จนถึงเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา ก็นับเวลาที่อยู่ในตำแหน่งหัวหน้าภาควิชามาครบ 3 ปีเต็ม มีอะไรหลายๆ อย่างเกิดขึ้น และ หลายอย่างเหล่านี้  ทำให้เกิดความรู้สึกหลายๆ แบบ ปะปนกันไปตลอดเวลา

แต่เรื่องที่ทำให้รู้สึกมีความสุข และ รู้สึกชอบมากๆ ในการทำงานช่วง 3 ปีที่ผ่านมา คือการได้ให้โอกาสกับคนทำงาน..

ให้โอกาสเขาได้แสดงศักยภาพตนเองออกมา
ให้โอกาสเขาได้พัฒนาตนเอง
ให้โอกาสเขาได้สร้างผลงาน และ
ให้โอกาสเขาได้เผยแพร่ผลงานสู่สายตาสาธารณะ

เรื่องนี้รู้สึกมานานแล้ว แต่มันอยู่ในใจ ขอบคุณคุณโอ๋ที่กระตุกให้ได้ขุดเรื่องนี้มาเขียนบันทึก (หลังจากห่างหายจากบันทึกไปหลายวัน)

แต่การให้โอกาสอย่างเดียวนั้น ไม่เพียงพอ หากคำว่า ให้โอกาส คือการเพียงแค่อนุญาต  บอกข่าว หรือ เพียงกระจายโอกาสที่ลอยมาจากที่อื่นให้พวกเขา

แต่ต้องเป็นการให้โอกาสเชิงรุก หรือถึงขั้นที่จะต้อง “สร้างโอกาส” ให้เกิดขึ้นเองไปเลยในบางเรื่อง รวมไปถึงการสนับสนุนอย่างจริงจังให้เขาได้ใช้โอกาสนั้นด้วย

ตัวอย่างที่รูปธรรมที่ทำมา  คือการ “สร้าง” เวทีโครงการพัฒนางาน “Patho OTOP” ให้เกิดขึ้นในภาควิชาฯ และสนับสนุนจนกระทั่งเขาได้นำผลงานไปเผยแพร่ต่อสาธารณะ  รวมทั้งได้รับรางวัลแห่งคุณค่ามาด้วย (ดังในบันทึกนี้)

หรืออีกตัวอย่างที่ได้ทำ คือเวทีใน “วารสารสายใยพยา-ธิ” วารสารของภาควิชา  ที่เป็นโอกาสให้หลายคนที่ไม่เคยเขียน ก็ได้เขียน หรือไม่เคยคิดเคยฝันว่าจะมีบทความตนเองในวารสาร ก็ได้มี  ดังที่คุณโอ๋เขียนไว้ในบันทึกนี้ 

การทำงานบริหารที่ผ่านมา ไม่ว่าคนอื่นจะมองว่าอย่างไร  มี หรือ ไม่มีผลงาน  ดี หรือ ไม่ดี  ก็ไม่เป็นไร...  
แต่ การได้สร้างและให้โอกาสคนทำงาน เป็นสิ่งที่ตนเองพอใจมากที่สุด และ ถือว่าบรรลุจุดมุ่งหมายหลัก ที่เข้ามาได้รับตำแหน่งนี้