ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ คืนนี้จึงเต็มที่....

 

       ตอนเย็น เราแบ่งหน้าที่ให้เด็กๆในค่ายเพื่อเตรียมงานเลี้ยง

ได้แก่

-  จัดเวที เขียนป้าย

-  ตกแต่งสถานที่ ดนตรี แสง สี เสียง

-  ฝ่ายอาหารงานเลี้ยง

-  ฝ่ายเกม ของรางวัล

-  ฝ่ายเก็บใบบัว มาทำจานรองรับอาหารในงานเลี้ยง

- ฝ่ายหาเงินในป่า มามัด นับ ให้ได้ครบแขกในงาน

           ท่านผู้ว่าฯของค่ายก็แจกเงิน คนละ 1,000 ล้าน

    สิ่งของรางวัล นอกจากเป็นเสื้อผ้ามือสองที่บริจาคมาแล้ว ก็จะเป็นของเล่น ตุ๊กตา เครื่องเขียน ซึ่งเราจัดหลายค่าย ก็หมดไปๆ ฉันเดินกลับไปดูที่บ้านว่ามีอะไรมาเพิ่มเติมอีก  เห็นอีกหนึ่งลัง ของเล่นที่

บริจาคมาจาก เกาะสมุย ลังสุดท้าย....และให้น้องยกไป

   นั่งพักเหนื่อย เล่นกับแมวที่โต๊ะหลังบ้าน สักพัก โทรศัพท์ดัง เป็นน้องจาก จ.อยุธยา อยู่การไฟฟ้าฯ

    " พี่หน่อย หนูส่งของมาให้พี่อีก 5 ลังนะ พรุ่งนี้ไปรับได้เลยที่รถไฟ

พี่จะจัดค่ายอีกวันไหน บอกนะ "

      เด็กๆ ไม่หิว ไม่กิน ไม่ไปไหน แต่รอเข้าแถวเล่นเกม

     ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าน้องคนนี้เลย แต่ที่คุยกันมาเป็นระยะๆ เธอเป็นคนคุยสนุกมาก และบู๊   ตอนไปทำค่ายที่ปัตตานี ก็เหมือนกัน เธอก็จัดส่งของค่ายไปรอที่หมายโดยบังคับรุ่นพี่การไฟฟ้าจากยะลา ขับรถฝ่าด่านต่างๆมาที่ปัตตานี

                         

       ชีวิตนี้ เลือกอะไรก็ได้ที่ต้องการ  1 บัตร หนึ่งอย่าง

อยากได้อีกก็ไปเล่นเกมอีก  เลือกและรับจนพอใจ ภายหน้าจะกลายเป็นผู้ให้....เหมือนพี่ๆที่ให้เรามา

    งานเลี้ยงคืนนี้ ก็แจกให้หมด ความสุขของเด็กๆจากเทศบาลกังแอน

อ.ปราสาท จ.สุรินทร์ จำนวน 70 คน รวมทั้งครูอาจารย์ เจ้าหน้าที่ต่างๆ

ท่ามกลางสายฝนเดือนกันยา ไม่ได้เกิดแบบนี้บ่อยๆ ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ คืนนี้จึงเต็มที่....