ขณะที่กำลังกลับจากบริษัทมาที่ห้องด้วยรถเมลล์

มานั่งนึกๆ ย้อนดูตัวเอง (เป็นกิจวัตรประจำไม่รู้ทำไม) 

ช่วงนี้ทำอะไรมาบ้าง กำลังคิดอะไรอยู่หรือช่วงนี้

โดยสมมมุติว่าเราเป็นอีกคนหนึ่งที่เข้ามาตรวจสอบ

ถ้าเป็นศัพท์ทางบริษัทก็ออดิท (Audit)

 

ก็พบว่าตัวเราเองนี้ไม่ได้ไปเที่ยวห้างมานานขนาดไหนแล้วนะ

ออดิทเตอร์ถามเรา ก็นานแล้วอะครับ

"ทำไมล่ะ"

"รู้สึกว่าไปแล้วไม่ได้สบายใจขึ้นมาเลยครับ"

"เพราะอะไรเหรอ"

"ไม่รู้ซิครับ อยู่ กทม. มาจะสามปีแล้วยังไม่รู้สึก อุ่นใจเลย" 

"พอจะยกตัวอย่างได้มั้ย"

"ที่นี่ จะไปไหนมาไหนต้องคิดหน้าคิดหลังให้ดี

เผื่อเวลาเดินทาง ไหนจะต้องเสียเงินแน่ๆ แล้ว ค่ารถเมลล์ไปกลับเป็นอย่างต่ำ

ไม่เหมือนที่บ้าน

อยากไปไหนเหรอ ขี่มอไซค์คู่ชีพไปเลยเงินแทบไม่ต้องเสีย ไปเดินห้างแล้วรู้สึกสบายใจ " 

"แล้วจะไปคิดมากทำไมล่ะ"

"ไม่ได้คิดนะครับ

ไม่รู้ซิผมเรียกมันว่าสัญชาตญาน" 

"โหยหา ธรรมชาติ?"

"ไม่ได้ต้องการธรรมชาติ ขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่ต้องการโลกที่เวลาหมุนตามปกติ" 

"เราจะปรับตัวหรือจะให้โลกปรับตัว ?"

"ผมเชื่อว่า เราทุกคนต่างมีที่ของตัวเองทั้งนั้นแหละครับ ผมเคยอ่านเจอในการ์ตูน เห็นเค้าเรียกกันว่า เบสเพลส"

"ชาแมนคิง ?"

"ใช่เลย

ผมได้แนวคิดหลายอย่างมาจากการ์ตูนเลยนะครับ ^^

แม้ว่าหลายๆ คนจะมองว่ามันไร้สาระก็เถอะ "

"ซักวันคุณจะกลับไปหาเบสเพลสของคุณ ?"

"ใช่แล้วครับ

แต่ช่วงนี้ขอผมมาขุดทองในเหมืองที่ชื่อ กรุงเทพมหานคร ก่อน" 

"แน่ใจว่าไม่หลงแสงสี"

"ถ้าสัญชาตญานผมยังอยู่... ไม่มีทาง"

"หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"

"ผมกลัวว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น เหมือนกัน ...." 

 

 

.....

 

 

 คุยกับตัวเองจนหลุดจากภวังค์

เหมือนที่คนเคยบอกไว้ว่า เอาสัตว์ป่ามาเลี้ยงเดี๋ยวมันก็เชื่อง ...

ผมหวังว่าผมจะไม่เชื่อง ..