สวัสดีครับ
วันนี้ได้กำหนดกลับบ้านเราแล้ว เมื่อคืนตั้งใจจะทำอะไรหลายอย่าง รวมทั้งเขียนบันทึกด้วย แต่ก็จนปัญญา เพราะเวลาไม่พอให้ทำได้ทุกเรื่อง ถ้าว่าต่อจาก บันทึกที่แล้ว จนกระทั่งเช้านี้ มีเหตุการณ์โดยสรุปดังนี้ครับ
- 14 กย. 50 .. ตื่นนอน 5.20 น. จัดการกับข้อมูลใน Memory card ของเครื่องมือทั้ง 3 ชิ้น นำมาจัดระบบลง Notebook บอกสมาชิกให้ทานอาหารเช้ากันก่อน เพราะกว่าจะเสร็จก็คงสาย
- คุณ Thuan อ. สอนคณิตศาสตร์ ทำหน้าที่ดูแลพวกเราแทน คุณ Nhu เพราะเธอติดสอนหลายคาบในวันนี้
- เขามารับตอน 8.30 น. ขอตัวทานอาหารเช้าแบบรวบรัด ในห้องอาหาร ชั้น12 ของโรงแรม Nhat Ha
- 9.00 น. ออกเดินทางโดยรถตู้ มุ่งหน้าสู่ Cuchi Tunnel อันเลื่องชื่อ
- รถวิ่งไปราว 20-30 กม. ก็แยกออกจากถนนใหญ่ วิ่งผ่านบ้านเรือน ทุ่งนา เข้าไปอีก 22 กม.
- 10.45 น. ถึงที่หมาย ซื้อบัตรผ่านประตู และบัตรค่าพาชมสถานที่เสร็จ ก็เดินข้ามฟากไปยัง อุโมงค์ใต้ดิน มีไกด์ พูดจาคล่องแคล่ว อารมณ์ดี นำชม และได้ตัดสินใจ ลงมุดทุกจุด หลังจากที่เชื่อว่าตัวขนาดเราคงลงไม่ได้ แต่ในที่สุดก็ลงได้ ตามที่ไกด์บอกเราด้วยความเชื่อมั่น ร้อนจนเหงื่อท่วม แต่ก็ตื่นเต้นไม่เบาทีเดียว มีทั้งภาพถ่าย และ Video Clip ขอนำมาให้ชมกัน ตรงนี้สักเล็กน้อยครับ เอาเฉพาะภาพนิ่ง เพราะไฟล์วีดิโอ ใหญ่เกินกว่าที่อนุญาตให้นำขึ้นได้ครับ
หลังจากผ่านอุโมงค์แรก ที่มีการปรับให้นักท่องเทียวพอลงได้แล้ว ก็มาเจอของจริงเพียวๆ แบบ Original ขนาดเท่าที่เห็นครับ
หนุ่มเกาหลีคนนี้คิดหนักว่าจะมุดลงได้อย่างไร
แล้วไกด์ก็ทำตัวอย่างให้ดูกับหลุมจริงแบบนี้ครับ
แล้วผมก็ทำเป็น พี่ไทยใจกล้า ทั้งๆที่รู้สึกว่าไม่น่าจะมุดลงไปได้
เขาว่าไม่ต้องปิดฝาก็ได้แต่เราไม่ยอม อยากรู้ว่ามุดในความมืดเป็นอย่างไรก็ขอปิดดูบ้าง แบบที่พวกเวียตกงเขาทำ
ท่ามกลางความมืดในอุโมงค์ที่แสนคับแคบ เราก็ค่อยๆบีบตัวมุดไป จนมาโผล่ได้เรียบร้อยอีกด้านหนึ่งของอุโมงค์ครับ
เหงื่อนั้นท่วมตัวราวกับอาบน้ำ เมื่อผ่านไป 2-3 อุโมงค์ครับ
..... ขอเวลานอกครับ 8.00 น. แล้ว ขอไปอาบน้ำชำระกายไปทำพิธี Breakfast ก่อนครับ .. แล้วค่อยมาต่อเติมเท่าที่เวลาจะอำนวย แต่ก่อนไป ขอแถมเรื่องสะใจสักเรื่องครับ
คือว่า.... ในค่าย Cu Chi ตอนเดินกลับนั้น นอกจากมีหลักฐาน เป็นพิพิธภัณฑ์สงคราม ให้ดูได้ตลอดทางแล้ว ยังมีร้านขายของที่ระลึกอีก 2-3 จุด พรรคพวกเขาซื้ออะไรๆ กัน ผมต้องตามหลังเพราะต้องเก็บภาพให้มากที่สุด รีบๆซื้อ รีบๆวิ่งตาม ก็ได้อะไรมาบ้างตามสมควร แต่ หนัก ที่สุดคือนี่ครับ ... ขอยกแพ็คเขา 6 ขวดเลยทีเดียว คิดเป็นเงินไทยตกขวดละราว 32 บาทครับ .. ของนอกครับ ของนอก !
นึกว่าของเวีดนาม ที่แท้ก็ผลิตแถวๆ ซอยลาดพร้าว 80 ที่ Bangkok ไม่ไกลจากบ้านผมนั่นเอง ... รีบครับรีบ .. รีบจนได้ซื้อของต่างประเทศกลับบ้าน .. เขินนะเนี่ย .. แต่วิญญาณครูมันแรงกว่า เลยต้องนำมาบอกมาเล่าว่า .. อย่าเอาอย่างผมเลย .. ไปล่ะ แล้วค่อยมาต่อครับ

สวัสดีครับท่านพี่ Handy
ยินดีต้อนรับสู่ Bangkok ครับ
อ้าว ! มาแล้วเหรอ ท่านน้อง "เสือปืนไว" สะ-มะ-นึ-กะ
ใช่ครับใช่ ... แต่เหตุเพราะปล่อยให้เขานำหน้าไปไกล มัวเก็บภาพให้จุใจ ซื้อของก็เลยรีบซื้อ รีบจ้ำ
แล้วก็ขอจ้ำ ไปทานข้าวก่อนนะครับ .. ขอบคุณหลายๆ เด้อ !
อิอิ....อ่านด้วยหัวเราะด้วยค่ะอาจารย์...
ดูรูปอาจารย์รู้สึกว่าจะหนุ่มกว่าตอนอยู่เมืองไทยนะคะ....
สวัสดีครับทานอาจารย์ เห็นภาพท่าท่านอาจารย์ลงรูแล้วเสียวแทนกลัวขึ้มไม่เหมือนเดิน พอเห็นขึ้นมาได้ก็โล่งใจแทนครับ ครั้งต่อไปอาจารย์อย่าทำอะไรเสี่ยง ๆ แบบนี้นะครับ ด้วยความเคารพ
ปล.อย่าลืมของฝากนะเจ้าค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ที่เคารพ
อาจารย์คะ อุโมงค์ที่เขามีไว้เพื่อวัตถุประสงค์อะไรค่ะเหรอคะ
สวัสดียามเช้าครับ
ผมกลับถึงบ้านแล้วตั้งแต่เกือบเที่ยงคืน เมื่อคืน 15 กย. ครับ
สวัสดีครับ อ.handy
ขอบคุณน้อง ครูเสือ ครับ
ผมสมัครไปด้วยละ ที่ มน. ปลายเดือนนี้ .. วันนี้บ่ายจะไปขอนแก่น .. ชีพจรลงเท้าจริงๆครับ
แวะเข้ามาอ่านและชมภาพมุดอุโมงค์ที่เวียดนาม
ดูแล้วน่าตื่นเต้นแทน...นึกไปไกลถึงสงครามระหว่างอเมริกันกับเวียดนาม(เวียดกง) โน่น
ขอบใจที่นำเรื่องราวมาบอกกล่าว
เห็นรูปอาจารย์มุดอุโมงค์แล้ว อึดอัด ทรมานฃหายใจไม่ออก…อาจารย์มีรูปตอนอยู่ในอุโมงค์มั้ยค่ะ….ออยยย หายใจม่ายออกค่า
สวัสดีครับ
ตามมาขอบคุณ 2 ท่านสุดท้าย มาช้าหน่อยคงไม่ว่ากันนะครับ