นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ สมองว่างเปล่า

จิตใจอ่อนล้า

หูแว่วเสียงเครื่องยนต์

กลิ่นหญ้าตัดใหม่ลอยฟุ้ง

 

สายลมแห่งฤดูฝนสัมผัสบางเบา

ใบไม้โบกโยกตัวล้อเลียน

 ธรรมชาติไม่เกียจคร้าน

ร่างกายขยับขยันก้าวล่วงสู่ความชรา

 

หลับตาลงช้าๆ

ปล่อยจิตใจให้สัมผัสธรรมชาติ 

กลับพบว่าในเสียงมีเสียงอื่นเพิ่มขึ้น

ในกระแสลมมีความอ่อนความแรง

 

สัมผัสพลังอันอบอุ่นถักทอแผ่วเบาดุจใยไหม

เข้าโอบอุ้มกระชับหัวใจให้เข้มแข็ง

 กระแทกสลัดแรงเหนี่ยวของตัวตน

และเปิดดวงตาให้เห็นหนทางแก้ปัญหา

 

บันทึกตามประสบการณ์ 31 สิงหาคม 2550