตรจีวร เป็นต้น จากพระ-เณร ซึ่งตามสำนวนไทยๆ (ปักษ์ใต้) เรียกกันว่า การทอน ... ส่วนตามภาษาวินัยจะเรียกกันว่า ผาติกรรม ... สำหรับชาวบ้านทั่วไปก็คือ การซื้อขาย นั่นเอง....

วันนี้... ปิยมิตรของผู้เขียนท่านหนึ่งปรารภเรื่องนี้ขึ้นมา ผู้เขียนก็รับปากว่าจะกลับมาเขียนเรื่องนี้ เพราะเห็นว่าเป็นประเด็นที่สำคัญเช่นเดียวกัน... ซึ่งผู้ใกล้ชิดวัดบางคนก็เข้าใจ สามารถทำได้ถูกต้องเหมาะสม... บางคนอาจไม่รู้หรือไม่เข้าใจ ก็ไม่ว่ากัน... แต่บางคนก็แกล้งไม่เข้าใจ และก็ทำไปเพราะความโลภ...

ตัวอย่างเช่น ผ้าไตรจีวรชุดหนึ่ง ปัจจุบันราคาประมาณ ๑ พันบาท (เนื้อผ้าพอใช้ได้ ไม่ดีหรือเลวเกินไป)... บางคนรู้ว่า ราคาประมาณนี้แหละ แต่มาทอนจากพระ บอกว่าจะได้ปัจจัยช่วยทำบุญด้วย แต่แกล้งใส่ซองให้ ๒-๓ ร้อยบาท... 

ปิยมิตรของผู้เขียนเล่าว่า เมื่อก่อนนี้ เจ้าภาพที่จะบวชลูกหลานบางคนก็บอกว่า ให้ช่วยจัดหาเครื่องบวช บางครั้งหรือบางอย่างที่วัดไม่มี ก็ต้องไปหาซื้อตามร้าน หมดปัจจัยไปพันสองพัน แต่โยมใส่ซองให้ห้าร้อยบ้าง พันหนึ่งบ้าง ... จะพูดก็เรื่องมาก จึงปล่อยเลยตามเลย ตอนหลังก็บอกว่าให้ไปหาที่ร้านสะดวกกว่า... ประมาณนี้

 มิใช่เฉพาะไตรจีวรหรืกรณีงานบวชเท่านั้น...  สิ่งอื่นๆ หรือกรณีอื่นๆ ก็มีมากมาย ซึ่งพวกที่หากินตามงานศพ หากินอยู่ในวัดนั่นแหละตัวดี... บางครั้งมีงานศพ เจ้าภาพมีกำลังและมีศรัทธาที่จะทำบุญใหญ่ ก็ให้พวกพิธีกรงานศพไปจัดหามา พวกนี้ก็ไปทอนมาจากพระ-เณร ราคาถูกๆ แล้วก็ไปตั้งราคากับเจ้าภาพราคาแพงๆ....

.........

พระ-เณร ก็เหมือนกับชาวบ้านนั้นแหละ บางรูปก็ฉลาดแกมโกง เช่น พระใหม่บางรูปบวชไม่นาน สามวันเจ็ดวัน หรือสิบห้าวันแล้วก็ลาสิกขา (สึก) ไป... ทิดสึกใหม่เหล่านี้ก็ถวายจีวรที่ใช้แล้วเหล่านี้ให้พระบางรูปในวัด... พระบางรูปก็นำจีวรเหล่านี้มาซักรีด พับตามรูปแบบ แล้วก็ห่อกระดาษอย่างดี.... เมื่อมีใครมาทอน (ซื้อ) ก็ให้ไป โดยตั้งราคาว่า แปดร้อย ! นี้ถ้าสูไปซื้อที่ร้านพันสอง ฉานเอ็นดู คิดถูกๆ เอาบุญ ... ประมาณนี้

ปิยมิตรของผู้เขียนเล่าว่า ท่านได้บอกบรรดาญาติๆ ของท่านว่า ถ้าจะทอนของจากวัดหรือจากพระ-เณรก็ให้คิดราคาตามตลาด อย่าทอนถูกๆ ไม่ได้บุญ... ประมาณนั้น