ไม่รู้เป็นอะไร ว่าจะไม่ไปหาเธอแล้ว
แต่ก็อดใจไม่ได้อีกแล้ว
ไปหาเธอ คนดีของผม
ผมเอาของที่ซื้อมาจากตราดไปฝากเธอ
เพราะว่าวันนี้เธออยู่เวรเช้าบ่าย และพรุ่งนี้เวรเช้าต่อ
ผมไปถึง รพ ก็ประมาณ บ่ายสองโมงได้
ก็โทรเข้าไปหาเธอ ให้เธออกมาเอาของข้างนอก
เธอก็ออกมาพบผม และมาเอาของฝากจากผม
เธอก็บอกว่า ไม่ต้องทำแล้วรูปนะ มันแพง ประหยัดตังไว้ก่อน
ผมซื้อมะม่วงเปรี้ยวไปฝาก ขนมหวาน 2 ถุง
บัตรเติมเงิน สองใบ
แล้วก็ของฝากจากตราดเป็นทุเรียนทอด 2 ถุง กับทุเรียนกวน 1 ถุง
แล้วเธอก็บอกผม ทำไมเหม็นจัง
ผมก็ได้มองหน้าเธอ ได้เห็นหน้าเธอก็มัความสุขแล้ว
เธอผอมลงไปมากเลย
เธอบอกผมว่า เธอเครียด เธอเบื่อผมมาก
แล้วก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตน
มาให้กำลังใจนะ