โชคชะตา ฟ้าลิขิต

วันนี้ได้ข่าวมาว่าเธอ อยู่เวรดึกเลยอยากจะไปหาเธอ เพราะเมื่อวานเธอเวรบ่าย อยากไปกินข้าวกับเธอ อยากเห็นหน้าเธอ คิดไว้นะ

ช่วงบ่ายผมก็เลยจะไปหาเธอ ส่งข้อความไปบอกเธอก่อน ว่าจะไปหา แต่แม่อยากไปเที่ยวด้วย ผมก็บอกกับแม่ว่า มันเดินทางไกลนะ แม่บอกว่าไม่เป็นไร แม่อยากเจอเธอ อยากกินข้าวกับเธอ อยากคุยกับเธอ แต่ผมก็บอกกับแม่ว่า เธออาจไม่ออกมาเจอผมกับแม่ก็ได้นะ แม่บอกว่าไม่เป็นไร ในที่สุดผมก็ออกไปหาเธอพร้อมกับแม่ของผม

ออกเดินทางโดยรถตู้จากรังสิต ไปลงเดอะมอล บางกะปิ ในระหว่างที่อยู่บนรถก็โทรหาเธอ เธอก็ไม่ยอมรับสาย ก็โทรหาแม่เธอ แต่พ่อรับสาย ก็บอกกับพ่อว่าจะไปหาเกด ไปกินข้าวกับเกด พ่อบอกว่าให้พยายามนะ

ช่วงนี้ผมก็โทรหาเธอตลอกเวลาที่นั่งรถตู้ เธอก็ไม่รับสายซักที่ โทรเกือบห้าสิบสายเหมือนเคย

ไปถึงบางกะปิ เดินห้างเดอะมองซักพัก ก้โทรหาใหม่คราวนี้เธอรับสาย ผมก็ใจชื้นบ้าง ผมก็ชวนเธอออกมาทานข้าวที่บางกะปิ กินmk กัน เธอบอกว่าไม่มา ไม่ออกมา ไม่อยากเจอผมกับแม่ของผม ให้กลับไปได้แล้ว จะมาทำไม เจอแล้วจะดีขึ้นไหม ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ผมก็ง้อ อ้อนวอนเธอสารพัด เธอก็ไม่ออกมา ผมก้เสียใจ แม่ผมก็เสียใจ

ปกติเวลาที่แม่ผมลงมา กทม เธอจะไปกินข้าวกับผมและแม่ของผมเป็นประจำ กิน mk ดูหนังกันตลอดพร้อมครอบครัว แต่หลังจากเหตุการร์วันนั้น มันทำให้ชีวิตผมกับชีวิตเธอกลายเป็นเส้นขนานกัน

คือผมอยากเจอเธอทุกวัน

เธอก็ไม่อยากเจอผม ไม่อยากได้ยินเสียงผมด้วยซ้ำ

เธอเบื่อผม เพราะผมสร้างความรำคาญให้เธอ สร้างความวุ่นวายให้กับเธอ และสร้างปัญหาให้กับเธอไม่รู้จบ

แต่ผมก็รักเธอคนเดียว และผมก็รักเธอมาก

วันนี้ผมรอเธอจนหกโมงเย็น แม่ก็ชวนกลับ

ในระหว่างเดินทางกลับ ผมสงสารแม่ผมมาก แม่ผมเมารถ อาเจียนบนรถด้วย เกือบจะเป็นลมเพราะรถติดนาน ผมยิ่งเครียดไปกันใหญ่ เครียดเรื่องแม่ และเรื่องของเธอด้วย กลัวแม่ไม่สบาย ความดันจะขึ้น กลัวว่าคืนนี้ต้องพาแม่ไปโรงพยาบาล

มาถึงรังสิตได้สองทุ่มกว่าๆ แม่แทบหมดแรง มือไม้เย็นไปหมด ผมก้เครียดปวดหัว ต้องรีบพาแม่กลับมาหอพัก

เห้แม่อาบน้ำ หาข้าวให้กินและให้พักผ่อน

ตอนแรกผมว่าจะมารอผมเธออีกรอบ แต่ก็ไปไม่ได้แล้ว ต้องเฝ้าแม่แทน สงสารแม่มากๆ แม่อยากเจอลูกสะใภ้ แต่ก็เป็นเพราะความผิดของเราเอง