ทำอะไรอยู่......เพื่อนครูมาทักทายครูอ้อยในชั่วโมงที่ว่างตรงกัน กำลังเก็บรูปภาพค่ะ ......ครูอ้อยตอบและเชิญเข้ามาดู เออ..ดีจัง มีรูปของพี่บ้างไหม...... ครูอ้อยตอบอย่างเร็วว่า...มีค่ะ มีเยอะด้วย เอาตัวดูดมาหรือเปล่า...อ้อยจะเก็บให้ค่ะ มีสิ...นี่ไง ครูอ้อยเก็บภาพให้พี่ครู แล้ว..ภาพที่เราไปนอนโรงแรมกันหลายๆกันยังอยู่ไหมล่ะ พี่อยากได้... ครูอ้อยหาเท่าไร ก็ไม่พบ... เพื่อนครูมานั่งคุยแบบใกล้ชิด และเล่าว่า...พี่ไม่ค่อยมีเวลาได้ทำงานอะไรเลย ได้แต่ดูแลครอบครัว โดยเฉพาะลูกๆ 2 คนที่กำลังเรียนหัวเลี้ยวหัวต่อ ครูอ้อยก็เลยบอกว่า..มันเป็นหน้าที่ของเราล่ะพี่ จากนั้น เพื่อนครูก็เล่าถึงบรรยากาศที่บ้าน..ว่า..พ่อบ้านไม่ค่อยจะช่วยเหลือการทำงาน แถมจะบ่นด้วยซ้ำ ... ครูอ้อยก็เลยบอกว่า..เราคิดอะไร ก็พูดไปเลยค่ะ ... แต่คิดถึงว่า...คนเราไม่เหมือนกันนะ จริงๆด้วย การกระทำหรือพฤติกรรมบางอย่างอาจจะทำที่บ้านเราได้ดี แต่อาจจะไปล้มเหลวที่บ้านของคนอื่นก็ได้... แต่การที่เราจะต้องพูดกันให้รู้เรื่องนั้น...ก็น่าจะต้องพูด... เพื่อนครูของครูอ้อย..เธอเก็บกด... เมื่อพูดถึงเก็บกด...เธอเลยบอกว่า...เมื่อวันก่อน พี่ฟังรายการวิทยุ และได้ฟัง ดีเจ บอกว่า..หากเก็บความรู้สึกไว้บ่อยๆมากๆ จะเป็นคนที่อายุสั้น.... วาย...คิดมาก แล้วเก็บกด ไม่ปล่อยวาง จะเกิดอาการเครียด และอาจจะทำให้คนนั้น...อายุสั้นได้...อาจจะจริง ครูอ้อยเลยปลอบใจเพื่อนไปว่า..ไม่ใช่ละมั้ง....เรื่องอายุ..อาจจะเป็นเพราะกรรมพันธุ์ก็ได้นะคะ..... เธอก็ยิ้ม
สวัสดีครับครูอ้อย
สบายดีนะครับไม่ได้เข้ามาทักทายนานเลย
ใดใดในโลก ย่อมมีความเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และสลายไป เป็นธรรมดานะครับ
สวัสดีค่ะน้อง.....ขมิ้นเหลือง เดินดิน
ขอบคุณค่ะที่มาทักทาย..ครูอ้อย