สู้ๆๆครับทุกคน!!!...^_^

kmsabai
เรื่องคนนั้นสำคัญมาก จะเห็นว่าจะทำงาน พัฒนาอะไร ต้องเรียนรู้และเข้าใจผู้คน ให้ความสำคัญกับผู้คนให้มากที่สุด

       ในช่วง 3 วันที่ผ่านมา  ได้มองและสังเกตเห็นความเป็นไปของคนหลายคน  ของหน่วยงานหลายหน่วยทั้งในและนอกโรงพยาบาล

 

              เป็นการสังเกตเห็นในประเด็นของภาระงานที่มากกว่าปกติ  การทุ่มเทและการทำงานที่มากกว่าหน้าที่และค่าตอบแทนทางวัตถุใดๆ

 

พี่น้องพยาบาลที่ WARD

     ....ด้วยจำนวนคนไข้ที่เพิ่มมากขึ้นกว่าปกติ  เกือบเท่าตัว....แต่ปริมาณเจ้าที่หน้าเท่าเดิมและก็แน่นมากอยู่แล้ว    ..

        ในช่วงปกติผมก็เห็นเขาขึ้นๆลงเวรกัน  ซ้ำๆ  บางคนเข้าต่อบ่าย(ทำงานตั้งแต่7.30-24.00)   บางคนเช้าต่อดึก(8.00-16.00 , 00.00-08.00)      เป็นอย่างนี้กันจนรู้สึกว่านี่คือปกติ.....หรือบางครั้งก็ต้องไป    ส่งต่อคนไข้ที่เชียงใหม่

       แต่ช่วงนี้ไม่ปกติคือคนที่พอจะได้เว้นเพื่อพักบ้าง   ก็ต้องถูกเรียกขึ้นเสริม   บางคนก็ได้หยุดเว้นหลายวัน  แต่ก็ต้องถูกเรียกขึ้นเพิ่มเช่นกัน.....

      ผมขึ้นมาทำงานตอนเช้า  หรือว่าอยู่เวรก็รู้สึกได้เลยว่า  ทุกๆคนนั้นเหนื่อยกายมากจริงๆ(เรื่องเหนื่อยใจนั้นไม่แน่ใจครับ..อาจจะมีบ้าง)

    ....หลายคนแอบถามว่าหมอๆ.. admit เยอะจัง  ...หมอๆวันนี้ให้กลับเยอะๆหน่อยนะถ้าคนไหนที่ดีขึ้นบ้างแล้ว

   

        ....วานนี้ตอน23.00น  แม้ผมไม่ได้อยู่เวร  แต่ด้วยบ้านพักผมอยู่ใกล้กับหอผู้ป่วย     ได้ยินเสียงพยาบาลเรียกคนไข้ติดสุราเรื้อรังที่กำลังเดินออกไปจากห้อง....(ตอนนั้นนั่งสมาธิก่อนนอน  จึงหูดีครับ..) 

  

     ....จึงตัดสินใจมาดูแลช่วย  เพราะว่าเป็นคนไข้ของผมเอง  จึงมาสั่งการรักษา  และฉีดยาเองเพื่อให้ผู้ป่วยนอนหลับ(ได้ไป 4 เข็มเริ่มสงบ)  ขณะฉีดก็ยืนเฝ้าเองหลังฉีดทั้ง 4เข็ม  ต้องรอดูนานตัง้1 ชม  จึงไปหลับได้  แต่ก็ได้ข่าวว่าคุณตา.....นั้นไม่ยอมนอน  ตื่นและจะลุกเดินกลับบ้านทั้งคืน  เพิ่งมาหลับเอาตอน07.30 น(Valium total 120 mg)

    

     และก็วันนี้...แม้จะจำหน่ายไป 16 คน  แต่ก็รับเพิ่ม 16 คน(ยอดจึงเท่าเดิม)   และเป็นคนไข้หลังผ่าคลอดถึง 4 คน(ที่รพเป็นหอผู้ป่วยรวม)  อืม...   มีเสียงเล็ดลอดมาว่าไม่มีใครสามารถลาได้ช่วงนี้ยกเว้นจะป่วยหนักจริง....(หรือไม่ก็....)

  

       สิ่งที่ผมทำได้คือพยามรับผู้ป่วยที่จำเป็นจริงๆ  และให้กลับเร็วที่สุดถ้ากลับได้....

และก็ได้โทรไปบอก..พูดคุย  และให้กำลังใจกับหัวหน้า ward  ....

 

 ทีมห้องผ่าตัดและดมยา

      วันนี้...มีผ่าคลอด 4 เคส รวดเดียว  และทำหมัน1 คน  ถือว่าจำนวนมากกับการเป็นโรงพยาบาล 30 เตียง  ผ่าตั้งแต่9.00  จนถึง18.00  ต้องขอชื่นชมและให้กำลังใจพี่ๆพยาบาล(ที่ส่วนมากเลข 4 ขึ้น)   ทุกอย่างผ่านพ้นไปด้วยดีและปลอดภัย.....(ได้ข่าวว่าจะมีเคสที่6 แต่ทุกคนบอกไม่ไหวแล้ว...  จึงส่งต่อ...)

 

ทีม OPD

    วันนี้ซึ่งแพทย์ 3 ท่าน(ปกติ5คน)และพยาบาล3 ท่าน(จากปกติ 4 คน..ต้องไปเป็นทีมผ่าตัด1คน)   โชคดีที่วันนี้ฝนน่าจะตก  ยอดคนไข้จึงไม่มากมายเหมือนวันพุธปกติทั่วไป   (วันนี้ตลาดนัด..คนจะลงจากดอย)

  

ทีม PCU เมืองแปง

     มีผมเองและเจ้าหน้าที่อนามัยอีก 3 ท่าน....  วันนี้คนไข้มากเป็นประวัติการ  มีจำนวน104 คน(ปกติ40-80)    วันนี้ตรวจเสร็จก็16.30 น .พอดี...

    แต่เจ้าหน้าที่อนามัยสิครับ  มี 3คน  คนหนึ่งคัดกรอง  อีกคนจัดยา  อีกคนจ่ายยาและลงข้อมูล.....เห็นทุกๆคนหัวยุ่ง  หน้ามันกันหมดเลย  แต่ก็ยังเห็นรอยยิ้มอยู่(เลยอุ่นใจ..)

    แต่ผมว่าคนที่จัดยา(เป็นน้องพยาบาลวิชาชีพ คนในพื้นที่เอง)นั้นหนักที่สุดครับ  ร้อยกว่าคน  คนหนึ่งก็2-7 ตัวยา  นัดแต่ละคนก็1-3 เดือน  ต้องนับยากันจนตาลาย.... ผมก็แอบเดินมาแซวและให้กำลังใจกับเจ้าหน้าที่เป็นช่วงๆ           (ถือโอกาสเบรกไปในตัว)     และได้ช่วยจัดยาไป6-7 คนหลังจากที่ตรวจเสร็จก่อนแล้ว

 

   

              ครับ.....ได้เห็นความยากลำบาก    ความเหน็ดเหนื่อยของเพื่อนร่วมงานที่อยู่ไกล้ตัวเรา        ทำให้ผมได้เรียนรู้และเข้าใจหลายอย่างมากขึ้น  และผมได้สรุปความเข้าใจกับพี่อารีว่า (เจ้าหน้าที่ขับรถผู้มากด้วยความรู้และประสบการณ์)

     ***เข้าใจเพื่อนร่วมงานมากขึ้น  เห็นใจเขามากขึ้น 

    ***ผมเข้าใจแล้วว่า  ก่อนนี้ที่เราเคยตัดสินความผิดของคนอื่นง่ายๆ  นั้นต่อไปคงจะไม่เกิดขึ้นง่ายๆอีกแล้ว   (พี่เอกบอกว่า....ไม่ฟาดงวง  ฟาดงาใส่คนอื่น)

    ***จริงๆแล้วทุกคนก็เหนื่อยและต่างก็ทำหน้าที่ของตนเองให้ดี

 **การทำงานเป็นทีมนั้นสำคัญมากๆ ที่ต้องเข้าใจกัน เข้าใจผู้อื่น

   ***เรื่องคนนั้นสำคัญมาก  จะเห็นว่าจะทำงาน  หรือจะพัฒนาอะไร  ต้องเรียนรู้และเข้าใจผู้คน  ให้ความสำคัญกับผู้คนให้มากที่สุด

 

   สุพัฒน์  ปาย...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ชีวิตเป็นธรรมะ ธรรมะเป็นอนัตตา

คำสำคัญ (Tags)#พยาบาล#การทำงาน#แพทย์#ผู้ป่วย#เมืองแปง#เจ้าหน้าที่อนามัย#โรงพยาบาลปาย#ผ่าตัดคลอด

หมายเลขบันทึก: 125395, เขียน: 05 Sep 2007 @ 21:41 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 20:15 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก


ความเห็น (6)

สวัสดีค่ะ

ที่สถานีอนามัยที่ดิฉันอยู่ก็ไม่แพ้กัน อยู่ชนบท รถประจำทางไม่ค่อยมี นอนระเน ระนาดตั้งแต่เช้า หวังได้พบแพทย์ วันคลีนิก เข้าใจความรู้สึกทุกท่านดี บางครั้งบ่าย 2 โมงได้กินข้าวก็มี เป็นเพื่อนกำลังใจกันนะคะ

สวัสดีครับคุณหมอ

  • อ่านบันทึกของคุณหมอทีไร เหมือนได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยทุกครั้ง เพราะนึกภาพตามไปด้วย
  • เห็นด้วยกับคุณหมอครับในเรื่องการทำงานกับคน และบริหารโดยใช้ใจนำ
  • การได้ลงไปสัมผัสกับหน่วยต่างๆ และช่วยเหลือเขาบ้างบางโอกาส นอกจากจะได้ใจคนทำงานแล้ว ยังเข้าใจอะไรได้ดีขึ้นด้วยครับ

 

อ่านแล้วก็เหนื่อยตามเลยค่ะ..ยังไงก็เป็นกำลังใจให้ทั้งคุณหมอ คุณพยาบาลและคนไข้ทุกคนด้วยนะคะ..

ขอบคุณค่ะ.

kmsabai
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ คุณตันติราพันธ์

  ขอบคุณมากครับ

  ดีใจที่พี่เข้ามาลปรรนะครับ

  เป็นเรื่องเล่าทั่วไปของคนทำงานครับ

  ถ้าพี่มีเรื่องเช่นนี้ก็นำมาเล่า ลปรรได้นะครับ

kmsabai
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับพี่ข้ามสีทันดร

  ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจครับ

   บันทึกเพีงเล็กน้อยที่เข้ามาก็เป็นกำลังใจกับผู้กำลัง

  ก้าวเดินเช่นผมนะครับ

  ขอบคุณจริงๆครับ

kmsabai
เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณครูแอ๊ว

   ขอบคุณมากๆครับ

   ที่บ้านเราเป็นอย่างไรบ้างครับ

  พ่อเพ่งกลับไป  บอกว่าแล้งนะ  ฝนม่ค่อยตกครับ

  แต่ละคนก็มีหน้าที่ของตนนะครับ