คนรุ่นเก่าเขากินดินเป็นของว่างจริงๆ

ดินกินได้

สืบเนื่องจากบันทึกที่ผ่านมา

ได้บรรยายถึงภาพเด็กน้อยแทะกินดินเหนียวเป็นขนมขบเคี้ยว

อาจกระตุ้นความสงสัยของหลายท่าน จึงมาขยายความต่อครับ

คนรุ่นเก่าเขากินดินเป็นของว่างจริงๆโดยเฉพาะที่บ้านผมที่เชียงใหม่ ในช่วงที่ยังเล็กอยู่เคยไปขอคุณตาข้างบ้านกินออกบ่อย

คนเชียงใหม่เรียกว่า อิด หรือ อิบดินที่นำมากินกันนั้น ต้องเลือกดินเหนียวที่อยู่ลึกจากผิวดินประมาณ 2 เมตร อาจได้จากการขุดบ่อน้ำเมื่อได้ดินมาแล้ว ต้องหั่นเป็นแผ่นบางๆขนาดประมาณฝ่ามือ นำไปผึ่งให้แห้ง หรือเก็บไว้บน ข่าคือแคร่ไม้ไผ่ที่แขวนอยู่เหนือเตาไฟของบ้านแบบโบราณ

ดินจะมีกลิ่นหอมน่ากินทีเดียว ส่วนรสชาดออกมันๆ คนสมัยก่อน บางคนถึงกับติดกินดิน เหมือนคนติดบุหรี่ หรือเมี่ยง เรียกว่าอาการ ติดอิด หรือติดอิบปัจจุบันร่องรอยของคำนี้ยังคงใช้กันอยู่ในภาษาเชียงใหม่

จำได้ว่าในพงศาวดาร หรือนิยายปรัมปราเรื่องหนึ่งก็กล่าวถึง พระมเหสีที่ทรงพระครรภ์ แล้วอยากเสวยดินจากกลางเมืองของศัตรู

สำหรับตัวผู้บันทึกนั้น แม่เคยเล่าว่า ตอนแพ้ท้องก็กินอิบมากไม่เบาเหมือนกัน ถึงว่าพอโตขึ้นต้องไปตระเวนเจาะดิน สำรวจดินไปทั่วไทยลาวเขมรจีนอินโด

ข้อคิดเห็นของผู้บันทึก

  • การกินดินเป็นวิถีปฏิบัติของคนบางถิ่นที่มีมาแต่โบราณถือว่าเป็นของขบเคี้ยวเล่น
  • หากเราเข้าใจและรู้จักว่าเป็นเรื่องปกติ คงไม่มีสื่อมวลชลสาขาต่างๆ นำข่าวเด็กกินดินมาประโคมโดยแปลความหมายไปในเชิงอดอยากไปเสีย
  • อันที่จริงในวงการแพทย์ก็ใช้ดินในการบรรเทาพิษในคนใข้ที่ได้รับสารพิษพวกยาฆ่าหญ้า เคยได้มีโอกาสดูแลคนไข้อยู่รายหนึ่งที่กินยาฆ่าหญ้ามา เห็นหมอสั่งให้ดินคาโอลิไนท์ทางสายยาง
  • สำหรับคนทั่วไปการกินดินอาจเป็นวิธีดีท็อกที่น่าสนใจก็ได้ทุกวันนี้ไม่เห็นคนบ้านเรากินกันแล้วครับ กินขนมดีกว่า ฟันผุไวดี
  • เมื่อมีโอกาสไปพบที่ลาวจึงกระตุ้นต่อมความจำขึ้นมา
  • เรื่องเก่าๆบ่เล่าก่ลืมเนาะ