“งานครูที่แท้” ควรเป็นงานที่อยู่กับเด็ก ปฏิบัติการสอนอย่างเป็นธรรมชาติด้วยหัวใจและจิตวิญญาณแห่งครู ดุจ “พ่อแม่สอนลูก” เป็นสำคัญ
งานครู
การสร้างและเสริมโอกาสให้เด็กพัฒนาตนเองสู่ความเป็นคน “ มีโลกทัศน์กว้างไกล” “สำนึกดี” “มีเหตุผล” “พึ่งตน”“กล้าหาญ”และ“สร้างสรรค์สังคม” น่าจะเป็นองค์ความรู้ที่เปี่ยมค่าและมีความหมายต่อชีวิตจิตใจของเด็กมากกว่า “กองกระดาษอันวิจิตรกองโต” ที่ครูต้องทุ่มเทเวลา แรงกาย แรงทรัพย์มหาศาล ทำการบีบเค้นให้มีขึ้นเพียงเพื่อรอรับ “การตรวจสอบและประเมินใดๆ” ตามทฤษฎี หลักการ ความเชื่อ และความลุ่มหลงที่อาศัยเหตุผลข้างๆคูๆ ของผู้ที่เรียกตัวเองว่า “นักวิชาการ , ผู้เชี่ยวชาญ” ผู้ซึ่งก้าวหน้าและเติบโตมาด้วย “ เอกสารที่ถูกต้องตรงตามหลักการ แต่หาค่าและประโยชน์อันใดต่อผู้อื่นมิได้”
“งานครูที่แท้” ควรเป็นงานที่ทำอยู่กับเด็ก ปฏิบัติการสอนและสร้างกิจกรรมการเรียนรู้ อย่างเป็นธรรมชาติด้วยหัวใจและจิตวิญญาณแห่งครู ดุจ“พ่อแม่สอนลูก” เป็นสำคัญ
ปิยะวุฒิ พรมประดิษฐ
เขียน มกราคม 2546 / แก้ไข มกราคม 2550
สวัสดีครับ ครูวุฒิ
เป็นแนวคิดที่ถูกต้องที่สุดครับ ผลที่เกิดขึ้นต้องอยู่ที่นักเรียน ไม่ใช้ที่เอกสารเหล่านั้น เป็นจริงแท้แน่นอน
สวัสดีครับครูเสือ
ถ้าโดนนักวิชาการ , ผู้เชี่ยวชาญเขาด่า เรารับด้วยช่วยกันเน๊าะ....
จริงๆก็ไม่อยากว่าเขาหรอก แต่เห็นเขาหยุมหยิม เอาจริงเอาจังกับส่วนที่ไม่เป็นเรื่อง เรื่องไม่มีสาระและไม่ได้เกิดประโยชน์หรือคุณค่าต่อเด็กหรือใครๆเลย) โดยที่ไม่ใคร่จะได้ดูบริบทพื้นฐานและโอกาสของแต่ละคนแต่ละหน่วยงาน(โรงเรียน) โดยเฉพาะแต่ละพื้นที่น่ะ ก็เลยอดไม่ได้ ไม่ว่ากันนะ...
ต้องขออภัยด้วยครับที่อาจจะดูแรงไปนิดนึง... แต่ถ้างบประมาณ โอกาส และปัจจัยพื้นฐานในการทำงานมันมีเท่าๆกัน แล้วจะเอามาตรฐานเดียวกัน จะไม่ว่ากันเลยล่ะ
ขอบคุณครับ