ในชีวิตของเรา  เราต้องผ่านเรื่องราวมากมาย

   อาจจะเป็นทั้งดีและไม่ดี...เบา  หรือหนัก

   แต่เราก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไปด้วยความรัก  ความเข้าใจ

   เข้าใจในสิ่งต่างๆ  ตามเหตุปัจจัยให้มากที่สุด  เพื่อจะได้ดำเนินวิถี..

  ให้สอดคล้องกับจังหวะชีวิตในช่วงนั้นๆ

 

   เมื่อเราสัมผัสกับเรื่องราวใดๆ  ความรอบคอบ  และความเข้าใจอย่างลึกซึ้งต่อภาพ และปัจจัยทั้งหมด   จะสามารถทำให้เราปฏิบัติได้อย่างไกล้เคียงกับสิ่งที่ควรจะเป็นมากที่สุด

  บางครั้งก็อยากที่จะหลีกหนี  หรือเลี่ยงออกไป ไม่ต้องผ่านเข้าไปในประสบการณ์นั้นๆ   เหมือนที่เราทำ  เหมือนที่คนข้างๆสนับสนุนและแนะนำ..

                 .พ่ออยู่สงบๆ..จะได้หรือเปล่า...ประสบการณ์ที่ผ่านมา..ได้อะไรที่ดีๆตอบแทนบ้าง...ไม่เห็นได้โล่..มีแต่ความไม่ราบรื่นมาสู่ชีวิต...

       แต่ก็ดื้อ..อยากทำอยากเรียนรู้..เส้นทางที่เราปรารถนาในความดี  ความจริง  ความงาม...และความสุขสมบูรณ์ของทุกคน ที่เราสัมผัส..

     

   บางครั้งก็อยากตอบตนเองเหมือนกันว่า..เราทำแล้วได้อะไร...

       แต่ก็ไม่อยากตอบ  เพราะว่าเจ้าความคิด Negative..มันแย่งเข้ามาตอบก่อนหมด  จนกลัว...การตอบในตอนนี้

           รู้แต่ว่าถ้าเราไม่ตอบ  ความฝันอันดีงามต่อจุดหมายที่สูงสุด  ต่อกลุ่มความคิดที่คอยหนุนให้เราเดินในวิถีนี้ต่อไป....

  

           วิถีของการเรียนรู้  วิถีที่จะทำให้เราเข้าใจชีวิตมากขึ้น  ตามอายุที่เปลี่ยนไป  พร้อมทั้งไถ่ถอนความมีตัวตน  ความยึดมั่นถือมั่น ภายในจิตใจของเรา ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะถูกกระเทาะให้เบาบางลงไป  ด้วยอัตราที่สูงขึ้นมาก  เมื่อเทียบกับระยะเวลา  ของการมีชีวิตทีผ่านมา....

 

     สุดท้ายเมื่อมองย้อนกลับไป....

   ต้องขอขอบพระคุณ  พระคุณของคุณครูบาอาจารย์  เพื่อนพี่น้องและรวมถึงญาติธรรม  และเพื่อนสิ่งมีชีวิตทั้งมวลที่ได้มีส่วนในการเรียนรู้และผ่านประสบการณ์ต่างๆ    มาได้  อาจจะยังไม่ดีมากอะไรนักบางครั้ง..

   รู้สึกเข้าใจถึงคุณประโยชน์ของ...

        ความสงบ...ที่ได้เรียนรู้และฝึกฝน..สะสมเอาไว้..เป็นเสบียง..

       ความสว่าง..ที่ได้พยามสร้างสั่งสมปฏิบัติมา...เป็นเสบียง..

        สุดท้ายก็ได้ความเข้าใจ...

            โดยเฉพาะความเข้าใจต่อภายในจิตใจของเรา  ที่ต้องเรียนรู้และปฏิบัติเพิ่มเติมอีกมากมาย

      

   วันนี้กับความคิดที่พยามตรึกตรอง     ใคร่ครวญกับเรื่องราวต่างๆ

  เรื่องราวมากมาย  ที่ช่างหนักอึ้ง...  จนบางครั้งก็ไม่อยากที่จะแบกไว้..

  แต่ก็ได้กำลังใจจากเจ้า มรรค ข้อหนึ่ง...คือความเห็นที่ถูกต้อง

  กำลังใจจากความฝัน.....ความฝันที่อันดีงาม...

  ความฝันที่แม้ว่าจะยังอยู่อีกยาวไกล...

  และก็ไม่รู้จะไปถึงหรือเปล่านะ...

 

 Kmsabai...

    ...17 sep  2007 ..วันที่สาหัส..และ จิตที่อ่อนล้า-อ่อนกำลัง..

 ไม่มีอะไรนะครับ...ยังคงต้องเดินต่อไปเพื่อ...หลายชีวิต  หลายสิ่ง