บ่นกับน้องว่า พอน้องโทรถามพี่ว่า เก็บชุดเบิกไปด้วยรึป่าว พี่คิดถึง ยารักษาความจำเสื่อมเลยนะ

ถึงแม้ว่าป้าแดงจะมีวิชาชีพเป็นพยาบาล แต่วันๆไม่ได้ทำงานพยาบาลกับเค้าหรอกค่ะ ยุ่งอยู่แต่กับงานธรุการ ทำหนังสือออก เสนอหนังสือ โดนต่อว่าเรื่องทำหนังสือ มาก็เยอะ ถามใครก็ไม่กระจ่างแจ้ง ถึงกับลงทุนสมัครเรียน e-learning กับสำนักงาน กพ. หลักสูตรแรกๆก็ทำได้ดีเชียว พอหลักสูตรต่อยอด กลายเป็นเด็กเกเรียนไม่สม่ำเสมอ ผลลัพธ์เลยไม่ผ่าน แต่ยังไงก็ดูว่า มีหลักการรองรับในการทำหนังสือมากขึ้น .....นี่เป็นการชมตัวเอง......

เห็นม่ะว่าเราใช้คนผิดงาน สูญเสียทรัพยากร บุคคลากรมือดีๆทางการแพทย์ไปมากแค่ไหน

นอกจากทำหนังสือออกรับหนังสือเข้า ยังเป็นหัวหน้าแก๊งส์ไปประชุม อบรม นอกสถานที่ ซะบ่อย จนคนที่บ้านจำหน้าเกือบไม่ได้ ภาระกิจอีกอันหนึ่งจึงกลายเป็นเรื่องของการทำเรื่องเบิกเงินไปอบรม

น้องการเงินก็ดีเชียว เดี๋ยวก็บอกว่า หลักฐานไม่ครบ ชุดหาย ไม่มีหนังสืออนุมัติ ภาระกิจอีกอย่างจึงตามมา..... นั่นคือการติดตามหาหลักฐาน

แต่ความจริงเราไม่ได้บกพร่องหรอก บอกเป็นนัยๆว่า น้องนั่นแหละ ดูไม่ดีเอง ผู้เกี่ยวข้องก็พรั้งเผลอ

เลยบ่นกับน้องว่า พอน้องโทรถามพี่ว่า เก็บชุดเบิกไปด้วยรึป่าว พี่คิดถึง ยารักษาความจำเสื่อมเลยนะ

 

น้องจึงเล่าเรื่อง ยารักษาความจำเสื่อมให้ฟังว่า

 

 ชายคนหนึ่ง บอกเพื่อน "ยารักษาความจำเสื่อมที่ข้ากินทุกวันมันดีจริงๆๆว่ะ"

เพื่อนของชายคนหนึ่ง "เหรอวะ...แล้วแกกินวันละกินเม็ดละ"

ชายคนหนึ่ง " เออ......ข้าจำไม่ได้ว่ะ"

 

-------ieieieieieieie-------------