ทุกข์

โศกนาฏกรรมเครื่องบินวันทูโกตกที่จังหวัดภูเก็ต เมื่อตอนเย็นวันอาทิตย์ที่ 16 กันยายนที่ผ่านมานั้น ก่อให้เกิดความสูญเสียทั้งด้านชีวิต ทรัพย์สิน และสภาพจิตใจของผู้ที่เกี่ยวข้องเป็นอย่างยิ่ง สาเหตุของโศกนาฏกรรมนี้ยังไม่สามารถสรุปได้ ต้องรอผลการพิสูจน์จากกล่องดำของเครื่องบินลำดังกล่าวเสียก่อน

ข้าพเจ้าได้มีโอกาสเข้าไปอ่านกระดานสนทนาของเว็บฯ แห่งหนึ่ง พบว่าสมาชิกท่านหนึ่งของกระดานสนทนานั้น เป็นหนึ่งในผู้โดยสารที่เคราะห์ร้ายในเครื่องบินลำดังกล่าว สมาชิกท่านอื่นๆต่างเข้าไปแสดงความอาลัย ความเสียใจต่อการจากไปของสมาชิกท่านนี้เป็นจำนวนมากมาย แต่เนื่องจากข้าพเจ้าไม่ได้เป็นสมาชิกของกระดานสนทนานั้น ไม่รู้จักสมาชิกที่เสียชีวิต จึงรู้สึกสลดใจเสียใจบ้างกับกระทู้ดังกล่าว

แต่ข้าพเจ้าก็ได้แง่คิดหนึ่งว่า หากสมาชิกท่านนั้นเป็นบุคคลใดบุคคลหนึ่งในครอบครัวของข้าพเจ้าล่ะ? ข้าพเจ้าจะมีความรู้สึกแค่สลดเสียใจแค่นี้หรือไม่? คำตอบที่สามารถให้กับตัวเองก็คือ คงไม่เพียงแค่นั้น ข้าพเจ้าก็คงจะเป็นเหมือนกับบรรดาญาติพี่น้องของผู้ที่เสียชีวิตเหล่านั้น

อะไรคือความแตกต่างของสภาพจิตใจที่เกิดขึ้นระหว่าง 2 กรณีนี้? สรุปรวบยอดก็คือ ความยึดมั่นถือมั่นในตัวตน บุคคล เราเขา ของเรา ของเขา นั่นเอง เมื่อเรามีความยึดมั่นถือมั่น บุคคลนั้นคือลูกของเรา สามีภรรยาของเรา พ่อแม่ญาติพี่น้องของเรา ความรู้สึกยึดมั่นผูกพันย่อมมีมากกว่าบุคคลที่ไม่ใช่ลูก สามีภรรยา พ่อแม่ญาติพี่น้องของเรา ความรู้สึกของการพลัดพรากจึงมีความรุนแรงมากกว่า ความทุกข์โศกเสียใจย่อมมีมากกว่าเป็นธรรมดา