อีกครั้งในชีวิตคุณครู....กับบทเรียนในละครเสมือนจริง

Lioness_ann
ในบางครั้ง บางสถานการณ์อาจจะใช้ได้ แต่คงไม่ทุกสถานการณ์ และไม่ทุกกลุ่มเด็กหรอกค่ะ คงขึ้นอยู่กับสภาพเด็กมากกว่า...ว่าเป็นอย่างไร ครูผู้สอนย่อมรู้ว่า ณ สถานการณ์นั้นควรปรับแก้อย่างไรหากเกิดปัญหาขึ้น
                        เมื่อวานนี้ผู้เขียนบันทึกเรื่อง " โครงการเยาวชนสัมพันธ์ " เอาไว้และได้เห็นวิธีการสอนของทีมพี่ๆ ตำรวจในการฝึกระเบียบวินัย  และคุณธรรม จริยธรรม  หลายๆ อย่างให้เกิดกับเด็กๆ   โดยวิธีการสอนเค้าแบบให้เค้าได้รับความกดดัน ร่วมกัน  แล้วเค้าก็จะรู้สึกร่วมกันในการปรับ, เปลี่ยนพฤติกรรม  ซึ่งเป็นลักษณะที่ไม่น่าพึงประสงค์ของสังคมไทยได้  นึกไปนึกมา  อ้าว....มันคล้ายๆ กับครั้งนึงในชีวิตของผู้เขียนด้วยนี่นา               

                  ผู้เขียนสอนวิชาภาษาอังกฤษค่ะ   เวลาที่มอบหมายให้เด็กนักเรียนเค้าหาความหมายของศัพท์ยากมาล่วงหน้าตามบทอ่านที่กำหนดให้  แล้วเด็กๆ เค้าไม่หาความหมายของคำศัพท์มาเนี่ยจะเสียเวลาในคาบเรียนต่อไปมาก  เพราะจะต้องให้เค้านั่งค้นความหมายกันใหม่  ทั้งๆ ที่มอบหมายเป็นการบ้านให้ไปทำมา  แต่ไม่ยอมทำ  เลยคิดสร้างสถานการณ์จำลองให้เค้าเจอ  เพื่อปรับแก้นิสัยของความรับผิดชอบของกลุ่มใหญ่  แต่เล่นระบบทีม    ที่เกิดเหตุการณ์นั้นเลย  ประมาณว่าให้โอกาสเค้าได้เจอกับสถานการณ์เสมือนจริงในชีวิตเค้าเอง  แล้วรอการตัดสินใจและพิจารณาจากความคิดของเค้าร่วมกัน  เหมือนกดดันเค้า  มันดูเหมือนจะเป็นละครบทหนักสำหรับครู  แต่ก็ต้องยอมเล่นตามบทบาทนั้น  เพื่อเป็นบทเรียนให้เค้าเลือกเอง ,เห็นเองพบเอง  โดยมีเราประคับประคองอยู่ห่างๆ 

          ผู้เขียนบอกกับลูกศิษย์เหล่านั้นว่า ในเมื่อพวกเขาไม่สนใจที่จะเรียน  ครูก็ไม่จำเป็นต้องสนใจพวกเราเหมือนพวกเราเป็นลูกครูอย่างที่ผ่านๆ มาแล้วล่ะ   เราก็คงเป็นได้แค่ผู้สอนและผู้เรียนเท่านั้น  นี่คงเป็นสิ่งที่พวกเราอยากให้ครูเป็น          

             และแล้ว.....ในวันรุ่งขึ้น คาบเรียนแรกของการเริ่มต้นบทละคร  สรรพนามแทนตัวเองของครู  จากเดิม.....ครู.......กลับเปลี่ยนเป็น....ดิฉัน.....และคำที่ใช้แทนชื่อเด็กๆ .....จากเดิม....ลูก,หนู,ผม......กลับเปลี่ยนเป็น......คุณ......   ไม่มีความเป็นกันเองเหมือนก่อน  แต่เป็นการให้เกียรติกันในนามและหน้าที่เท่านั้น  บทเรียนและเนื้อหาวิชาการเหมือนเดิม  แต่ดูเหมือนความห่วงหาอาทรระหว่างครูและศิษย์หายไปประมาณหนึ่ง       

                เค้าเริ่มรู้สึกแปลกๆ จากความเปลี่ยนแปลงที่สัมผัสได้  มีนักเรียนบางคนรวมกลุ่มกันซุบซิบถึงความเปลี่ยนไปของครูคนเก่าที่เข้ามาพร้อมกับความสนุกสนาน  ร่าเริง  เป็นกันเอง  สิ่งเหล่านั้นมันหายไปไหน  เค้าอดรนทนไม่ได้จึงยกมือถามผู้เขียนว่า  ครูเป็นอะไรไปคะ  สิ่งที่ผู้เขียนตอบกลับไป  คือ  เป็นผู้สอนที่คุณอยากให้เป็น  นั่นคือไม่จำเป็นต้องอบรม, ตักเตือน, สั่งสอนอะไรกันมากมาย           

               ละครเบิกโรงไปประมาณหนึ่งสัปดาห์  เค้าเริ่มร้อนใจจากความกดดันที่แปลกไปไม่เหมือนเดิม  มีความแตกต่างในบรรยากาศของการเรียนที่แตกต่างไปจากห้องอื่น  เลยมีการพยายามส่งตัวแทนมาเจรจาขอครูคนเก่ากลับมาได้ไหม  แต่บทละครยังไม่จบง่ายๆ  จนคนที่เกเรที่สุดรวมตัวกับกลุ่มเพื่อน  บอกไม่ไหวแล้วนะ  ต้องทำให้กลับมาเหมือนเดิมให้ได้  ยกทีมมาทั้งห้องบอกกับผู้เขียนว่าเค้าไม่เอาผู้สอนแล้ว  เอาครูกลับมาดีกว่า  ผู้เขียนเลยขอสัญญาแห่งศักดิ์ศรีว่า......ต่อแต่นี้ไปต้องขยันเรียน  และมีความรับผิดชอบกันทั้งห้อง  เค้าตกลงยอมรับเงื่อนไข  และเค้าก็ปรับตัวได้โดยบทเรียนแห่งความกดดันนั้นเอง           

             ในบางครั้ง  บางสถานการณ์อาจจะใช้ได้  แต่คงไม่ทุกสถานการณ์  และไม่ทุกกลุ่มเด็กหรอกค่ะ   คงขึ้นอยู่กับสภาพเด็กมากกว่าว่าเป็นอย่างไร  ครูผู้สอนย่อมรู้ว่า    สถานการณ์นั้นควรปรับแก้อย่างไรหากเกิดปัญหาขึ้น        

             ผู้เขียนโชคดีที่เด็กๆ  ยอมรับเงื่อนไขและเดินมาตามแนวทางที่วางแผนไว้ในละคร   แต่หากเกิดพลาด....ผิดแผนล่ะก็  คงไม่ให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต   

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน คนเป็นครู ครูเป็นคน

คำสำคัญ (Tags)#บทเรียนชีวิต

หมายเลขบันทึก: 123091, เขียน: 29 Aug 2007 @ 13:55 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 20:07 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 23, อ่าน: คลิก


ความเห็น (23)

  • บทละครทำได้ง่าย
  • แต่ถ้าเป็นชีวิตจริง
  • คงน่าเศร้าใจ
  • สงสัยต้องดูว่าเด็กๆๆชอบสิ่งไหนที่เขาสนใจมากที่สุดแล้วนำสิ่งนั้นมาปรับเพื่อการสอนตามความสนใจของผู้เรียนและศักยภาพของผู้เรียนครับพี่
  • ขอบคุณครับ
  • พี่เลยต้องลุ้นสุดฤทธิ์  เพื่อให้ได้ตามแผนไงคะ
  • แต่สุดท้ายพี่ก็โชคดีค่ะ  จนวันนี้เด็กๆ เค้าจะรู้ว่าเค้าได้อะไรจากครูไป
  • ณ  วันนี้เค้าหลายๆ คนอยู่ในวัยทำงานแล้วก็ติดต่อกลับมาหาครู  เพื่อบอกครูว่า  ลูกศิษย์ครูได้ดีเพราะครูครับ
  • ขอบคุณค่ะน้อง
  • ดีใจกับคุณครูพี่แอนด้วยครับ
  • ว่าแต่ว่าเมื่อไรจะแต่งงานเสียที
  • น้องจะได้ไปช่วยงาน
  • ฮ่าๆๆๆๆ
berger0123
IP: xxx.151.232.70
เขียนเมื่อ 
ชีวิตของคนเป็นครู ไม่ใชเรื่องง่ายๆ การเรียนรู้ไม่จำเป็นที่เด็กจะต้องรอให้ครูป้อนข้อมูล เรื่องการเรียนการสอนอย่าเหมาโทษครูเพียงฝ่ายเดียว ขอเป็นกำลังใจให้กับครู อาจารย์ทุกท่านค่ะ

สวัสดีครับคุณครู

  • สบายดีไหมครับ นานๆ ได้เข้ามาเยี่ยมสักครั้งครับ
  • ดีมากๆ เลยครับ ได้ประสบการณ์และจินตนาการตามเรื่องราวเลยครับ ในจินตนาการผมจำลองผมเป็นนักเรียนในห้อง ดูว่าจะรู้สึกอย่างไร ได้คำตอบอะไรมากมายเลยครับ
  • หากการเรียนการสอน คือการเรียนรู้ในชีวิตจริง เรียนกับใช้ก็เป็นของจริงที่จับต้องได้
  • หากตัวเราอยู่ในละครเสมือนจริง ไม่ว่าจะภาคการปฏิบัติจริง หรือภาคจินตนาการ เราก็จะได้อะไรบางอย่างเอามาปรับใช้ได้เสมอ
  • ขอบคุณมากๆ ครับ สำหรับประสบการณ์ที่ดีครับ ไม่ทราบว่านักเรียนระดับ ชั้นไหนครับ เพราะในจินตนาการผมนั้น ประมาณ ป. ห้า ครับ
  • ขอบคุณมากครับ สุขในการทำงานครับ 
  • ท่านน้องชายครับ  ทราบไหมครับว่าเป็นคำถามที่ไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่หรอกครับน้อง
  • แหม...อุตสาห์ไม่คิดแล้วเชียว  ด้วยความที่มีหน้าตาเป็นอาวุธแบบที่น้องว่าไงครับ ดูสิ..... มากระทบเราได้ 
  • แบบประมาณว่า....กะว่าไม่จัดมันแล้วงานน่ะ...สิ้นเปลืองครับน้อง...สนองนโยบายเศรษฐกิจพอเพียงซะเลยดีกว่า.......ไม่ต้องจัดให้สิ้นเปลือง  งั้นไม่ต้องมาช่วยงานเนาะ   มารู้จักคนข้างตัวพี่เลยทีเดียว (ถ้ามีนะจ๊ะ)

 

  • ขอบคุณ  คุณberger  นะคะ  สำหรับความเข้าใจในความเหนื่อยยาก  ของพวกเรา 
  • ยังไงๆ พวกเราก็ต้องช่วยกันสร้างคนให้เป็นคนที่ดีให้ได้มากที่สุดล่ะค่ะ
  • ขอบคุณนะคะ

สวัสดีค่ะคุณเม้ง

  • ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมเยียนกันนะคะ  สบายดีค่ะ  แต่อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ไม่ได้สอนกันหรอกค่ะ  ที่โรงเรียนมีกิจกรรมเยาวชนสัมพันธ์  ทางทีมงานตำรวจมาฝึกให้น่ะค่ะ
  • อ้อ....มีน้องครูที่โรงเรียนบอกด้วยค่ะว่า  เป็นรุ่นน้องคุณเม้ง  แล้วเธอก็เล่าว่า  คุณเม้งใจดีมากกกกกก  เห็นใครว่างเป็นไม่ได้  จับติวคณิตศาสตร์ให้หมดเลย  ใช่ไหมคะ
  • ดูเหมือนว่าถ้าเป็นความรู้สึกของเด็กที่โดนกดดันเหล่านั้นจะแย่นะคะ  (ทำไปได้ยังไง....ครูใจร้าย)  แต่ในมุมๆ นึง.....ดิฉันอยากให้เด็กๆ เจอสองด้านค่ะ  เพราะในโลกแห่งความเป็นจริงเมื่อตอนที่เค้าโตเป็นผู้ใหญ่  ชีวิตเค้าก็คงไม่เจอแต่ด้านดีเพียงด้านเดียว   ถ้าเขาไม่แข็งแกร่งพอเค้าอาจจะแย่  (....เหมือนเช่นที่ดิฉันเคยเจอมา  หลังจากออกมาจากมหาวิทยาลัยมาด้วยความสดใส  และบริสุทธิ์)...เมื่อเจอโลกจริงๆ กลับต้องสร้างภูมิคุ้มกันให้ตนเองเพื่อให้อยู่ได้อย่า happy  โดยที่ตัวเราก็ต้องไม่เดือดร้อน  และคนอื่นก็ไม่เดือดร้อนกับเราด้วยมังคะ

สวัสดีครับพี่แอน (ขอโมเมเรียกพี่แล้วกันนะครับ เลียนแบบ พี่บ่าวขจิตครับ)

  • ดีครับแล้วมีสอนบ้าง ไม่สอนบ้าง ผสมกันไป ได้ประสบการณ์ มีกิจกรรมให้เด็กทำ ครูทำ ภารโรงทำ แม่ค้าทำ และอื่นๆ
  • อิๆ มีน้องคนไหนหนอ..แอบไปโม้ให้พี่ฟัง อย่าเชื่อมากนะครับ ฝากบอกน้องด้วยนะครับว่า จะได้ทำตัวให้ว่างครับ อิๆๆ หากเกิดว่างวันไหนจะติวคณิตศาสตร์ว่าด้วยสิ่งรอบตัวเราเสียเลยครับ
  • ผมเชื่อว่าพี่ได้อ่านใจเด็กก่อนทำแล้วครับ แล้วก็สบายอยู่แล้วเพราะพี่รู้จักเด็กที่สอนมา ความผิดพลาดเกิดได้แต่น้อยครับ และผมว่าเป็นกุศโลบายที่ดีที่พี่ใช้กระบวนการนี้
  • ขอให้สนุกกับการทำงานและกิจกรรมครับ

คุณเม้งคะ

  • ลืมบอกไปเลยว่าเป็นเด็ก ม.2  น่ะค่ะ  ถ้าใครได้สอน ม.ต้นล่ะก็  เป็นที่รู้กันว่าเด็กที่จะเกิดปัญหามากที่สุดจะอยู่ที่ระดับชั้น ม.2  นี่ล่ะค่ะ  แต่ถ้าสอน  ม.ปลาย  เด็กที่เป็นปัญหามากที่สุดเห็นจะเป็น  ม.5  ล่ะค่ะ  ประมาณ ตรงกลางๆ นี่ ป่วนที่สุดค่ะ
  • จริงๆ แล้ว  การสอนเนื้อหาทางวิชาการคงไม่หนีเทคนิคการสอนต่างๆ ที่ท่านผู้รู้จัดนำเสนอมาน่ะค่ะ  แต่การอบรม บ่มนิสัย  นี่  ต้องงัดเอากลยุทธ์ของครูคนนั้นๆ ออกมาใช้กันเองค่ะ  ดิฉันมักจะสอน ทักษะชีวิต ให้เด็กบ่อยๆ  เพราะอยากให้แกเป็นคนที่เข้มแข็งเมื่อเจอกับปัญหา (แต่ไม่แข็งกร้าว) หรือเมื่อแกเจอโลกในอนาคตหลังจากออกจากอ้อมอกเราไปแล้ว 
  •  ตอนที่เค้าอยู่กับเราเค้าควรจะได้อะไร ไป  เพื่อเตรียมตัวล่วงหน้า  เป็นทุนสำรองให้ชีวิต  ที่จะได้ไม่ต้องตกมาเจ็บเมื่อเจอเหตุการณ์ในโลกแห่งความเป็นจริง  ที่มีทั้งด้านแง่ดีและแง่ลบ  แต่กระนั้นก็ต้องสอนไม่ให้เค้าทำตัวเองเดือดร้อน  และไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนด้วยเช่นกัน
  • ขอบคุณค่ะ

     สวัสดี พี่แอน P คนงาม ค่ะ...

     ... แหม ! นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นคุณครู น้องคงเข้าใจผิดว่าเป็น ดารา/นักแสดง ไปแล้วนะค่ะนี่ ^_^ 

     ... แสดงได้ดี และสมบทบาทจริง ๆ ค่ะ  ข้าน้อยขอคารวะ  อิอิ..

     ... โอกาสข้างหน้าหากมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเองบ้าง ขอนำ สคริปต์ นี้ไปใช้เพื่อ ต่อยอด เป็น KM  ได้ป่าวค๊ะ  อิอิ.... สนใจสคริปต์ค่ะ..

                               "JasmiN"

สวัสดีค่ะน้อง P

  • ว้าว....โทษทีค่ะ...ที่ตอบช้าไปหน่อยนึง  พอดีช่วงที่น้องแวะมาเยี่ยมพี่กำลังเดินทางมาที่ จ.นรปฐมน่ะคะ  พอดีว่ามาอบรม                       ICT  ที่โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ (ศาลายา) ค่ะ
  • ต้องเป็นได้หลายอย่างค่ะน้อง....ครูไทยนี่คะ (สามารถทั้งประเทศเลยล่ะค่ะ)
  • ไม่สงวนลิขสิทธิ์เลยค่ะน้อง  ดีซะอีก แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันค่ะ  แต่อย่างที่บอกล่ะนะคะ  ว่าส่วนใหญ่พี่ใช้สอนแนวทักษะชีวิตค่ะ  ใช้สอนวิชาการนี่  สงสารน่าดูชมเลย
  • ไม่ว่าซะหลายวัน  เลยไม่ได้ไปเยี่ยม  เดี๋ยวจะแวะไปเยี่ยมนะคะน้อง
  • ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมนะคะ
  • มาขอบคุณพี่แอน
  • โห อบรม ICT ด้วย ไม่ธรรมดาเลยนะครับ

หวัดดีจ้า

  • มันใกล้ถึงเวลาที่จะออกเดินทางแล้วสิ   ฮือๆๆๆ  คิดถึงง่ะ  ไปนานป่ะน้อง
  • เนี่ยเลยกำลังหาเจ้าบ้าน  แน๊....หายต๋อมเลย   แล้วพี่จะไปเที่ยวไหนดีเนี่ย  เจ้าบ้านก้อไม่อยู่ซะแล้ว
  • ว่าแต่ว่างานเสร็จแล้วยังครับผม  อย่าเครียดมากนักนะน้อง  เป็นกำลังใจให้นะครับผม

แวะมาเยี่ยมคะ

  • ชอบคำว่าครูคะ...ฟังแล้วอบอุ่น
  • ครูคือผู้พร้อมจะโอบอุ้มช่วยเหลือ
  • น่าเสียดายบทบาทของครูลดน้อยลง
  • ระยะห่างเพิ่มขึ้น
  • กลายเป็นผู้รับจ้างสอน
  • เป็นกำลังใจให้นะคะ
  • ไปหนึ่งปีครับพี่แอน
  • พี่แอนก็ไปเที่ยวสวนสามพราน
  • ไปดูส้มโอหวาน ข้าวสารขาว ลูกสาวสวยไปก่อนนะครับ
  • เสียดายน้องอยู่ที่มหาวิทยาลัยงานยังไม่เรียบร้อยเลยครับ

สวัสดีค่ะ

  • ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ  ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมค่ะ  ก่อนหน้านี้อยากเป็นไกด์น่ะค่ะ  ชอบเที่ยว  อิจฉาจัง...เที่ยวทั่วเลย  ประสบการณ์ชีวิตที่มีคุณค่ายิ่งค่ะ
  • ตั้งใจไว้ว่าจะไม่เป็นคนรับจ้างสอนค่ะ ขอเป็นครูมืออาชีพ  ไม่ใช่อาชีพครู
  • ขอบคุณสำหรับกำลังใจกองโตที่ช่วยให้ความชุ่มฉ่ำในหัวใจด้วยค่ะ

สวัสดีจ้าพ่อน้องชายคนเก่ง

  • ตั้งปีแน่ะ  นานเชียว
  • กลับมาพาคนมาฝากด้วยนะครับผม
  • เนี่ย....พี่กะว่าจะเหมาแท็กซี่..ไปเที่ยวกับพี่ๆ ทางยโสธรอยู่เหมือนกัน
  • ไม่เป็นไรครับ...ตั้งใจสะสางงานก่อนไปอเมรกาเถอะน้อง  ... พี่น่ะ....สามารถ.....
  • ดูแลสุขภาพด้วยนะครับผม
  • ตามมาขอบคุณพี่แอนที่เคารพ
  • เพิ่งกลับมาจากบ้าน
  • หมดแรงกับการเดินทางครับพี่
  • ขอบคุณครับ
  • เอาการสอนกลอนมาฝาก
  • คนเขียนชื่อ Tom  Ladziendaเป็นอาจารย์สอนที่ มศว ประสานมิตร เขียนประจำใน Bangkok Post
  • ที่นี่ครับ
  • ขอไปทำงานก่อนนะครับ

สวัสดีจ้าน้องชายคนเก่ง P

  • ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ
  • เดี๋ยวจะได้ใช้งานเลยภาคเรียนต่อไปนี้ล่ะ
  • ตั้งใจและสนุกกับงานตรงหน้านะครับผม  อย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยละกัน  พี่เป็นห่วงคร๊าบ
  • มาทักทายพี่แอน
  • หายไปนานจัง
  • ตอนไป มน พบ อาจารย์ ผศ.ดร. เลขาด้วย
  • เลยได้งานมาอบรมครูที่กรุงเทพฯ
  • พี่แอนสบายดีนะครับ

สวีสดีค่ะ  คุณครู                                                   P  Lioness_ann

 

 

ขอเอาบทละครนี้ไปใช้ตอนจบ  และได้เป็นครูแล้ว ได้ไหมคะ 

เป็นการเตือนสตินักเรียน  ที่ดีมากเลยค่ะ

มาเยี่ยมหนูบ้างนะคะ