ปัจจัยที่เกินมาของอนาคาริกะ

สิ่งที่เกินมาอย่าได้เก็บไว้ ให้รกชีวิต

สรรพสัตว์ทั้งหลายอันมีความไม่แน่นอนในชีวิตเป็นเครื่องเตือนสติมิให้ประมาท ในวันแต่ละวันที่คุณขวนขวายไขว่คว้า หาสิ่งซึ่งคุณคิดว่ามันต้องมีในชีวิต นอกจากปัจจัย4ที่จำเป็นต่อการดำรงชีพในเบื้องต้น เบื้องกลาง และเบื้องปลาย มันไม่มีอะไรจำเป็นมากไปกว่านี้เลย

แล้วคุณต้องการอะไรในชีวิตของคุณอีก นานแค่ไหนแล้วที่คุณต้องเหน็ดเหนื่อยเหมื่อยล้า จากการตรากตรำทำงานหนักอยู่ทุกวี่วัน แต่แล้วกลับไม่ได้อะไรมากไปกว่า ค่าตอบแทนที่ไม่เคยพอ แล้วคุณจะแสวงหาไปเพื่ออะไร เพื่อใคร เพื่อประโยชน์ใด

หากจะบอกว่าเพื่อลูก แล้วลูกไม่ต้องทำอะไรเลยใช่หรือไม่ เกิดเพื่อสบายแล้วให้คุณลำบากอย่างนั้นหรือ คุณช่างไม่เข้าใจชีวิตที่แท้เอาเสียเลย หากคุณไม่ยอมให้เขาลำบากแล้วต่อไปภายภาคหน้า เมื่อคุณไม่อยู่แล้ว เขาจะอยู่อย่างไร ไอ้สิ่งที่คุณหามาให้เขาทั้งหลายเหล่านั้น มันจะอยู่กับเขาไปได้นานสักเท่าไหร่กัน ยิ่งเขาได้มันมาง่ายมันก็จากไปง่ายเช่นกัน

สอนลูกให้เป็นคนกันเถิด อย่าสอนให้เขาเป็นเทวดากันเลย ไม่อย่างนั้นคุณนั่นแหละที่จะเป็นคนทำร้ายเขา อย่าที่คุณไม่รู้ตัวลูกเป็นส่วนเกินของชีวิตที่ทำให่คุณต้องลำบาก แต่ไม่ใช่ว่าจะต้องทอดทิ้งเขา คุณเพียงแต่ชี้ทางให้เขาเดินไปได้เท่านั้น ไม่ใช่จูงจมูกเขา

หากจะบอกว่าเพื่ออนาคตที่มั่นคงของตัวเอง ถูกต้อง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด  แค่ครึ่งเดียวที่ถูก ผลตอบแทนที่คุณจะได้รับนั้น มันไม่ได้คุ้มกันเลยสักนิด คุณคิดว่าจะอยู่ใช้มันไปได้สักกี่ปี มันไม่มั่นคงอย่างที่คิดหรอก

นอกจากที่คุณจะไม่พอเพียงในส่วนที่พอดีแล้ว คุณยังไม่พอเพียงในส่วนที่เกินอีกด้วย เอาอีก เอาอีก และเอาอีก ความพอดีอยู่ที่ความพอใจไปในที่สุด

สิ่งที่เกินมาอย่าเก็บไว้ ให้รกชีวิต มิได้ นี่มิใช่การเชิญชวนร่วมบริจาคใดๆทั้งสิ้น หากแต่ขอให้คุณโยนทิ้งมันไป อย่าเก็บไว้เป็นส่วนเกินของชีวิตเลย

ชีวิตนี้ของเหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย หาได้มีสิ่งใดเป็นส่วนที่ขาดไป มันมีแต่จะเกินมาทั้งนั้น พอแล้วสำหรับวันนี้ ไม่มีอะไรให้ต้องแสวงหาอีกต่อไป ไม่มีส่วนที่เกินมา หรือว่าขาดไป ไม่มีอะไรที่แน่นอน แม้แต่สิ่งที่คุณคิดว่ามันคือมัชฌิมาปฏิปทา เพ้อเจ้อทั้งนั้นไม่รู้กันหรือ

อย่าแสวงหาสิ่งใดอีกเลยจะดีกว่า มันเป็นแค่ปัจจัยที่เกินมาของอนาคาริกะเท่านั้นเอง

................................................................................................................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน พายุทางจิตวิญญาณรินไซเซน

คำสำคัญ (Tags)#พอเพียง#แสวงหา#สรรพสัตว์

หมายเลขบันทึก: 123965, เขียน: 01 Sep 2007 @ 10:57 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 20:10 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก


ความเห็น (1)

ความว่างเปล่าที่ทับซ้อนกัน ไม่มีวันที่สรพพสัตว์จะแยกออกจากความวิเศษ หรือความธรรมดา เธอมีเพียงแค่สองตาในการมอง มิใช่ตาเนื้อ หากแต่เป็นดวงตาแห่งธรรม อย่าลืมตาหรือหลับตามองมัน แล้วเธอจะพบสัจจะธรรม อย่าทำตน เป็นพวกอยู่ในแสงสว่างอันมืดมิดเลย