วันนี้  ครูอ้อยไม่ได้ไปโรงเรียนตอนเช้าค่ะ  แต่จะเข้าไปสอนในตอนบ่าย...เพราะวันนี้ครูอ้อยมีภารกิจที่ต้องไปสังเกตการสอนของครูผู้พัฒนาเป็นครูชำนาญการพิเศษ....

ดังนั้น  จึงต้องไปที่โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง...ยังไม่ถึงเวลาที่จะปฏิบัติการ  ครูอ้อยจึงเดินไปที่ตลาดยามเช้าที่อยู่ใกล้บริเวณโรงเรียน 

คิดถึง...  พ่อบ้านและลูกขวัญกำลังเป็นหวัด  จึงไปร้านขายยา  

ร้านขายยามี 2 ร้าน  อีกร้านหนึ่งยังไม่เปิด  จึงเดินไปร้านที่ 2  

คนขายเป็นคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับครูอ้อย  เป็นผู้ชาย...

ขอยาพารา 1 กระปุก  กับคลอเฟ..อีก 1 กระปุกค่ะ 

จากนั้นครูอ้อยก็สังเกตว่า...มียาอมที่ครูอ้อยชอบด้วย  จึงหยิบขึ้นมาถามว่า...ซองละเท่าไรคะ...คนขายบอกราคา...  ครูอ้อยตกใจ  เพราะราคาต่างจากที่ครูอ้อยเคยซื้อที่ร้านสะดวกซื้อที่ปั๊มน้ำมันเลย  ต่างกันตั้ง 8 บาท   ..

คิดแล้ว...โมโห  ที่ถูกหลอกเอาเงินไป 8 บาท ตั้งหลายครั้ง 

เพื่อความแน่ใจ  ถามอีกครั้งจะดีกว่า......ซองละ 30 บาท หรือคะ 

เป็นที่แน่ใจ  ครูอ้อยเลย  หยิบมา 4  รส  4  ซองเลย  รวมทั้ง  ยาที่ซื้อด้วยเป็น 160 บาท 

โอ้โฮ! ....   ครูอ้อยซื้อเพียงแค่  ยาอม  4 ซอง  ก็   152 บาทแล้ว   หมายความว่า...ร้านนี้  ขายยา  ราคาถูกมาก 

ครูอ้อย..ยังนึกไม่ออกว่าตอนที่อยู่ที่ร้าน....จะซื้อยาอะไร 

แต่ตอนที่  เขียนบันทึกอยู่นี้  นึกออกว่า...อยากได้  ยาธาตุน้ำขาว...

อูย...ก่อนกลับโรงเรียนต้องไปซื้อแล้ว..ราคาพอซื้อได้  ไม่เอากำไรเกินควร...

ต่อไปนี้  ซื้อยาที่ร้านนี้  และไม่ซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นอีกต่อไป....ฮืมมมมม...