ของเธอ ของฉัน แท้แล้วคือของเรา

งานของเรา

ช่วงเดือนสิงหาคมนี้  บรรณารักษ์ที่ห้องสมุดจำนวน  12  คน  นับรวมถึงหัวหน้าหอสมุด  ต้องเข้าชั้นเรียนด้วยถือเป็นหนึ่งในนโยบายของการพัฒนาบุคลากรและKM โดยมีกติกาว่าเราต้องอยู่พร้อมๆ กัน ถึงจะเรียน  ด้วยร่วมใจกันถือคติว่ารวมกันเราอยู่  (มิใช่ตายหมู่) โดยที่ทุกคนผลัดกันเป็นครู  และผลัดกันเป็นลูกศิษย์  งานนี้ไม่มีครูไหวใจร้าย  แต่มีลูกศิษย์เกเร (นิ้ดเดียว)  และก็ยังมีลูกศิษย์ขั้นเกียรตินิยม  ด้วยความที่เรามีกันอยู่  11  คน(ไม่นับหัวหน้าที่รับหน้าที่ครูใหญ่)  ที่ต้องกระจัดกระจายไปประจำฝ่ายงานต่างๆ  ผลก็คือเราก็จะมีบรรณารักษ์ประจำในฝ่ายโสตฯ 1 คน วิเคราะห์ 2 คน จัดหา 2 คน บริการที่นับรวมถึงยืม-คืน  ตอบคำถามและวารสาร 3 คน และไอที 2 คน และงานข้อมูลท้องถิ่น 1 คน งานนี้ครูก็จะเล่าวิธีการทำงานพร้อมทั้งตัวอย่าง  ส่วนนักเรียนเกเรสวมวิญญาณเป็นคุณหนูจำไม  ฝ่ายนักเรียนเกียรตินิยมก็ขยันจด ขยันจำ  ครูใหญ่ก็หาข้อสรุป  เป็นที่สนุกสนานและได้ความเห็นของทุกคนไปทำงานด้วยความเข้าใจและยอมรับกัน… เราจะผลัดกันไปสำรวจตลาดหนังสือกันทุกวันศุกร์สิ้นเดือน เราจะใช้เวลาเดือนละหนึ่งวันไปช่วยเพื่อนจัดหมู่  วิคราะห์เพิ่มหัวเรื่องนี้ให้บริการหน่อยนะ…. สัปดาห์ที่สองของการเรียนผ่านไปจนกระทั่งเสียงา “เอ๊ะทำไมเราต้องแยกเป็นฝ่ายงานเราน่าจะทำงานด้วยกันน่าจะสนุกกว่า” ในฐานะผู้จัดการโครงการเป็นปลื้มมากแม้จะไม่ได้ขับนิสสันทีด้า