----------------------
  • สรรพสัตว์ทั้งหลายผู้มีเวลาเป็นเครื่องเหนี่ยวรั้งการกระทำ ก็สิ่งใดกันเล่าที่พวกเธอแสวงหา สิ่งใดกันที่พวกเธอแยกจากมันไม่ได้อย่างถึงที่สุด สิ่งนั้นแหละที่ทำให้เธอ สูญเสียความเป็นตัวเธอเองไป ตกไปอยู่ภายใต้อำนาจแห่งความนึกคิดตลอดเวลา
  • สภาพที่เธอเผชิญอยู่มันยากลำบากเพียงใด เธอรู้อยู่แก่ใจ เพียงแต่เธอแยกออกจากมันไม่ได้ ที่แยกไม่ได้ เพราะตกอยู่ภายใต้อำของการนึกคิดอยู่ตลอดเวลา เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็เก็บมาคิด เรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น เธอก็ยังเก็บเอามาคิดอีก มันจะอะไรนักหนา
  • พวกเธอเก็บเอาสิ่งต่างๆไว้เป็นสมบัติหนักหัว เหมือนหมูที่วิ่งไปชนปังตอจนคอขาดคาเขียง อยู่อย่างตายทั้งเป็นจะถอยก็ถอยไม่ได้ จะเดินหน้าขาก็ยังติดหล่มอยู่ ใช้ชีวิตอย่างซังกะตายไปวันๆเท่านั้นเอง