<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify">ผมติดตามเจ้าพ่อดงหลวง เล่าเรื่องเตรียมการจัดงานวันเฮฮาศาสตร์อย่างสนุกและมีความสุข ท่านค่อยๆเปิดหน้าสารบัญดงใหญ่ที่ละแผ่นๆ  เหยาะความรู้ความคิดความคันให้กับเราอย่างนิ่มเนียน ดึงทุกศาสตร์มาใช้อย่างกลมกลืน ภาพถ่ายดาวเทียม ให้เห็นสภาพแวดล้อมในมุมกว้าง ธรรมชาติผสมผสานธรรมมะ ชวนให้เราเกิดธัมโมสุขังพะลัง แทรกเรื่องชาติพันธุ์ ตัวตนคนประวัติศาสตร์ บอกว่าเราจะได้เจอกับสหายตัวจริงเสียงจริง โอ้โห้ท่านจัดให้แต่ละเรื่องแทงใจดำทั้งนั้น แถมยังแย้มนิดๆเรื่องอาหาร ยำหวาย เราเคยแต่โดนหวายยำตอนเด็ก  พอโตขึ้นจะได้มาขย้ำหวายล้างแค้นแสนอร่อย มันเหมือนพลิกล็อกพลิกใจให้ทะยานไปกับจินตนาการ</p>

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">เรื่องไปมาหาสู่กัน เป็นภาพฝันที่สวยงามของเด็กบ้านนอกเช่นผม นึกถึงคราใดก็ได้แต่เสียดายแทนเด็กๆสมัยนี้ ที่เรามีภาพสวรรค์คนละอย่าง ..ระหว่างที่นั่งเกวียนคดเคียวผ่านป่าไม้เบ็ญพรรณ มีหญ้าเพ็กขึ้นสูงประมาณหน้าอกอยู่2ข้าง เดินชมผลไม้ ดอกไม้ป่า ดอกกระเจียว เก็บเห็ด ขุดมัน คล้องกิ่งก่า  หาไข่นก ฟังเสียงลม มองดูลูกยางควงใบพัดปลิวออกรอบๆต้นสูงใหญ่ นกแขกเต้าเป็นฝูงบินไปล้อลมเล่น</p>

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ช่วงบ่ายเหนื่อยนักแวะพักแข้งขาขออาศัยนั่งเกวียน เราบรรทุกมะพร้าวอ่อนมาหลายทะลาย ข้าวหลามบั้งโต กล้วยสุก กระยาสารท เอาออกมาชิมพอท้องตึงก็ง่วงตามประสาเด็ก เอนตัวลงนอนฟังเสียงนกหัวขวาน สับโพรงไม้โป๊ก โป๊ก ผสานเสียงออดแอดของเกวียน ตื่นอีกทีทะลุป่าถึงท้องทุ่งลำธารใส ปลดวัวให้ออกไปเล็มหญ้า ผู้ใหญ่ถือแหไปหาปลา คุณยายไปก่อไฟหุงข้าวหม้อดิน คุณน้าไปเก็บผักที่ขึ้นอยู่ริมห้วยมาต้มจิ้มน้ำพริกปลาที่เพิ่งจับมาเมื่อไม่กี่นาทีนี้ ก่อนมืดค่ำพวกผู้ใหญ่ไปปักเบ็ดทิ้งไว้ พวกน้าผู้ชายเอาไม้ซางไปหายิงกบ อุ้มเต่าแม่ไข่มาให้เราตาโต คราวนั้นมันพอเพียงจนบอกไม่ถูก มานึกถึงทุกวันนี้เราจะเอาต้นทุนอะไรไปพอเพียง เว้นแต่จะทำใจ ทำยังไงให้ใจเพียงพอ ยากจริงหนอใจเอ๋ย..</p>

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ทั้งหมดนี้เป็นอดีตที่งดงาม แต่ไม่สามารถจะกู่กลับมาอีกแล้ว เราต้องอยู่กับการเปลี่ยนแปลง ทุกเรื่องใหม่หมดแม้แต่การไปมาหาสู่กัน บางคนอาจจะคิดว่าโทรหากันก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องเดินทางด้วย เรื่องนี้ไม่สามารถตอบด้วยเหตุผลอะไรทั้งสิ้น โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับน้ำใจไมตรีระดับลึก นักบินมิกาเซ่ญี่ปุ่นยินดีตายเพราะเขาตระหนักและศรัทธาหน้าที่ ขอผิดชอบชีวิตด้วยชีวิต แลกร่างกายเพื่อให้คนอยู่ข้างหลังได้ปลอดภัย ป้องกันศักดิ์ศรีของชาติ ถามว่ามีเหตุผลเพียงพอไหม กับความคิดของนักรบกล้า ถ้าเข้าไม่ถึงพลังศรัทธาของมนุษย์ก็เฉยไว้ </p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">เทียบไม่ได้เลยกับผมที่อยู่หนักแผ่นดินไปวันๆ บางทีก็ถามตัวเองว่าอยู่หาวิมานอะไร คิดและทำอะไรที่เป็นสัปรดบ้าง รึว่าอยู่พ่นคาร์บอนไดอ๊อกไซด์ให้โลกร้อนมากขึ้น เรื่องทั้งหมดนี้จะเอาไว้คุยกับน้าบุญธรรมผม  ที่เธอหอบความห่วงใยจากเชียงใหม่ลงมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง เพราะอย่างนี้นี่เอง เธอควรได้รับตำแหน่งน้าบุญธรรมโลก ..ยังดีที่ไม่ได้นั่งเกวียนมา แต่จะต้องใช้สารพัดยานพาหนะ รถไฟ รถบัส เครื่องบิน เพื่อประหยัดเวลาและทำให้เกิดความเป็นไปได้ “มนุษย์พยายามค้นหาความเป็นไปได้อย่างเต็มสติปัญญาเรื่อยมา”</p>

  บอกแล้วไงว่าเราอยู่กับความเปลี่ยนแปลง การจัดงานเฮฮาศาสตร์ครั้งที่3 คือกระบวนการหนึ่งของการจัดการความรู้ที่เกิดจากผลของการแสวงหาช่องทางใหม่ๆ ไปเรื่อยๆจนกว่าจะได้จุดโดนใจ ใครไม่เปลี่ยนบรรยากาศใหม่ๆสดๆเสียบ้าง ชีวิตเหี่ยวเฉาตายไม่รู้ด้วยนะ ..ผมชอบเพลงลูกทุ่งที่ร้องทำนองเพลงตังหวายของผู้ไทมาก จะรวบรวม : ซีดี.ของสาวจ๊อบแอนด์จอยไปเปิดฟังตลอดเวลาที่นั่งรถเข้าสู่ดินแดนตำนานเพลงนี้ แค่คิดก็ปลื้มสุขแล้วละครับท่านบางทราย  อิ อิ..

</span>