เมื่อควบคุม "เขา" ไม่ได้...ก็หันมาควบคุม "เรา" ดีกว่า
อาทิตย์นี้ ดีใจนัก ได้พักผ่อน
หลังตื่นนอน ยืดเส้นสาย ให้คลายเฉา
อากาศดี มีลมพัด สะบัดเบา
วันนี้เรา คงผ่อนคลาย ทั้งกายใจ...
ราวแปดโมง เสียงโฉ่งฉ่าง จากหลังบ้าน
เปิดรายการ "ลูกทุ่ง"เรียง เสียงสดใส
กระหึ่มก้อง ทั้งร้องคลอ ล้อกันไป
โอ๊ย!หัวใจ เต้นตักตึก ระทึกรัว
สองชั่วโมง ผ่านไป ใจแสนเหนื่อย
เพลงก็ดัง ขึ้นเรื่อยเจื้อย เมื่อยหูทั่ว
"เขาวัยรุ่น" วุ่นตามวัย ไม่รู้ตัว
คิดว่าเรา ได้เที่ยวทัวร์ คอนเสิร์ตกัน
สิบโมงเช้า เสียงใดหนา ที่หน้าบ้าน
เขาช่วยกัน ตัดเหล็กอยู่ ดูแข็งขัน
เสียงจี๊ดจ๊าด บาดหูเรา เมาหัวพลัน
ช่างเถอะนั่น "เขาทำรั้วบ้าน" งานค้างคา
พอบ่ายสาม เสียงคุกคาม จากด้านข้าง
ในป่ายาง เขาตัดไม้ ไปไหนหว่า?
เสียงปื้นป้าน ดังแจ้วเจื้อย เลื่อยไฟฟ้า
โอ้หลั่นล้า ทนหน่อยเรา "เขาทำงาน"
หกโมงเย็น เห็นทีท่า น่าสงบ
อ้าวเสียงรบ พุ่งตีกัน สนั่นบ้าน
เจ้าหอยหลอด  เปิด"จูมง" คงดูนาน
ถ้าเช่นนั้น "เราดูด้วย" ช่วยกันเชียร์
หมดวันนี้ ผ่านด้วยดี ไม่มีเรื่อง
ไม่ขุ่นเคือง ไม่ขัดใจ ให้ใครเสีย
"เรื่องของเขา" เราคุมไม่ได้  ไม่ต้องใสเจีย
มาคุม"เรา" ให้นิ่งเคลียร์ ไม่เพลียแรง