กินแก้ร้อนใน

    สวัสดีครับ เมื่อวันที่ 5 กันยายน ที่ผ่านมาผมไปอำเภอเบตง ขากลับน้องลำยองที่ไปด้วยกันบอกให้แวะที่บ้านกม.4 เพื่อแวะซื้อวุ้นดำ ไปฝากพี่ที่สำนักงาน วุ้นดำที่นี้ค่อนข้างจะโบราณสักหน่อย ทำกันมาหลายชั่วคนดูได้จากกรรมวิธีการผลิต เตาและอุปกรณ์แบบเด้งดิม

   ผมเคยมีอดีตกับเฉาก๋วย เมื่อราวๆปี 20 ไปสมัครสอบเรียนต่อระดับ ปวส.ที่วิทยาลัยเกษตรกรรมมหาสารคาม (ดงปอ)พักค้างโรงแรม 3 วันเพื่อรอสมัครสอบ เดินเที่ยวในเมืองแวะร้านขายขนมหวาน สั่งแม่ค้าทันทีว่า วุ้นดำถ้วย รอแล้วรอเล่า ก็ไม่มาซักที จึงเดินไปบอกคนขายว่าเอาไอ้นี่ถ้วยหนึง จึงได้กินหายอยาก คลายร้อน ความเป็นเด็กบ้านนอกไม่ประสีประสาไม่รู้ว่าวุ้นดำที่อื่นเขาเรียกเฉาก๋วย

เถาว์เฉาก๋วย

                                     รูปที่ 1 เถาว์เฉาก๋วย แป็กเป็นก้อน

ต้มเอาน้ำ

                                           รูปที่ 2 นำเถาว์ไปต้มเพื่อเอาน้ำมาทำเฉาก๋วย

ผสมแป้งมัน

                                     รูปที่ 3 นำเอาน้ำเฉาก๋วยจากกะทะ มาต้มผสมแป้งมันสัมปะหลัง

เฉาก๋วยพร้อมบริโภค

                                           รูปที่ 4 ได้เฉาก๋วยพร้อมที่จะนำไปบริโภค

  เฉาก่วยเป็นไม้เถาว์(เป็นย่าน)มีถิ่นกำเหนิดในประเทศจีน เก็บมาตากแห้ง เวลาจะทำเฉาก๋วยเอามาต้มจะได้น้ำสีดำแล้วเอาน้ำมากรองและผสมด้วยแป้งมันสำปะหลังทิ้งไว้จนเย็น(ไม่ร้อน)จะได้เฉาก่วยก้อนนิ่มคล้ายวุ้นแต่มีสีดำ คนใต้จึงเรียกวุ้นดำ พร้อมบริโภคกับน้ำเชื่อมน้ำแข็งใส เฉาก๋วยที่นี้ จะมีลักษณะพิเศษเนื้อเหนียวนุ่ม  มีกลิ่นหอม กินแล้วจะติดใจ