ทิฐิของตัวตนนั่นเองที่เป็นกำแพงอันใหญ่ ขวางกั้นสิ่งที่ควรจะทำ

                เมื่อรู้สึกว่า...เอาละ...ถึงเวลาแล้ว ก็ไม่รีรอที่จะกดโทรศัพท์เพื่อนัดพบพูดคุย

          การถึงเวลานั้น สำหรับแต่ละคนคงไม่เท่ากัน บางคนไม่อาจรอได้นาน แต่บางคนก็หลายปี หรือบางคนอาจจะสายไปเสียแล้ว การตัดสินใจที่จะยุติสิ่งที่ดำเนินมา ไม่ใช่เรื่องง่าย ทิฐิของตัวตนนั่นเองที่เป็นกำแพงอันใหญ่ ขวางกั้นสิ่งที่ควรจะทำ

                ความเป็นไปของเรา มีคนรอบข้างที่ใกล้ชิดเฝ้ามองด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้ห่วงเฉพาะความสัมพันธ์ส่วนตัว แต่หวาดหวั่นว่ามันจะกระทบกับส่วนรวม และทุกคำพูดของคนรอบข้างเป็นไปด้วยวัตถุประสงค์เดียว คือ ห่วงใย

                และเมื่อเวลานั้นมาถึง เหตุการณ์จึงเป็นไป ต่างก็รอให้ถึงวันนี้ เพียงแต่ใครจะเริ่ม และจะเริ่มอย่างไร ณ วันนี้ เรื่องใครเริ่ม เริ่มอย่างไรไม่สำคัญแล้ว สำคัญอยู่ที่เราจะเปิดโอกาสให้กันและกันใหม่ เวลาจะเป็นตัวเชื่อมความสัมพันธ์เก่าๆ ให้กลับมา ...เวลาจะเป็นตัวเยียวยาในทุกสิ่ง

                  ฝากความหวังกับวันเวลา                             ว่าจะช่วยเยียวยาในทุกสิ่ง

                  คบกันด้วยน้ำใสและใจจริง                         พักพิงเป็นมิ่งมิตรนิรันดร์ไป