เมื่อเช้านี้  ครูอ้อยไปปฏิบัติภารกิจ  ครั้งเกือบสุดท้ายของการเป็นที่ปรึกษา  ครูผู้เข้ารับการพัฒนาเพื่อให้มี หรือเลื่อนเป็น....ครูชำนาญการพิเศษ  ..

นี่ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว   เป็นเรื่องของสร้างสังคม  ก่อนที่จะว่ากันนั้น..มองกันให้ชัดเจนว่า..

จากการสร้างครู 1 คนให้เข้าใจถึง  การเขียนแผนการจัดการเรียนรู้  รู้และเข้าใจการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในชั้นเรียนด้วยวิจัยในชั้นเรียน  ตลอดจนทำได้  ..จัดทำวิจัย  เขียนรายงานนวัตกรรม  จนมาเป็นวิจัยในชั้นเรียน...ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเลย...

เพราะว่า  ครู 1 ท่านที่มีศักยภาพนี้ล่ะ  จะนำความรู้  ความสามารถลงสู่การจัดการเรียนรู้  ผู้ที่ได้รับเต็มๆ  ก็คือ..นักเรียน  จาก1 ห้อง เป็น 1 ชั้นเรียน  รุ่นแล้วรุ่นเล่า...

 

ลุ้นจนเหนื่อยอ่อน...บรรยากาศในวันนี้  เครียดทุกคน 15 คน ครูผู้สอนภาษาอังกฤษในกรณีพิเศษนี้  ที่จะต้องคร่ำเคร่งต่อการปฏิบัติ...ตามหลักเกณฑ์ที่กำหนด 

ในภาคเรียนที่ 1 นี้  จะต้องมีแผนการจัดการเรียนรู้ 22 ครั้ง   นวัตกรรม 1 เรื่อง  รายงานการใช้แผนการจัดการเรียนรู้  และ  รายงานผลการปฏิบัติงาน 

วันนี้  มีคณะกรรมการ 3 ท่าน  ที่จะพิจารณาให้คะแนน  ครูอ้อยไม่รู้ในส่วนนี้  พี่สมบุญจะต้อง defend งานตนเอง  เป็นอันดับที่ 8 จาก 15 คน  

เวลาบ่ายสองโมงครึ่ง...พี่สมบุญจึงเดินเข้าห้อง  และอยู่นานถึง 25 นาทีจึงออกมา  

ครูอ้อยไม่ถามสักคำ  แต่ให้พี่สมบุญเขียนตรงข้อซักถามให้ด้วย...ครูอ้อยจะได้เก็บเป็นหลักฐานต่อไป

เรา 2 คนก็เริ่มคุยกัน...ถึงสิ่งที่กรรมการซักถาม 

ครูอ้อยบ่นว่า...หิว  จึงเดินไปหาอะไรมากินกัน  พอปลอดคน...พี่สมบุญพูดออกมาว่า...พี่อยากตะโกน 

ครูอ้อยถามว่า...ตะโกนว่าอย่างไรพี่...

พี่สมบุญตอบว่า...ดีใจจังเลย  ไม่เคยคิดเลยว่า..จะมีวันนี้...

ครูอ้อยก็เลยบอกกับพี่สมบุญว่า..จะพาไปตะโกนในเร็ววันนี้  เตรียมตัว  เตรียมใจให้ว่างพร้อมๆกันทั้งครอบครัว..ก็แล้วกัน...

ครูอ้อยขับรถกลับบ้าน..ยิ้มอย่างมีความสุข...พี่สมบุญพบกับความสำเร็จ..ก็เท่ากับครูอ้อยพบกับความสำเร็จด้วย...

เกือบเสร็จสิ้นภารกิจ..ของที่ปรึกษาอ้อยแล้ว...