ห่างหายจากการติดตามการ์ตูนธรรมะ "โลกของเณรน้อย" ไปหลายสัปดาห์  เช้านี้มีโอกาสดูเลยนำมาเล่าต่อ...

เช้าวันหนึ่งเณรน้อยเห็นเจ้าแมวเหมียวตัวน้อยน่าสงสาร เลยหานมใส่ชามมาให้ เมื่อเจ้าแมวเหมียวกินนมหมดแล้ว เณรน้อยจึงเอามือเอื้อมหวังจะได้จับเจ้าแมวเหมียว แต่ว่าเจ้าแมวเหมียวกลับเดินหนีออกไป  สร้างความงุนงงให้เณรน้อย เพราะอุตส่าห์หานมให้กิน

เมื่อหลวงตาเดินผ่านมาเห็นเณรน้อย และถามจนได้ความแล้วจึงบอกว่า  ...การที่ณรหานมให้เจ้าแมวเหมียวกินนั้นเป็นสิ่งที่ดี และจะดีอย่างยิ่งหากการให้นั้นไม่ได้ทำเพื่อ หวังผลตอบแทน  และการให้นั้นจะเป็นสิ่งประเสร็จหากเป็นการให้ด้วยใจ เมื่อเณรฟังดังนั้นจึงเข้าใจ

.........................

ดูการ์ตูนธรรมะแล้วมาย้อนดูตัว บางครั้งก็ใจเผลอ  ไม่ใช่เผลอใจนะคะ ที่เมื่อทำอะไรแล้วก็หวังผลที่จะเกิดตามมาไม่ได้ โดยเฉพาะกับบุคคลที่เราคาดหวังมาก เมื่อคาดหวังมากแล้วไม่ได้ตามที่หวังก็จะทำให้เราทุกข์ค่ะ  แต่ถ้าเป็นการทำให้ด้วยใจ และไม่ได้คาดหวังผลหรือสิ่งตอบแทนเมื่อเราทำแล้วก็สบายใจ ใจเป็นสุขค่ะ

การ์ตูนคุณธรรม "โลกของเณรน้อย" ช่อง 9